Ιωάννα-Μαρία Νικολακάκη, Σελήνη

nikolakaki7.6.18

favicon

Το φεγγάρι είναι η ωραιότερη θερινή συντροφιά.
Τώρα λοιπόν που καλοκαίριασε,
κάθε βράδυ,
ανεβαίνω τριχτά ένα-ένα τα σκαλιά της αυλής μου και, με προσοχή, το ξεκρεμάω απ’ τον ουράνιο θόλο.
Κάθομαι ύστερα χάμω και το παίρνω στις χούφτες μου, το περιεργάζομαι, το καμαρώνω:
Το περίβλημά του, τραχύ και με μπόλικη ασημόσκονη, το κάνει και μοιάζει με κουραμπιέ. Παραμέσα, είναι αφράτο και μαστιχωτό.
Η μυρουδιά του θυμίζει κάτι μεταξύ λάσπης και βανίλιας.

Τ’ αγαπώ πολύ το φεγγάρι.

Άλλωστε, έχω 1000+1 τρόπους να το αξιοποιήσω:
-Του περνάω μπρασελέ και το φοράω για σκουλαρίκι μου, για βραχιόλι μου, για μενταγιόν μου, για δαχτυλίδι μου.
-Το κολλάω με Logo Στιγμής στην αγκράφα της τσάντας μου ή των παπουτσιών μου.
-Το πιάνω σφιχτά στα δέκα μου δάχτυλα, το διαλύω σε ίνες,
και με τα ξέφτια του πλέκω τη φετινή μου ψάθα για τη θάλασσα.
-Τ’ αφήνω όλο το βράδυ να μουλιάσει σ’ ένα πλαστικό λεκανάκι με νερό,
και το πρωί, βουτάω μέσα ένα στεγνό πανάκι και γυαλίζω τ’ ασημικά στο χολ.
-Το σπάω σε κυβάκια, το λιώνω στο μπεν μαρί  και τ’ απλώνω στο ψωμί, κάθε πρωί, για μαργαρι(ταρί)νη.
-Το στύβω, πετάω στα ρινίσματα αργύρου και πίνω το χυμό του, για να ‘χω κόκκαλα ασημένια και μαλλιά γερά.
-Το κόβω σε φέτες και το χρησιμοποιώ ως σαπούνι, για να ‘χω χέρια και δέρμα απαλά.
-Αν είναι στη χάση του, κλείνω τα μάτια και το παίρνω αγκαλιά για να μου διώχνει τους φόβους.
-Αν είναι στη φέξη του και πιο τσουπωτό, το χώνω κάτω απ’ το στρώμα μου για να κοιμάμαι στα μαλακά.
-Του τραγουδώ, του μιλώ, του γελώ, του κλαίω, το ρωτώ. Κι εκείνο μ’ ακούει, συνήθως αμίλητο. Καμιά φορά μου απαντάει μ’ ένα ελαφρό κιτρίνισμα (όταν  λυπάται) ή κοκκίνισμα (όταν θυμώνει).
Χθες λοιπόν, για πρώτη φορά, το φεγγάρι μού εκμυστηρεύτηκε κάτι: εδώ και χρόνια είναι, λέει, ερωτευμένο με τον πλανήτη Άρη.
Άλλωστε, το λέει και τ’ όνομά του:

Φέγγει για τον Άρη =  Φεγγάρ(η)ι.

Ξαφνιάστηκα.
Πίστευα ότι τα φεγγάρια είναι αγνά, απονήρευτα, αθώα.
Επίσης, πίστευα ότι τα φεγγάρια δεν έχουν φύλο.
Τούτο εδώ το φεγγάρι όμως, ήταν και θηλυκό και παμπόνηρο.
Μου έκλεισε το μάτι, κοκκίνησε και λιγώθηκε στα γέλια. «Ε, καλά!» μου λέει. «Με τόσες χρήσεις για τον άνθρωπο, δε δικαιούμαι κι εγώ ένα δώρο για τον εαυτό μου;»

«Δικαιούσαι!» του είπα. «Αλλά να προσέχεις, φεγγάρι μου. Να προσέχεις, γιατί η αγάπη -αν την αφήσεις ακυβέρνητη- σε κάνει ό,τι θέλει. Η πολλή αγάπη, σε δένει και σε λύνει.»
«Σε λύνει;» με ρώτησε.
«Σελήνη» του απάντησα,
και τράβηξα τις κουρτίνες του σαλονιού να κοιμηθώ,
γιατί ήδη είχε αρχίσει να  ξημερώνει.

*

©Ιωάννα-Μαρία Νικολακάκη

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία, πεζοποιήματα