Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Η Οφειλή

sotirellos28.5.18

fav_separator

Η ανθρωπότητα θα υποφέρει φοβερά από την ασθένεια της πλήξης, μια ασθένεια που θα εξαπλώνεται και θα εντείνεται όλο και περισσότερο κάθε χρόνο. Το γεγονός αυτό θα έχει σοβαρό πνευματικό, συναισθηματικό και κοινωνιολογικό αντίκτυπο, και πιστεύω ότι το 2014 η ψυχιατρική θα έχει αναδειχθεί στη σπουδαιότερη ιατρική ειδικότητα. [Ι. Ασίμοφ]

Άνοιξε το ντουλαπάκι του νιπτήρα και κράτησε στη χούφτα του το λευκό μικροσκοπικό μπουκαλάκι, το κοίταξε για λίγο αμφιταλαντευόμενος. Είχε ήδη πάρει το μισό χάπι αλλά χρειαζόταν ένα ακόμα, ένα ολόκληρο. Αντικαταθλιπτικά˙ οι καραμέλες υγείας του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, σκέφτηκε. Άνοιξε το μπουκαλάκι και κατάπιε δύο αδιαφορώντας για τη δοσολογία και τις παρενέργειες, το πολύ πολύ να πέθαινε, αν δεν ήθελε να πεθάνει δεν θα πήγαινε σε ψυχίατρο ούτε θα μπουκωνόταν με αυτές τις αηδίες. Κάποιοι άνθρωποι απλά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα περισσότερο από από τους υπόλοιπους, κάποιοι συνθλίβονται ευκολότερα από την καθημερινότητα, τόσο απλά. Όλα τα άλλα ήταν ημίμετρα, χημικές παρηγοριές σε ένα καταδικασμένο οργανισμό.

Άνοιξε τον υπολογιστή να περιηγηθεί σε κάποιο πορνοσάιτ ανάβοντας παράλληλα το πρώτο τσιγάρο από το τρίτο πακέτο της ημέρας. Επέλεξε ένα με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο. Δεν ήτανε γκέι, αλλά αυτό ελάχιστη σημασία είχε. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένα παράλληλο εικονικό σύμπαν που θα τον απομάκρυνε από την πραγματικότητα, λίγες ανώδυνες συγκινήσεις να ανεβάσουν τα ποσοστά ντοπαμίνης χαλαρώνοντας τις δαγκάνες που έσφιγγαν την ψυχή του. Ξεκίνησε το σερφάρισμα σχεδόν ευτυχής από τις αμέτρητες επιλογές που διέθετε και μπορούσε να ενεργοποιήσει με το πάτημα ενός και μόνο κουμπιού. Ήταν η μόνη περίσταση που ένιωθε να έχει τον απόλυτο έλεγχο, γιατί στη ζωή του αυτός-όφειλε να παραδεχθεί- είχε χαθεί εντελώς.

Τελείωσε βλέποντας έναν ρυτιδιασμένο μεσόκοπο να καβαλάει τον σχεδόν έφηβο εραστή του, σε κάποιο σημείο του πλανήτη που ενδεχομένως αγνοούσε. Κανέναν δεν είχε ωφελήσει η επανάσταση του διαδικτύου περισσότερο από τον ηδονοβλεψία. Οι κλειδαρότρυπες και οι μισάνοιχτες γρίλιες είχαν αντικατασταθεί από κάμερες ελεύθερης πρόσβασης εγκατεστημένες σε δωμάτια και φτηνά ξενοδοχεία. Έκλεβε αναστεναγμούς και ανοίκειες ηδονές για να γεμίσει το κενό του, μέχρι εκείνο να επανέλθει πεινασμένο, μέχρι η ανεξέλεγκτη πείνα να στραφεί στις ίδιες του τις σάρκες.

Ένιωσε πάλι το στέρνο του να σφίγγεται, τους τοίχους του δωματίου να τον καταπλακώνουν. Ήθελε να ουρλιάξει αλλά η φωνή του δεν έβγαινε, ήθελε να πλαντάξει στο κλάμα αλλά ένιωθε σαν κάποιος να του’ χε κλείσει τη στρόφιγγα των δακρύων. Ήθελε να σκοτώσει αυτό το τέρας μέσα του, αλλά δεν ήξερε πως.

«Στις δανεικές τις προσευχές κάνουν κουμάντο οι ενοχές», σιγοτραγούδησε ασυναίσθητα τους στίχους του κομματιού που δραπέτευε από το ραδιόφωνο. Κοίταξε την πόλη μέσα από την μπαλκονόπορτα, πέντε γαμημένα εκατομμύρια και ούτε χέρι να τον αποτραβήξει από τον βάλτο που τον κατάπινε, ούτε ένα χάδι να τον ανακουφίσει έστω και προσωρινά. Το έξω ήταν μια νοσηρή οφθαλμαπάτη, ένας πλούσιος μπουφές εδεσμάτων πίσω από μια απροσπέλαστη τζαμαρία. Κανένα χέρι και καμία πρόσκαιρη αγκαλιά δεν θα τον ανέσυρε στην επιφάνεια. Όφειλε να φέρει το δικό του φως στο σκοτάδι, κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να το κάνει για’ κείνον. Υπήρχαν ένα σωρό άνθρωποι εκεί έξω απασχολημένοι με τους δικούς τους δαίμονες, ένα σωρό κλήσεις στα επείγοντα περιστατικά, ένα εκατομμύριο ορφανές μοναξιές. Όφειλε να φέρει το δικό του φως στο σκοτάδι. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Ποτέ δεν υπήρξε…

*

©Αχιλλέας Σωτηρέλλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, “wrapped jamon”

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία