Ασημίνα Λαμπράκου, φυσικά μεταφυσικά

lambrakou14.5.18

favicon

Εγώ σας τόπα. Μέσα μου έχω κάτι έντερα, ένα συκώτι, μια καρδιά. Τέτοια πράγματα. Λέξεις, όχι. Απέξω έχω σκιουράκια. Μάλιστα! Σκιουράκια. Από εκείνα που κρύβουν τους καρπούς της τροφής τους στη γη, πέφτουν για ύπνο κι όταν ξυπνήσουν την άνοιξη, οι καρποί έχουν βγάλει ρίζες και αυτά μένουν δίχως τροφή.

Επειδή όμως αυτό έχει συμβεί ήδη πολλές φορές κι έχω μείνει δίχως τροφή άλλες τόσες, εδώ και καιρό φροντίζω και κοιμάμαι πάνω από τους καρπούς που έχω κρύψει στη γη με τη σκέψη πώς με τέτοιο βάρος, δε θα ριζώσουν, δε θα βλαστήσουν.

Αμ, δε… όσο καιρό πιέζω τους καρπούς με το βάρος μου, τόσο καιρό ξυπνώ την άνοιξη πάνω σε κορμούς καρυδιάς και λοιπά, δέντρων, ένας καρπός κι εγώ. Και φυσικά, με τρώνε. Και φυσικά έτσι πεθαίνω. Ώς να βλαστήσω σαν κοπριά εκείνων που με φάγανε ._

*

©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, πεζοποιήματα