Νίκος-Οχάνες Μικιρδιτσιάν, “Ατάραχα έμειναν τα πουλιά στα σύρματα” -κυκλοφορεί

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

mirkiditsian-bk3.6.18

Ατάραχα έμειναν τα πουλιά στα σύρματα

Ατάραχα έμειναν τα πουλιά στα σύρματα.
Ο κρότος που έκανε
παρ΄ολους τους πανηγυρισμούς
τα εξαπτέρυγα και τις μπομπάρδες
ήταν κούφιος.
Ο κόσμος με σκυμμένο το κεφάλι αποχωρούσε, μουρμουρίζοντας
«Τι θέαμα κι αυτό
άλλη μια φορά πιστέψαμε σε λάθος προφήτη».

*
Όλοι παίρνουμε κάτι από άλλους

Όλοι παίρνουμε κάτι από άλλους , είπες.
Πήρες το παλτό του πατέρα σου
τις γόβες της μητέρας σου
το κραγιόν της αδελφής σου
το λίκνισμα της γιαγιάς σου
την φωνή της θείας σου
το ύφος της Marilyn και βγήκες.

Όμως εσύ έμεινες στο σπίτι.

*
ΕΚΕΙ

Σπηλαιώδης κατοικία το ασυνείδητο
δωμάτια πολλά, έπιπλα, σκάλες που τρίζουν
καμιά φορά νομίζεις θα γκρεμιστείς από αυτές.
Βογγητά, επιθυμίες, ανομίες,
μαχαίρια, πουκάμισα, εσώρουχα,
μάγια, τρόμος, πανικός
λέξεις, γράμματα που δεν πρόλαβαν να γίνουν λέξεις
δάκρυα, παρακλήσεις, ευχές θανάτου,
αυνανισμοί, ονειρώξεις,
αίματα, φόνοι.
Καθαρά μηνύματα, σκονισμένα, σε σκοτεινό φόντο.
Τόσο καθαρά απειλητικά, που σπρώχτηκαν με κόπο
μακριά, να μην τα δει κανείς,
ΕΚΕΙ.

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, ποίηση