Ασημίνα Λαμπράκου, νύχτα από μουσκεμένο λεμόνι και μούχλα

lambrakou11.6.18

favicon
τρεις περασμένες
νύχτα από μουσκεμένο λεμόνι και μούχλα ανοίγει πόρτα στα ρουθούνια μου
που παραχώρησα τη ζωή που μου αναλογούσε στα τελευταία αυτά δικά μου χρόνια;
να λοιπόν πόσο κοινές είναι οι ζωές των ανθρώπων που η Ωραιοτάτη μου τον έβαζε στα αποκάτω των γυναικών α! είναι αλλιώς που γράφει είναι αλλιώς κι είναι όμορφα κι ας ξέρουμε κι οι δυο: αυτά δεν είναι ποιήματα είναι απευθύνσεις συνομιλίες και θα γίνουν φάκες θηλυκών ποντικών μητέρες ποντικούλες φοβισμένες από τις γάτες γιους κάτι σα χρεώστες και χρωστούμενοι που θα εξωραΐζονται μέσα από τα ποιήματα μα είναι όμορφα έτσι που σ’ αγαπώ κι εκείνα βγαίνουν από τα συρτάρια δουλεμένα κάπως διαφορετικά μια μέρα λέω θα σε σιγοντάρω Σινώπης είπατε κύριε; Σινώπης; κι ας είναι μίμηση δε θα πειράζει γιατί έτσι θα έχω έναν κώδικα που θα σου μιλάω κι ας είναι η φωνή μέσ’ από κρύσταλλο άηχη και γυάλινη φωνή γυάλινη κύριε! ξέρετε πως σπάει; σα στρατιωτάκι μολυβένιο σε μείον επτά βαθμούς κελσίου σε δωμάτιο δίχως σόμπα κι αχνιστά από το κρύο πρόσωπα σα ταινία του Μιχάλκοφ αλλά δε θυμάμαι και καλά πια κύριε με τρείς ώρες ύπνο βραδινό επειδή δεν τα μέτρησα καλά και δεν υπήρχε κάτι να με νανουρίσει τις ώρες που ξυπνάω και δε βρίσκω το νήμα του ύπνου ξανά κύριε όπως όταν ήμουν παιδί και με ξαγρυπνούσε αν θα αντιληφθώ το θάνατο όπως θα κύρτωνε πάνω από τη μητέρα κύριε και με νανούριζε το βάθεμα στην ανάσα της που τ’ αφουγκραζόμουν από το παιδικό μου αφτί ως το κρεβάτι μου των πρώτων ίσκιων κι ονείρων κι όπως έκλεισα τα τζάμια έμεινα από πίσω να τους κοιτώ σα φαντάσματα – στόματα που ανοίγουν κλείνουν σε σλόου μόσιον άηχα κι αργά ταινία ασπρόμαυρη κι εγώ είμαι εκτός πλάνου κι όπως κλείνω και τα μάτια συμβαίνει να μην υπάρχουν κύριε γιατί αν δεν τους βλέπεις δεν υπάρχουν για σένα κι εσύ γι αυτούς και πεθαίνουν ναι πεθαίνουν κύριε αν κάποιος δεν τους βλέπει άηχα κι άχρωμα ανθρωπάκια αμύριστα της οθόνης συνδυασμοί ψηφιακού αλφάβητου αυτό είναι κι η αγάπη τους το ίδιο κύριε.
αγάπησα τη βροχή που έπεφτε
γιατί σε κρατούσε στην δική μου ανάγκη χωρίς ύπνο ._

*

©Ασημίνα Λαμπράκου, απόσπασμα από το: είμαι η Ντόνα Πίρσινγκ (αδημοσίευτο)

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία, πεζοποιήματα