Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια, Ποιος κυνηγάει ποιόν: εγώ κι η λιβιδώ

pastakas25.5.18

favicon

libido -> λίμπιντο, σεξουαλική ορμή, ερωτική ορμή, λιβιδώ-> ποιητική συλλογή για την οποία δεν θα μιλήσουμε εδώ -> διάθεση, σαράκι, καύλα -> γκάβλα (σε στιγμές υπερθετικού βαθμού).

Mέγας πανεπιστημιακός δάσκαλος συνέχιζε να «παρενοχλεί» τις φοιτητριούλες, να τις καλεί στο ιδιαίτερο γραφείο του, που στεγάζονταν σε μια καλόγουστη γκαρσονιέρα δίπλα στη Σχολή και να απολαμβάνει τη συντροφιά τους. Καθώς ο Μέγας Διδάσκαλος τα τελευταία χρόνια έπασχε από Σακχαρώδη Διαβήτη κι αντιμετώπιζε άλυτες (την εποχή εκείνη), στυτικές δυσλειτουργίες γεννούσε την απορία στους φίλους του και τους συνομήλικους καθηγητές, περί του τι έκανε με τα εικοσάχρονα κοριτσόπουλα. «Σημασία δεν έχει το-τι-κάνω», ήταν η μόνιμη απάντησή του και συμπλήρωνε: «Σημασία έχει η διάθεση».

Όταν ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στη γνωστή συνέντευξη ρώτησε το Ντίνο Χριστιανόπουλο, αν θα ησύχαζε κι ο ίδιος από το σαράκι που τον κατέτρωγε με την πάροδο του χρόνου, απογοητεύτηκε: το σαράκι συνεχίζει το διαβρωτικό του έργο χωρίς να αναγνωρίζει κανένα φραγμό από τις δεκαετίες του βίου. Δεν έχει επινοηθεί κανένας «κόφτης» που να σταματάει το σαράκι μετά τα –ήντα και τα –όντα. Στα ογδόντα-δύο του ο Giuseppe Ungaretti πεθαίνει από libido στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου στη Βενετία, κρατώντας στην αγκαλιά του μια εικοσάχρονη πόρνη. Επειδή ήταν ισόβιος υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ, αλλά και δια βίου γερουσιαστής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο (τιμητική θέση για τους μεγάλους λογοτέχνες, τη θέση του Ουγκαρέτι την κατέλαβε μετά ο Μοντάλε), έγινε ολόκληρη επιχείρηση από τις μυστικές υπηρεσίες του Ιταλικού κράτους για να μεταφερθεί εν κρυπτώ η σορός του Βάτη στο διαμέρισμα του στο Μιλάνο. Όλες οι βιογραφίες αναφέρουν ως αιτία του θανάτου την «βρογχοπνευμονία», ως τόπο θανάτου το Μιλάνο, κι ως ημερομηνία την πρώτη Ιουνίου 1970 (μια-δυο μέρες δηλαδή μετά το πραγματικό πέρασμα του ποιητή στην αιωνιότητα).

Σε ηλικία 60 χρονών (τη δικιά μου, δηλαδή) ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ στρέφει την κυνηγετική του καραμπίνα στο στόμα του: κλείνει τα χείλη του σ’ ένα τελευταίο φιλί, γύρω από την κάνη και πυροβολεί για τελευταία φορά τον εαυτό του επειδή δεν του σηκώνονταν πια, εξαιτίας της απόλυτης απουσίας της καύλας.

Έχω υποστεί μεγάλο κατατρεγμό από τη λιβιδώ από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια, από ηλικίας οκτώ χρονών που άρχισα τις περιπτύξεις μου με τις ξαδερφούλες και τις γειτονοπούλες. Από τότε δεν με άφησε ποτέ: μ’ έσερνε απ’ τη μύτη με αποτέλεσμα να πάθω διάφορες καταστροφές (των οικονομικών μη εξαιρουμένων). Μ’ εύρισκε πάντα εκείνη και μου την έριχνε στο κούτελο. Με την πάροδο του χρόνου ίσως επειδή εκείνη αραίωσε κάπως τις επισκέψεις της, άρχισα ίσως εγώ να την κυνηγάω: ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Παρ’ όλα αυτά δηλώνω αθώο θύμα της γκάβλας, όπως άλλοι δηλώνουν ανάπηροι πολέμου.

*

©Σωτήρης Παστάκας

Διαβάστε όλα τ’ Αποκαΐδια του Σωτήρη Παστάκα στις Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Αποκαΐδια, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία