Rupert Brooke, δύο ποιήματα -απόδοση Μαργαρίτα Παπαγεωργίου

Rupert Brooke 1887 – 1915

papageorgiou17.5.18
favicon

Ομορφιά και Ομορφιά

Όποτε η Ομορφιά κι η Ομορφιά βρεθούν μαζί
το ωραίο πάνω στο ωραίο, ολόγυμνα,
με δάκρυα γλυκά κλαίει η γη,
στον αέρα σκορπίζονται φώτα ολόφωτα,
κι όλα γυρίζουν, ζαλίζονται, αγκαλιάζονται
με γέλια μεθυσμένα και ψιθυριστά ˙
καλύπτοντας με πέπλο αυτά που έρχονται
Πιο μετά – Πιο μετά -

Όπου η Ομορφιά κι η Ομορφιά βρέθηκαν μαζί,
η γη ένα τρέμουλο ακόμα κρατά,
και μυρωμένοι οι άνεμοι παραμένουν εκεί,
κι οι αναμνήσεις τον αέρα ευωδιάζουν απαλά,
σε στήθη φωλιάζουν, σε αναλαμπές κρύβονται
και σε κομμάτια από γέλια στα σκοτεινά ˙
και όχι στα δάκρυα στα χρόνια που έρχονται
Πιο μετά – Πιο μετά -

———1912

Beauty and Beauty

When Beauty and Beauty meet
All naked, fair to fair,
The earth is crying-sweet,
And scattering-bright the air,
Eddying, dizzying, closing round,
With soft and drunken laughter;
Veiling all that may befall
After–after—

Where Beauty and Beauty met,
Earth’s still a-tremble there,
And winds are scented yet,
And memory-soft the air,
Bosoming, folding glints of light,
And shreds of shadowy laughter;
Not the tears that fill the years
After–after—

———1912
favicon

Η απασχολημένη καρδιά

Τώρα που κάναμε ό,τι καλύτερο και ό,τι χειρότερο, και χωρίσαμε πια,
θα γεμίσω το μυαλό μου με κάθε σκέψη που δεν είναι σπαρακτική.
(Ω καρδιά μου, δε θα να τολμήσω να φύγω με αδειανή καρδιά)
θα σκεφτώ την Αγάπη στα βιβλία, την Αγάπη την παντοτινή ˙
γυναίκες με παιδιά, ικανοποιημένες, παππούδες να κοιμούνται ,
και χωράφια με νερό, που έχουν οργωθεί με σίγουρη παραγωγή,
και μωρά που κλαίνε, και που ύστερα το κλάμα τους δε θυμούνται ,
και τους νέους ουρανούς, αυτούς που ξεχνούν πάντα τη βροχή,
την ησυχία το απόβραδο μόνο με της εστίας τα φτερουγίσματα,
και του Τραγουδιού την εντιμότητα και τη Σοφία την ιερή.
Εκείνα ζωντανά, εμείς νεκροί. Θα σκεφτώ χίλια πράγματα,
υπέροχα και διαρκή, και θα τα γευτώ με κίνηση αργή,
το ένα μετά το άλλο, όπως γεύεσαι μια τροφή γλυκιά.
Πρέπει να απασχολήσω με γαλήνη τη δική μου την καρδιά.

———1913

The Busy Heart

Now that we’ve done our best and worst, and parted,
I would fill my mind with thoughts that will not rend.
(O heart, I do not dare go empty-hearted)
I’ll think of Love in books, Love without end;
Women with child, content; and old men sleeping;
And wet strong ploughlands, scarred for certain grain;
And babes that weep, and so forget their weeping;
And the young heavens, forgetful after rain;
And evening hush, broken by homing wings;
And Song’s nobility, and Wisdom holy,
That live, we dead. I would think of a thousand things,
Lovely and durable, and taste them slowly,
One after one, like tasting a sweet food.
I have need to busy my heart with quietude.

———1912favicon

 Μετάφραση ©Μαργαρίτα Παπαγεωργίου – ακόμα δύο ποιήματα του Rupert Brooke θα δημοσιευτούν 18 Ιουνίου, 2018

favicon

Ο Rupert Chawner Brooke (Ρούπερτ Τσόνερ Μπρουκ) γεννήθηκε στο Rugby της Κεντρικής Αγγλίας στις 3 Αυγούστου 1887. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge το όπου συνδέθηκε με πολλά πρόσωπα κι έγινε μέλος της σοσιαλιστικής «Φαβιανής Εταιρείας». Παρότι ανήκε στους «Γεωργιανούς ποιητές», είχε στενές σχέσεις με την καλλιτεχνική «Ομάδα του Μπλούσμπερι» και τη Virginia Woolf. Η μοναδική του ομορφιά συγκίνησε άνδρες και γυναίκες. Ο ιρλανδός ποιητής W. B. Yeats τον χαρακτήρισε ως «τον ομορφότερο νεαρό άνδρα της Αγγλίας». Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1911. Από το 1913 έως το 1914 περιπλανήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Πολυνησία, Χαβάη, Φίτζι και Αϊτή. Οι ταξιδιωτικές του εντυπώσεις, που έστελνε τακτικά σε λογοτεχνικά περιοδικά, εκδόθηκαν σε βιβλίο μετά το θάνατό του, με πρόλογο του Henry James (Letters From America, 1931). Με την κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κατετάγη εθελοντικά στο Πολεμικό Ναυτικό με τον βαθμό του ανθυποπλοιάρχου. Συμμετείχε στο αγγλικό εκστρατευτικό σώμα εναντίον των Τούρκων στα Δαρδανέλια. Δεν πρόλαβε να πάρει μέρος στην καταστροφική για τους Άγγλους απόβαση στην Καλλίπολη. Έπαθε σηψαιμία από τσίμπημα μολυσμένου κουνουπιού. Πέθανε στις 23 Απριλίου 1915 πάνω σ’ ένα γαλλικό πλωτό νοσοκομείο, που ήταν αγκυροβολημένο στον κόλπο «Τρεις Μπούκες» της Σκύρου. Ήταν 27 ετών. Τον αποχαιρέτησε στη νεκρολογία του στους Times και ο Winston Churchill, ένας από τους πολλούς θαυμαστές του, όπως και ο Henry James. Τάφηκε στη Σκύρο. Το 1931 έγιναν στη Σκύρο τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Μπρουκ, που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Μιχάλης Τόμπρος, με δαπάνη της διεθνούς επιτροπής για την ανέγερση του μνημείου, μέλος της οποίας ήταν και ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Στην τελετή παρέστη και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος και τον πανηγυρικό εκφώνησε ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός. Μια πλατεία της Χώρας, πήρε το όνομά του, Πλατεία Μπρουκ, και εκεί στήθηκε ανδριάντας που φιλοτεχνήθηκε από τον Μ. Τόμπρο. Μοντέλο του ήταν ο νέος χορευτής Αλέξανδρος Ιόλας. Το 1985 ο Μπρουκ ήταν ανάμεσα στους 16 ποιητές του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου για τους οποίους στήθηκε μνημείο στο Poets’ Corner στο Westminster Abbey. Η πολυτάραχη ζωή του ποιητή έγινε ταινία και ποιήματά του βρίσκονται σε τραγούδια των Pink Floyd, Fleetwood Mac, Pet Shop Boys.

Έχει μείνει γνωστός για το ποίημά του «Ο στρατιώτης» (The soldier). Πρωτοδημοσιεύτηκε μαζί με άλλα τέσσερα σονέτα του πολέμου στους Times Literary Supplement το 1914, όπου εξέφραζε πατριωτικά αισθήματα και το πολεμικό ιδεώδες σε αντίθεση με άλλα ποιήματά του που δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του. Αντιφατικότητα, αμφισεξουαλικότητα, διχασμός, μυστικισμός, σαρκασμός αλλά και πίστη, θάνατος αλλά και αγάπη για τη ζωή είναι τα σταθερά σημεία στην ποίησή του. Το 1915, μετά το θάνατό του, εκδίδεται στην Αγγλία η συλλογή του «1914 και άλλα ποιήματα» (1914, and Other Poems) και το 1918 τα «Άπαντα ποιήματα» (The Collected Poems), με σύνολο 94 ποιήματα. Στην ελληνική γλώσσα έχουν εκδοθεί: «Ένας Άγγλος ποιητής στην Σκύρο», μετάφραση: Κώστας Ιωάννου, Γαβριηλίδης- Πνευματικό Κέντρο Δήμου Σκύρου, 1998 (46 ποιήματα από τα 94), «Τα ποιήματα, ο ποιητής και η Σκύρος», μετάφραση: Ηλίας Γκρης, Κερασία Κάραλη, Γκοβόστης, 2015 (44 ποιήματα από τα 94), «Λιθουανία», θεατρικό, διασκευή- μετάφραση: Σίμος Παπαναστασόπουλος, Όστρια, 2016

Comments Off

Filed under μετάφραση, Ξένη Λογοτεχνία, ποίηση