Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Η αμαρτωλή γραφή ή Ξόρκι συνοδεία βιόλα ντα γκάμπα

Α’ δημοσίευση

alexopoulos20.4.18

fav-3

Εντός μου κατοικεί μια σκιά
που συνέχεια ζητάει
φαΐ, κρασί, έρωτες.
Όταν φωνάζει τραντάζομαι, τόσο που
σπάνε τα τζάμια απ’ τα γυαλιά μου.
Όμως, πώς να ξεδιψάσεις τις γλυφές ημέρες;

Και ποιος να ξεσκονίζει τώρα τη θάλασσα;
Όταν στη μέση της ζεστής νύχτας

ακούγεται το κλάμα ενός αγγέλου
που επιστρέφει
σκοτωμένος στον παράδεισο.

-Παιδί που γυρνάει βράδυ
στο σπίτι κλαίγοντας
με γδαρμένους αγκώνες, γόνατα
και στην αγκαλιά το σπασμένο του παιχνίδι.-

Εγώ ήθελα μόνο να τινάξω το σκοτάδι
από το φόρεμά σου.

Να μην συμβαίνουν όλα για μια κρυφή ικανοποίηση.

Να σ’ αγαπώ
όχι από συνήθεια ή ανάγκη.

Είσαι ο Ιωνάς. Είμαι το κήτος.

Να μην εγκαταλείψεις ποτέ, τον πιο αμαρτωλό δούλο σου Κύριε.

*
©Βαγγέλης Αλεξόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση