Σελάνα Γραίκα, Ιδέα

greka26.4.18

fav-3

Όσο ο βρυχηθμός του λιονταριού
πάνω από το θύμα,
γύριζε από την μια μεριά· κι ύστερα
από την άλλη,
με το ηφαίστειο στο κεφάλι
ν’ ανάβει με κίνδυνο, μην έχοντας
υπομονή μεγάλη,

φτάνει, μονάχα, μην είναι σκληρή
ή γελοία η αλήθεια
-μισή στο φως, μισή στο σκοτάδι-

με βία πέφτοντας πάνω μου
κουτσή· κάπως κολοβωμένη
μαζί μου παλεύοντας
-και ας τσακιστεί ή ας πέσει-
μιας και με δαίμονα ήθελε μπλέξει.

Όλα θ’ αξίζουν ατρόμητή μου καρδιά
και άκαμπτο χέρι·
έχοντας Αρχή και Δέση και Λύση,
θέτοντας μάχαιρα και ολίγον αλάτι
με το γλυκό της το χείλο
πλάγια, λοξά και σαν κάπως τυχαία

-και μπορώ να μετρήσω από δαύτες
μιλιούνια· κυοφορούνε στα σπλάχνα τους
την Αισχυλική τους ψυχή, οπλισμένη·
με στίχο, με ήχο, με λόγο και μέλος-

όταν ξερνώ απ’ το στόμα αυτό που θα πω
με τον στανιό·
δεν είναι παρά μονάχα στιγμές·
στερεότυπα, εκδοχές από τον εαυτό.

Θα την συλλάβω, θωρώντας την
με άγρυπνο μάτι,
μια σκέψη χαραγμένη στο μέτωπο
-κεφάλια μαρμάρινα·
ακαμψία μαρμάρου και μέταλλο-

« Από πούθ’ έρχεσαι; ποια είσαι;
Μείνε, σιμά μου εδώ και όσο θέλεις κάτσε!»

Ότι ψευδές, παράχορδο, αφύσικο κι αν είναι
σχίζει νερό, νερών φωνές, άμετρες και ζυγές
υψώνοντας της γης μας τα ξεσκλήδια,

με τα γαλανά της μαλλιά
και τα συρμάτινα φρύδια
λίγο γυναίκα και λιγάκι από κόρη

με τα’ άσπρα της
και τα γαλαρά της τα στήθια
με το σιδερένιο κεφάλι
σηκωμένο στο γόνα
« Δεν φεύγω ποτέ! Ριζώνω, βλασταίνω!»

*
©Σελάνα Γραίκα

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Concert in Waterloo 2011

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση