«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου

Μέρος 33ο

panoutsou13.6.18

fav_separator

ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ
Μέρος Τέταρτο - Η λατρεία των νεκρών

  1. Αποσπάσματα  από το πρόγραμμα της  παράστασης.

Το Θέατρο Τοµή παρουσίαζε κάθε Τρίτη από τον  Φεβρουάριο του  2005 για 4 μήνες το έργο του Σοφοκλή, “Αντιγόνη – Η Λατρεία των Νεκρών”  την τελική εκδοχή, σε διασκευή και σκηνοθεσία Μαρίας Πανούτσου, φωτισµούς Ηλία Κωνσταντακόπουλου, µουσική επιµέλεια Τάσου Πετρή. Τις µάσκες  επιµελήθηκε ο ∆ιονύσης Πάλµας.

Έπαιξαν: Μαρία Πανούτσου, Βιβή Μάστορα, Χριστολίνα Καλιανιώτη, Γιώργος Βουρνάς, Νίκος Πετρίδης.

 Η Αντιγόνη επιστρέφει ακόµη µία φορά στη σκηνή, ανταποκρινόµενη στο δικό µας κάλεσµα να απαντήσει στα αιώνια αγωνιώδη ερωτήµατα, που η ίδια έθεσε. Στη συγκεκριµένη παράσταση η γνωστή ηρωίδα ερµηνεύεται από δύο γυναίκες ηθοποιούς, που σιγά σιγά αποκαλύπτουν την αινιγµατική Αντιγόνη και ξετυλίγουν µε την ερµηνεία τους τα στοιχεία που συνθέτουν τον ρόλο της “όπως παιδικότητα, αυθορµητισµός, ένστικτο φιλία, ερωτισµός, βαρβαρότητα, ιερότητα, απορία, συστολή”.

Η παράσταση της Μαρίας Πανούτσου διαπραγµατεύεται την πολύπλευρη persona της Αντιγόνης η οποία τελικά κατορθώνει να βάλει στο στόµα του Κρέοντα τις δικές της λέξεις έστω για µια µόνο στιγµή.

Τα χέρια της Αντιγόνης στην παράσταση γίνονται εργαλείο αποτελεσµατικό της κάθαρσης και της γνώσης, της έκφρασης και της ισορροπίας καθώς µεταµορφώνουν σε αντικείµενα επιθυµίας και διχασµού ό,τι αγγίζουν.

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 1999 στην Πειραµατική Σκηνή του Εθνικού. Επίσης έχει παρουσιαστεί σε 14  ∆ιεθνή Φεστιβάλ.

Το έργο του Σοφοκλή Αντιγόνη είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά και αυθεντικά κείµενα στην ιστορία της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας και της πολιτικής σκέψης. Η τρίτη και τελική εκδοχή της Αντιγόνης από το Θέατρο Τοµή, αναπτύχτηκε µέσα σε µία περίοδο πέντε χρόνων και εκτοξεύεται προς µία διαχρονική σύλληψη του κειµένου του Σοφοκλή, αναµιγνύοντας διαφορετικά µυθολογικά στοιχεία αλλά και σύγχρονες ερµηνείες όπως αυτή του Hegel, G.Steiner, Γ.Ανδρεάδη.

Η µια είναι η Αντιγόνη που όλοι γνωρίζουµε, νέα απόλυτη και πεισµατάρα η άλλη ώριµη, δυναµική, µητρική µε πείρα και γνώση.

Η εκδοχή αυτή πηγαίνει αντίθετα προς την παραδεδεγµένη αφηγηµατική ροή και διασπά το κείµενο σε 11 εικόνες που η κάθε µια ερευνά διαφορετικές προσεγγίσεις του µύθου καθώς και τις σχέσεις της Αντιγόνης µε τον Κρέοντα, την Ισµήνη, τον νεκρό αδελφό της Πολυνείκη, τον χορό, τον εαυτό της.

H ωδή στον άνθρωπο γίνεται ένα κατηγορώ για τον ίδιο τον άνθρωπο, ο κοµµός της Αντιγόνης, µια εκ βαθέων εξοµολόγηση της ηρωίδας ” οι περιγραφές του φύλακα µια αποκάλυψη “αντικειµενικών” συναισθηµάτων. Οι ηθοποιοί ενδύονται και απεκδύονται τους ρόλους του έργου. Ο χρόνος και ο χώρος της παράστασης παρ’ όλη την ύπαρξη του κείµενου του Σοφοκλή µεταφέρεται στο παρόν και το σήµερα εισβάλει στο έργο βίαιο και αναρχικό. (Αποσπάσματα  από το πρόγραμμα της  παράστασης).

Αποσπάσματα από κείμενο  του Γιώργου Βουρνά ηθοποιού και  μουσικού  που  επωμίστηκε τον ρόλο  του Κρέοντα, σε όλες τις εκδοχές  της Αντιγόνης με σκηνοθεσία και  διδασκαλία  της Μαρίας Πανούτσου.

panoutsou13.6.18b

Συνεχίζεται

*

©Μαρία Πανούτσου

Διαβάστε τα προηγούμενα της Μαρίας Πανούτσου για το θέατρο

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under Panoutsou, θέατρο