Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [8] -Ιατρικοί Επισκέπτες

thiveos29.5.18

fav_separator

Φάρσα ενός χιλιοπαιγμένου ρεπερτορίου

(Mια γυναίκα που κρατά ένα ανοιχτό πανώ. Καλωσορίσατε στο νησί μας, με κόκκινα, πελώρια γράμματα. Τα μαλλιά της ανεμίζουν, ο πόνος στο πρόσωπό της είναι φοβερός μα εκείνη αντέχει. Φορά ένα κίτρινο φουστάνι, μοιάζει εκτυφλωτική όπως ο άνεμος παρασύρει τα μαλλιά της, σύννεφα, ομοβροντίες καλοκαιριών πίσω απ΄τους ώμους της. Κρατά το πανώ με δυσκολία, είναι ευτυχισμένη μα πονά και οι εκφράσεις του προσώπου της το μαρτυρούν. Πίσω της γύρω της να προβάλονται φωτογραφίες των νησιών, χαμηλά σπίτια, λευκότατοι τοίχοι, εκτυφλωτικά μεσημέρια σε έναν καταιγισμό του κλειστού κόσμου, του κόσμου που παραδίδεται στη λήθη και τη δόξα του, ενός κόσμου που συνθέτει το ανατολικότερο τμήμα της γερασμένης μας Ευρώπης. Τουριστικές φωτογραφίες και σποτ των τουριστικών υπηρεσιών κατακλύζουν τις επιφάνειες πίσω απ΄τους ώμους αυτού του υπέροχου, μετέωρου κοριτσιού. Το αποτύπωμα του κόσμου είναι όλη και όλη η περίφημη ρεκλάμα που φέγγει στο φόντο της σκηνής. Καμιά φορά το κορίτσι μιλά μέσα απ΄τις οθόνες, πάνω της κρεμιούνται οι εικονογραφίες της απαστράπτουσας, υπέργηρης καλονής μας. Τρεις άνδρες φθάνουν. Οι κινήσεις τους προσομοιάζουν της άφιξης ενός μικρού σκάφους. Δένουν τα σχοινιά, κατεβάζουν κάτι κιβώτια, χαμογελούν αμήχανα προς το κορίτσι. Οι οδύνες του είναι φριχτές, εκείνοι όμως χαμογελούν, περιποιούνται την εμφάνισή τους, κοιτούν το τοπίο, φωτογραφίζονται. Πάντα χαμογελούν αμήχανα στο κορίτσι. )

ΝΕΑΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ (εφεξής Δανάη): (με δυνατή φωνή, μ΄όσο κουράγιο της επιτρέπει ο οξύτατος πόνος.) Καλώς ορίσατε φίλοι μας! Ο παραδεισένιος τόπος μας, (χάνει λίγο τον οιρμό της, γονατίζει, βρίσκει δύσκολα την αυτοκυριαρχία της), ο παραδεισένιος τόπος μας ανοίγει τις πύλες του για σας! (κρατιέται δύσκολα στα πόδια της, ο άνεμος που την φυσά, το πρόσωπό της, το πανώ που χάνει το σχήμα του, όλα την κάνουν τραγική πολύ.)

Α΄ΑΝΔΡΑΣ (εφεξής Μάριος): (τρέχει κοντά της, τρυφερά τη σηκώνει, εκείνη χαμηλώνει το βλέμα της και όταν πια τον κοιτάξει τον έχει κιόλας αγαπήσει) Είστε καλά; Ω, μα εσείς είστε χάλια! Τι σας συμβαίνει; (παίρνει το πανώ απ΄τα χέρια της, το πετά με μίσος) Και αυτό το πανώ, σας άφησαν εννοώ εδώ, άρρωστη, σκιά του εαυτού σας να στέκεστε μ΄αυτό το πανώ. Δεν υπάρχει κανείς εδώ; Μόνο μια άρρωστη, κάποια που χάνει τον εαυτό της διαρκώς, μονάχα αυτή υπήρξε εδώ, σ΄αυτόν τον τόπο;

ΔΑΝΑΗ: Μην τους κατηγορείτε.

ΜΑΡΙΟΣ: Αστειεύεστε! Θέλω να πω, σας συγχαίρω και σας θαυμάζω για το μεγαλείο σας, όμως είναι απάνθρωπο.

ΔΑΝΑΗ: (πονά) Είμαστε λίγοι, τόσο λίγοι. Περιμένουμε εδώ και μήνες τον ιατρό. Μα δεν ήρθε κανείς, η θαλασσοταραχή βλέπετε, ο καιρός, αλλιώς μας διαβεβαίωναν πως θα βρίσκονταν ανάμεσά μας, πως θα είχαν φροντίσει ώστε οι άρρωστοι. (κρατιέται απ΄τον Μάριο με προσπάθεια) Είμαστε λίγοι, τόσο λίγοι!

ΜΑΡΙΟΣ: Εσείς τρέμετε!

ΔΑΝΑΗ: Χωριστήκαμε σ΄όλες τις ακτές. Κάποιοι λείπουν εβδομάδες τώρα. Μια ειδική μονάδα ανέλαβε να μας διανέμει φαγητό και τσιγάρα, όμως η θαλασσοταραχή βλέπετε, ο καιρός, δεν ήρθε κανείς. Ίσως χάσαμε το μήνυμα.

ΜΑΡΙΟΣ: Ποιο μήνυμα;

ΔΑΝΑΗ: Θα έστειλαν κάποιο μήνυμα πως αργά ή γρήγορα…κρεμάσαμε τις σημαίες…η μεταπολίτευση τις πάλιωσε μα δεν έχουμε τίποτε άλλο…βρήκα ένα φόρεμα μιας άλλης εποχής, φορώ έναν παλιό μου εαυτό (γελά με πίκρα)…δεν έχω νέα απ΄τους υπόλοιπους σκοπούς, οι φωτιές που είπαμε πως θ΄ανάβαμε δεν φάνηκαν ποτέ, ο καιρός, η θαλασσοταραχή, η μοναξιά μας κύριε, είστε ιατρός; Εσείς, (τον κοιτά στα μάτια βαθιά, τον εκκλιπαρεί να είναι),  είστε ιατρός; Πονάω, ένας φριχτός, οξύς πόνος. Φάνηκε με τους χειμώνες και πονά όλο και περισσότερο. Γι΄αυτό, πρέπει να είστε ιατρός, πρέπει ν΄ανάψω τη φωτιά, να δώσω ένα τέλος σ΄αυτό το μαρτύριο. Είμαστε λίγοι, τόσο λίγοι κύριε!

ΜΑΡΙΟΣ: (κρατά τα χέρια της, σκουπίζει το μέτωπό της) Δεν είμαι ιατρός. Είμαι, είμαι εκπρόσωπος του σωματείου τουριστών. Και από εδώ, οι φίλοι μου, ο κύριος (συστήνεται στο κορίτσι, φωτογραφίζει με πάθος τον χώρο) είναι της νομαρχίας, υπηρετεί σ΄υψηλό αξίωμα και η συνδρομή του μπορεί να αποβεί καθοριστική για τα ζητήματά σας. Και ο κύριος, είναι ποιητής. Γυρνά στις πολιτείες που οι άνθρωποι ζουν δυστυχισμένα και φτιάχνει το τραγούδι τους. Οι έρευνες απέδειξαν πως λειτουργούν καταπραϋντικά, όμως σε κάποιες πολιτείες τους εξορίζουν. Λένε φριχτά πράγματα γι΄αυτούς πως εγκυμονούν κινδύνους, πως προσθέτουν μια ιδέα  αμετροέπειας στην ελευθερία. Αστεία πράγματα! Ο κύριος ποιητής είναι εξαίρετος. Ευγενικός, δημοφιλής και στο ταξίδι μας δεν απαίτησε καθόλου να απαγγείλει αν και περάσαμε νύχτες με μυστήρια φεγγάρια, με άπνοιες, με πράγματα που ως γνωστόν αναθρέφουν την έμπνευσή τους.

