Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Βερολίνο ώρα μηδέν

sotirellos10.4.18

favicon

Στο Βερολίνο αρχές του Μάρτη οι κορμοί των δέντρων είναι γυμνοί και ο καιρός ακόμα μουντός, οι ράγες του Μετρό και το αποχετευτικό σύστημα εναέρια.

Οι δρόμοι πεντακάθαροι και οι προσόψεις των κτηρίων γαριασμένες.

Η μελαγχολία πηχτή και τα φώτα πίσω από τα υγρά, θαμπωτά τζάμια κιτρινωπά και θλιμμένα.

Το Βερολίνο είναι η πόλη που τα πάθη στριμώχνονται σε εικοσιτετράωρα μπαρ, συνοικιακά καζίνο και μπουρδέλα.

Μια σκευρωμένη κάψουλα που για μια νύχτα μπορείς να είσαι ο εαυτός σου σε έναν κόσμο που σε φορτώνει με συμβάσεις.

Το Βερολίνο είναι μια υστερική vegan γεροντοκόρη.

Τα γυαλιστερά εξώφυλλα εναλλακτικών περιοδικών που εμπορεύονται άοσμες ψευδαισθήσεις.

Είναι η ουλή από το τοίχος που καρφώθηκε πάνω στην Islandishe strasse και τα άδεια μπουκαλάκια jegermeister δίπλα στα ξερόχορτα κάποιας αλέας στο Pankow.

Το Βερολίνο είναι δύο αδέρφια που ζούσαν χρόνια στη διχόνοια και αποφάσισαν να συμφιλιωθούν, συνειδητοποιώντας ότι στην ουσία δεν είχαν τίποτα να χωρίσουν

Είναι τα παράνομα, παθιασμένα φιλιά του Χόνεκερ με τον Μπρέζνιεφ που ανταλλάσσονται σε εγκοπές κτηριακών συμπλεγμάτων.

Σ’ αυτή την πόλη δεν βραδιάζει ποτέ, ούτε ξημερώνει. Κάθε ώρα ισορροπεί στο λεπτό μεταίχμιο που χωρίζει την διάψευση από την εκπλήρωση, την απογείωση απ’ την συντριβή, την ευχαρίστηση απ’ τον κορεσμό.

Εδώ το φως ζει μέσα στο σκοτάδι και η στιγμή ξεχειλώνεται για να συμπυκνώσει μέσα τις τα χρόνια που έχασες, σε μια τελευταία απέλπιδα απόπειρα να ρεφάρεις…

*

©Αχιλλέας Σωτηρέλλος

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία