Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [7] -Ίαν

thiveos1.5.18

fav_separator

 κηνικό παλιάς παροπλισμένης γέφυρας κάπου στο Μπέλφαστ. Μακρινοί ήχοι της πόλης φθάνουν με τον άνεμο. Αστυνομικές σειρήνες και άνεμος κατακλύζει όλο εκείνο τον παρατημένο κόσμο στο κούφιο της γέφυρας. Ταινίες απαγορευτικές της σήμανσης καθορίζουν τον χώρο. Ένα κορίτσι που το διαγράφουν φωτεινές ταινίες στέκει στη γωνιά της μικρής αυτής εγκατάστασης. Με τόσο φως θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μια καινούρια αγία, τα δεκαεπτά της καλοκαίρια το μαρτυρούν. Ένα αγόρι, κάπως μεγαλύτερο, εμπρός απ΄τις ταινίες της σήμανσης καπνίζει σκεπτικό. Οι δυο τους ακολουθούν το καραβάνι του τσίρκου που έφθασε εδώ και μερικές μέρες από το Παρίσι. Ένα ετερόκλητο πλήθος από ακροβάτες, ταχυδακτυλουργούς, ακροβάτες, γελωτοποιούς, θηριοδαμαστές ταξιδεύει τη γηραιά ήπειρο δίνοντας παραστάσεις με χαμηλότατο αντίτιμο στους ορεινούς οικισμούς, σε απομακρυσμένες πόλεις με εργάτες και λιγοστή ελπίδα. Το αγόρι μιλά. Το όνομά του θα είναι Ίαν. Όσο για το κορίτσι το όνομά της είναι Λάιλα, μια λέξη παράξενη όπως των ξωτικών που κατοικούν όλους αυτούς του απομακρυσμένους μύλους. )

ΙΑΝ: (κάπως θυμωμένα, κρατώντας το βλέμμα του χαμηλά.) Ρόνυ, Πέπερ, Τζον, Ίαν, ετών 35, 34, 28, 23 , 20 αντίστοιχα, μέλη του αγωνιστικού στρατού.

ΛΑΙΛΑ: (τριγυρνά γύρω του, προσποιείται πως παρελαύνει, χτυπά επιδεικτικά το πόδι της στο σανίδι, λαμβάνει τη θέση της προσοχής έχοντας πάντα κατά μέτωπο, εμποδίζοντας τον Ίαν μες στο στενό δωμάτιο.) Έφαγαν τα μούτρα τους! Κλίνατε επί δεξιά! (γελά υστερικά, οι τρόποι της δεν έχουν όριο.)

ΙΑΝ: (την κοιτάζει θυμωμένος, ο δισταγμός του είναι ολοφάνερος, ενδεικτικό των πιο μύχιων προθέσεων) Σε σώζουν τα φουστάνια σου!

ΛΑΙΛΑ: (με διάθεση ερωτική, σχεδόν λάγνα πλησιάζει τον Ίαν, ανάμεσα στις ταινίες της σήμανσης χάνει και κερδίζει την όψη της.) Αλλιώς τι, πώς θα φερόσουν αλλιώς Ίαν, τι θα έκανες, αν δεν φορούσα φουστάνια, αν υπήρξα ολόγυμνη, εδώ δίπλα σου, πες μου Ίαν (τον αγγίζει, εκείνος αμήχανος), θα φερόσουν σαν κύριος λοιπόν;

ΙΑΝ: (πικραμένος, την κοιτάζει με περιφρόνηση) Γίνεσαι ανόητη!

ΛΑΙΛΑ: (συνεχίζει το ίδιο λάγνα, ίσως κάπως πιο προκλητική) Πες μου, τώρα με θες πολύ έτσι δεν είναι; Όλα αυτά είναι προφάσεις, συμφωνείς; Θες να ζήσεις μέσα μου, σωστά; Η καρδιά σου είναι σπασμένη απόψε, όποιο κομμάτι της θέλω μπορώ να το έχω. Φτωχέ μου Ίαν, είσαι ανήμπορος εμπρός σε ένα όμορφο κορίτσι.

ΙΑΝ: (δυνατά) Όχι με τέτοια πράγματα! Δεν είναι όλα για παιχνίδι, ξέρεις! Δεν μ΄αρέσει να παίζω με αυτά τα θέματα!

ΛΑΙΛΑ: (συνέρχεται και τον πλησιάζει με ύφος απολογητικό) Συγνώμη Ίαν. Απλά θέλω να πω, πως στο κάτω κάτω μόνοι στερήθηκαν, πως η απώλεια υπήρξε όλη δική τους, μια τόσο προσωπική υπόθεση.

ΙΑΝ: (κάπως συνέρχεται  κάποια σκέψη τον εντυπωσιάζει) Ένα έργο! Ναι! Τι θα΄λεγες να πούμε αντίο στους φίλους με ένα έργο; Θα είμαστε διάφορα πρόσωπα, ας πούμε εγώ ο Τζον και ο Πέπερ κι ο Ϊαν…Έτσι κάπως θα ησύχαζαν οι αναμνήσεις μας Λάιλα, επειδή είμαστε νέοι και ίσως έχουμε μια ευκαιρία ακόμη! Τι λες;

ΛΑΙΛΑ: (τον πλησιάζει επικίνδυνα, σε απόσταση έρωτα) Ναι, Ίαν, έτσι σε λένε. Όμως δεν θ΄άντεχες να πονάς για όλους εκείνους τους φίλους. Το ζήτημα είναι βεβαίως και πρακτικής φύσεως, καθώς μας λείπουν αρκετοί ηθοποιοί. Ωστόσο, αν θέλεις μπορούμε να βρούμε λύση σ΄αυτό το θέμα. Και όχι προχειροδουλειές, (εκείνος την πλησιάζει απειλητικά), θέλω να πω πως…

ΙΑΝ: Όχι, όχι, όχι! Πάει τέλειωσε! Δεν υπάρχει έργο, δεν υπάρχει τίποτε. Δίχως αυτόν δεν μπορείς να αντέξεις, δεν μπορείς τίποτε να κατορθώσεις, έτσι δεν είναι; Όμως εδώ, τώρα, απόψε, για πάντα (κλιμακωτά ανεβαίνει η ένταση της φωνής του), αυτός δεν χωρά, δεν έχει θέση για εκείνον!

ΛΑΙΛΑ: (λυπημένη κοντά στην άκρη της γέφυρας, μοιάζει να μην την νοιάζει τίποτε για όσα ως τότε ειπώθηκαν) Συγνώμη. Φταίει αυτό το επικίνδυνο φεγγάρι, κατάχλωμο εδώ και τόσες μέρες, ένα άρρωστο φεγγάρι. Έχει υπόψη σου για τι πράγμα σου μιλώ;Η θεία Μπεθ…

ΙΑΝ: Νομίζεις πως μπορείς να με κάνεις να ξεχάσω; Δίνε του, στρίβε από εδώ!

ΛΑΙΛΑ: Η θεία Μπεθ που διαβάζει τα σημάδια από το πέταγμα των πουλιών, απ΄τις συγνώμες των ανθρώπων, υποστηρίζει πως πρόκειται για το αληθινό σημάδι του Αγίου Ιακώβ, είθε οι μητέρες να σφίξουν ξανά τους γιους στην αγκαλιά τους.

ΙΑΝ: Τον αγαπάς! Όλο αυτόν τον καιρό τον αγαπάς, του δίνεσαι όπως κάνεις με όλους! Είσαι μια παλιογυναίκα, τα κορίτσια της λεωφόρου δεν έχουν λερώσει έτσι την ψυχή τους.

ΛΑΙΛΑ: (λάγνα, τον πλησιάζει, γνωρίζει καλά πόσο επαρκής είναι ο εξοπλισμός της) Τι θα΄κανες Ίαν, τι; Ξέρεις πως τον αγαπώ το ίδιο με σένα, πες μου είναι άσχημο αυτό; Μπορώ άραγε να ανήκω σε πολλούς Ίαν; (γελά δυνατά, σαν να μην έχει επίγνωση του πόσο σκληρή μπορεί να γίνει) Μπορώ να γίνω τόσο κοινή όσο μια πόλη, μπορώ να ΄μαι το πιο σκισμένο απ΄τα κουρέλια που ανεμίζουν; Πες μου Ίαν,  μπορώ να ανήκω σε πολλούς, μπορώ έτσι δεν είναι; (γελά δυνατά εμπρός στο πρόσωπό του, τον προκαλεί με κάθε ευκαιρία)

ΙΑΝ: (αλλάζει θέμα, δεν την κοιτά, είναι τόσο διστακτικός) Σε ζήτησε σήμερα; Θα πας κοντά του;

ΛΑΙΛΑ: (φτιάχνει τα μαλλιά της, κάνει χίλια δυο πράγματα για μην φανεί αμήχανη, πλήρως αφοπλισμένη) Λέει πως έχει κάτι σπουδαίο να μου πει, πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται να μ΄εκμεταλλευτεί. Όχι όχι δεν τον πιστεύω, ξέρω τι γυρεύει από εμένα. Πρέπει να πάω, σιχαίνεται τις καθυστερήσεις, βλάπτουν σοβαρά λέει αυτές τις υποθέσεις. Και έπειτα…

ΙΑΝ: Έπειτα;

ΛΑΙΛΑ: Θυμώνει κάπως, μου φέρεται σκληρά, με απειλεί πως με μια του κίνηση μπορεί να πάψει όλη αυτήν την ομορφιά! Φαντάζεσαι τι άνθρωπος είναι Ίαν; Δεν αντέχει την ομορφιά, μπορείς να φανταστείς πόσο μόνος πρέπει να νιώθει Ίαν;

ΙΑΝ: Μην πας.

(Το κορίτσι πνίγεται μες στα στρας και τις Χιροσίμες, Ο Ίαν φωνάζει, όμως δεν αρκεί, δεν αρκεί. Σκόρπιες εικόνες, σκηνές ερωτικές φωτισμένες για μια στιγμή, πονούν τον Ίαν, τον πονούν.)

©Απόστολος Θηβαίος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre, Ανταποκρίσεις, θέατρο