Ελένη Νανοπούλου, Από την ύπαιθρο στο αστικό τοπίο

Nanopoulou1.6.18

fav-3

Τρέχεις να κρυφτείς στο μικρό καθρεφτάκι της τσάντας σου να γίνεις μια σταλιά να μπεις στα μικρά  πον-πον σφουγγαράκια.  Μπορεί να έχεις μαλλιά μακριά, μαλλιά μαύρα, κόκκινα, ξανθά, άσπρα, ή μαλλιά κουβάρια κι όλες τις μηνιαίες ημικρανίες που έρχονται να σε ταράξουν. Βαρέθηκες.  Μια γαμημένη απελπισία σε βυθίζει, έτσι που θέλεις να κρέμεσαι ανάποδη από το ταβάνι να στραγγίξεις από χρόνια. Τα χρόνια φαίνονται στο αίμα σου δεν τους ξεφεύγεις, αλήθεια στο λέω. Είσαι από την μεριά των αθανάτων; έλα μου ντε, που όχι, το ξέρει κι η ψυχή σου που σε κουβάλαει  από την ύπαιθρο στο αστικό. Ω  ναι, δεν είναι επιφώνημα φόβου, είναι ένα απόγευμα που βρέχει, ένας πίνακας του Μοντιλιάνι, όχι δεν είσαι εσύ, εσύ είσαι η ανέραστη  άλλη Μαρία που θέλεις να σε φωνάζουν Μον, κρυμμένη  στο μικρό καθρεφτάκι και είσαι χιλιάδες μικρές μικρούτσικες τουφίτσες μαλλιών. Σταυροκοπιέσαι, πας τάματα, τα χέρια, τα πόδια, το αριστερό μάτι, ένα αιδοίο, μια καρδιά με επίμονο κουδούνισμα. Ένας άγιος Παντελεήμονας δεν σε σώζει κι ας λένε Μαρία με άθικτο κόλπο.

*

©Ελένη Νανοπούλου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση