«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου

Μέρος 31ο

φωτογραφία από την παράσταση

φωτογραφία από την παράσταση

fav_separator

ΜΙΑ «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» ΔΟΥΛΕΜΕΝΗ ΜΕ ΦΡΟΝΗΣΗ)
Μέρος Τρίτο

Ενημέρωση κοινού  για τις παραστάσεις  της Αντιγόνης στο θέατρο Χυτήριο το 2005

panoutsou2-16.5.18

 

Ηλίας Κωνσταντακόπουλος, Φωτιστής των παραστάσεων και των 5 εκδοχών της Αντιγόνης
Γιώργος Βουρνάς, ηθοποιός που συμμετείχε σε όλες τις εκδοχές
Μαρία Πανούτσου, Ηθοποιός και σκηνοθέτης των παραστάσεων

***

Για την Τρίτη εκδοχή της Αντιγόνης
Από την Μαρία Πανούτσου (ή μία “Αντιγόνη” δουλεμένη με φρόνηση)
Της Βασιλικής Κεράστα

Τον Αύγουστο του 1998, σε ένα από τα πιο σημαντικά φεστιβάλ του κόσμου, εκείνο του Εδιμβούργου, μέσα σε πληθώρα παραστάσεων από όλον τον κόσμο υπήρχε και μια ελληνική δουλειά, η «Αντιγόνη» της Μαρίας Πανούτσου. Ήταν η δεύτερη εκδοχή της «Αντιγόνης», που παρουσιαζόταν σε ένα πολυεθνικό κοινό από Σκοτσέζους, Ιάπωνες, Έλληνες φοιτητές και καθηγητές πανεπιστημίου, Αμερικάνους, φοιτητές δραματικών σχολών του Λονδίνου, καθολικούς ιερείς, ηθοποιούς και πλήθος άλλων. «Πρόκειται για μια παράσταση που διεγείρει τις αισθήσεις και αναδεικνύει το δράμα σαν μια μορφή κοινής γλώσσας» έγραφε ο Σκοτσέζικος τύπος.

Αυτή η ίδια παράσταση που παίχτηκε τότε στο Garage Theatre του Εδιμβούργου, δουλεύτηκε πάλι και πάλι, μέστωσε, άλλαξε σε κάποια σημεία και παρουσιάζεται αυτό τον καιρό στο δικό μας Θέατρο Χυτήριο, στην Ιερά Οδό. Η παράσταση θα ανεβαίνει κάθε Τρίτη βράδυ στις 9:15, έως τις 19 Απριλίου, από τον ίδιο σχεδόν πυρήνα ηθοποιών: Χριστολίνα Καλανιώτη, Βιβή Μάστορα, Μαρία Πανούτσου, Γιώργος Βουρνάς, Νίκος Πετρίδης. Τους φωτισμούς έχει κάνει ο Ηλίας Κωνσταντακόπουλος και την μουσική επιμέλεια όπως και κείνη του ιστορικού υλικού ο Τάσος Πετρής.

Έχοντας κάνει τον μεγάλο της κύκλο στο εξωτερικό (Edinburgh, London, Sibiu, Tbilisi, Λεμεσός) , η «Αντιγόνη» επιστρέφει με την μορφή της τρίτης εκδοχής στην Ελλάδα, για να παρουσιαστεί στο κοινό της. Όπως μας λέει η σκηνοθέτιδα, Μαρία Πανούτσου, «η επιθυμία να επικοινωνήσω με το ελληνικό κοινό, κράτησε την «Αντιγόνη» ζωντανή όλα αυτά τα χρόνια».

Εμμονή με την «Αντιγόνη» λοιπόν;

Κοίτα πως ξεκίνησε. Τελειώνοντας τη σχολή το ’79, ήξερα πως θέλω να ασχοληθώ με 3 τραγωδίες (Βάκχες, Αντιγόνη, Προμηθέας), αλλά ήξερα ότι θα που πάρει χρόνο. Ήθελα να εμβαθύνω. Δεν υπάρχει μια Ακαδημία στην Ελλάδα όπου θα μπορούσες να σπουδάζεις τον τρόπο προσέγγισης και τον τρόπο ερμηνείας. Είσαι αναγκασμένος, λοιπόν, να κάνεις πολλά πράγματα μέχρι να πεις τώρα θα ασχολούμαι με αυτό. Πήγα στην Πολώνια, όπου σκέφτηκα ότι το εργαστήριο του J. Grotowski θα με βοηθούσε να καταλάβω μερικά πράγματα με το σώμα, άρχισα μουσική με τον Σίμωνα Καρά, συνέχισα να μελετάω, να διαβάζω, ν’ ακούω, να μαθαίνω. Το ’95 είπα να περάσω στην πράξη.

Ξεκινάω από την αθωότητα. Η Αντιγόνη είναι ένα νέο πλάσμα, όπου ξαφνικά έχει μαζευτεί πάνω της όλη η σοφία. Είναι η απόλυτη ισορροπία. Είναι όλα ζεστά, όλα είναι έτοιμα να ξεχειλίσουν από μέσα της. Δεν τα έχει φθείρει, γιατί δεν έχει προλάβει να ζήσει, να τα φθείρει όλα αυτά. Εκεί, λοιπόν, που ξεχειλίζουν την παίρνουν και αυτή μαζί. Γι’ αυτό είμαι πάρα πολύ γοητευμένη με την Αντιγόνη. Βλέπω τον χυμό του νέου ανθρώπου. Η Αντιγόνη είναι ένας χυμός που ξεχειλίζει.

Έχω κάνει τρεις διαφορετικές παραστάσεις ( στο σύνολο 5  εκδοχές της Αντιγόνης)  και νιώθω ότι ακόμα δεν έχω τελειώσει. Δεν μπορείς να τελειώσεις ένα μεγάλο έργο χωρίς εμμονή! Αν φύγει ο πρώτος ενθουσιασμός.. ο δεύτερος, τελειώνεις. Η εμμονή θα σου δώσει τη δύναμη να ολοκληρώσεις το έργο.

Η ίδια η Αντιγόνη ως ρόλος και ως έργο πως σε βοηθάει ώστε να δουλεύεις τόσα χρόνια μαζί της;

Μαθαίνεις δουλεύοντας μαζί της. Είναι μια από τις πιο θεατρικές παρουσίες που υπάρχουν στον κόσμο σαν κληρονομιά. Ο Σοφοκλής μας άφησε ένα τεράστιας τέχνης έργο, την «Αντιγόνη», μια πραγματικά θεατρική παρουσία. Η Αντιγόνη είναι ηθοποιός. Ποιώ ήθος ! Αυτό, είναι πολύ κοντά σε αυτό, που κάνει η Αντιγόνη.

Για εμάς, τους ηθοποιούς αυτής της παράστασης, είναι πολύ σημαντικό ότι αυτή τη στιγμή, συνεχίζουμε να δουλεύουμε μαζί κάποιοι άνθρωποι μετά από πολλά χρόνια συνεργασίας, που είναι πολύ δύσκολο και σπάνιο για την εποχή μας. Είναι κάτι το οποίο γινότανε στις δεκαετίες του ’60, του ’70. Δεν είναι εύκολο το 2005 να μείνουν συνεργάτες μαζί τόσο καιρό.

Πολύ σημαντική, θεωρώ επίσης τη συνεργασία μου με τον Ηλία Κωνσταντακόπουλο, από το 1992. Υπάρχει μεγάλη επικοινωνία μεταξύ μας έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια και είναι σαν να μου φωτίζει το ίδιο το μυαλό ο Ηλίας. Δεν φωτίζει απλά το έργο, κατορθώνει και υλοποιεί αυτό που έχω μέσα στο μυαλό μου. Άλλωστε, για μένα το θέατρο είναι πρωταρχικά ένας ηθοποιός πάνω στη σκηνή και ένα φωτάκι, από εκεί ξεκινάνε όλα.

- Συνήθως το ρόλο της Αντιγόνης τον ενσαρκώνει μια γυναίκα 40 ή 50 χρονών. Εδώ συμβαίνει κάτι διαφορετικό…

Με την σχέση των δύο γυναικών που μοιράζονται το ρόλο πάνω στη σκηνή, ήθελα από τη μία να δείξω την τέχνη του θεάτρου, που θέλω να έχει έναν ωραίο τρόπο να εμφανίζεται. Πως μεταμορφώνεται ένας άνθρωπος, ή δύο άνθρωποι, από καθημερινοί άνθρωποι γίνονται κάτι άλλο.

Παρουσιάζοντας στο κοινό δύο γυναίκες, δεν του στερώ την νεότητα, αλλά του παρουσιάζω και την ωριμότητα, που άλλωστε ανταποκρίνεται στη σοφία της Αντιγόνης. Με την συνύπαρξη των δύο, δημιουργείται ένα τρίτο πλάσμα. Μέσα από την συνύπαρξη, ο θεατής κάνει τη δική του σύνδεση, ολοκληρώνει την Αντιγόνη στο μυαλό του. Μάλιστα, είναι πολύ ωραίο, να μοιράζεσαι ένα ρόλο πάνω στην σκηνή!

- Κλείνει ένας κύκλος με αυτή την τρίτη εκδοχή της «Αντιγόνης»;

Ξανανοίγει ένας κύκλος. Δεν ήξερα ότι θα μου πάρει τόσο χρόνο. Αν ένιωθα ότι αυτό έχει τελειώσει, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω. Το νιώθω μέσα μου ζωντανό, σαν έργο. Πρέπει να το αφήσω να ολοκληρωθεί, ίσως κατά τη διάρκεια των παραστάσεων γίνουν τρεις, τέσσερις ακόμα αλλαγές.

Είναι και αυτό που είπαμε στην αρχή. Η επιθυμία να επικοινωνήσω με το ελληνικό κοινό κράτησε την Αντιγόνη ζωντανή. Όχι απλά δεν μας κούρασε όλους αυτός ο κύκλος, αλλά μας δυνάμωσε.

Έχω περάσει πολλά χρόνια μέσα σε ένα εργαστήρι για να βρω το προσωπικό μου τρόπο έκφρασης. Υπάρχει η παράδοση, αλλά ήθελα να βρω το προσωπικό μου στοιχείο και αυτό δεν θα μπορούσα να το βρω κατά τη γνώμη μου, αν ήμουνα μέσα στη δουλειά πάρα πολύ. Κρατήθηκα συνειδητά έξω από τον επαγγελματικό χώρο, μέσα σε έναν χώρο εργαστηριακό. Αυτό, όμως, που έχει τώρα σημασία είναι ότι μου έχει λείψει η επικοινωνία με το κοινό. Το στερήθηκα όλα αυτά τα χρόνια, μένοντας στο εργαστήριο κάνοντας δουλειά με τον εαυτό μου και τους μαθητές μου. Τώρα η ανάγκη για επικοινωνία είναι μεγάλη.

 

****

Συνεχίζεται

Στις Στάχτες κάθε 15 μέρες η συνέχειες Η ΑΤΑΦΗ ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Γράφει η Μαρία Πανούτσου

*

©Μαρία Πανούτσου

Διαβάστε τα προηγούμενα της Μαρίας Πανούτσου για το θέατρο

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε

aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Panoutsou, Δοκίμιο, θέατρο