ΔΑΝΑΗ: ώστε κανείς σας δεν είναι ιατρός;

ΜΑΡΙΟΣ: Όχι, όχι. Ο ιατρός θα φθάσει με όλες τις τιμές σε λίγες μέρες. Ακριβώς αυτό σας έλεγα προτού διαπιστώσω την κατάστασή σας. (την αγκαλιάζει τρυφερά)

ΔΑΝΑΗ: Δεν σας καταλαβαίνω.

ΜΑΡΙΟΣ: Εμείς επιφορτιστήκαμε με το βαρύ καθήκον να προετοιμάσουμε την υποδοχή του ιατρικού επιτελείου που φθάνει από μέρα σε μέρα. Θα το φέρουν οι άνεμοι. Λίγη υπομονή παρακαλώ και μερικά όργανα μουσικά. Ας πούμε μια τρομπέτα, ένα ταμπούρλο, δυο τρία παιδιά να τα διδάξουμε. Ένα ποίημα, έναν πύρινο λόγο των προϊσταμένων του σωματείου, τους κανόνες της πολιτείας μας. Θα φτιάξουμε μια υπέροχη ατμόσφαιρα και οι ιατροί θα ασκήσουν ευτυχισμένοι τα καθήκοντά τους.

ΔΑΝΑΗ: Πρέπει να το πούμε στους άλλους! Είναι μίλια μακριά, πρέπει να στείλουμε αποσπάσματα, αγγελιοφόρους, τα παιδιά κρίθηκαν κατάλληλα γι΄αυτόν τον σκοπό. Τώρα που μιλάμε, (ιδρώνει, κρατά κλειστά τα μάτια της, έχει παραδοθεί στον πυρετό), πετούν πάνω απ΄τις ρεματιές, διορθώνουν το χρώμα του φεγγαριού σκαρφαλωμένα στους κρεμαστούς κήπους που δεν ήταν μονάχα θαύματα, θαύματα,…Πρέπει να το πούμε πως επιτέλους έφθασαν οι ιατροί.

ΜΑΡΙΟΣ: Κύριοι, εδώ, ενώπιον αυτής της δυστυχούς υπάρξεως, θα ορκιστούμε πως αν φθάσουν οι ιατροί, ετούτο το άμοιρο πλάσμα θα τεθεί εις την προτεραιότητα του λειτουργήματός μας, Ορκιστείτε! (οι άνδρες ορκίζονται, το κορίτσι χειροκροτά ξέπνοα, λιποθυμά, μιλά παραληρηματικά)

ΔΑΝΑΗ: Στους άλλους…πρέπει…να το πείτε, σήμερα, τώρα,…

ΜΑΡΙΟΣ: Δεν θα εγκαταλείψουμε τις θέσεις μας. Υπάρχουν ιατροί για όλους. Η τύχη σας ευνόησε καλή μου, αφεθείτε στην ευτυχή σας μοίρα. Τεντώστε το πανώ, εμπρός τα όργανα, λάβετε θέσεις, οι ιατροί θα ξεπροβάλλουν μέσα απ΄τις ομίχλες, σαν τερατώδη αποκυήματα της φύσης, σαν πλάσματα παράξενα του νερού, που ως γνωστόν συνιστά υλικό μυθολογικό, χωρίς προειδοποίηση.

ΔΑΝΑΗ: Μοιάζετε παλιοί στις πόζες σας.

ΜΑΡΙΟΣ: Τεντώστε το πανώ! Μην πονάτε! Είστε μια υπέροχη Αντιγόνη, τίποτε λιγότερο! Αναλογιστείτε τη μοίρα σας, τους ιατρούς, την πολιτεία μας που δεν σας λησμόνησε. Ο πόνος είναι διδακτικός δεσποινίς, τεντώστε το πανώ! Οι ιατροί! (κοιτούν όλοι χειροκροτώντας προς την θάλασσα, μέσα σε έναν καταιγισμό φωτογραφιών, σημάτων του ΕΟΤ. Η Δανάη στο μεταξύ πεθαίνει αβοήθητη στο παλιό, εκείνο λιμάνι. Την σκεπάζουν με μια γαλανόλευκή. Οι ιατροί δεν φάνηκαν ποτέ.

*

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre, ελληνική λογοτεχνία, θέατρο