Ασημίνα Λαμπράκου, Η βροχή έλιωνε τη νύχτα

lambrakou19.3.18

fav-3
Η βροχή έλιωνε τη νύχτα

τόσο που ήθελα το φιλί που
σταγόνα βροχής θέλησα να γίνω να γλείφω τα χείλη
όπως η νύχτα θα έλιωνε σταγόνες στα ξέσκεπα μαλλιά σου
μα εσύ το κλώτσαγες στις μικρές λακκούβες του δρόμου

fav-3

έγινα άλογο
να πίνω τη δίψα σου για το φιλί·
στις λακκούβες του δρόμου
κέρδιζα τα μάτια σου

fav-3

όμορφη που ήταν η νύχτα μούσκεμη
στη φυλλωσιά του δέντρου
να σκέπει το βράδυ και τη μοναξιά σου

fav-3

τι απόγνωση η νύχτα
κολλημένη στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου
να βυζαίνει λέξεις
μη τολμώντας να μεταμορφωθεί σε γυναίκα·
είθε η βροχή που έλιωνε τη νύχτα
να έλιωνε το τζάμι
να νοτίσει το πρόσωπο
να λιωθεί ο πάγος

fav-3

υγρή κρατούσα τη νύχτα
στη χούφτα μου
πάνω στο πλαστικό του τιμονιού που
μούσκευε αγωνία

fav-3

ψέματα
η νύχτα κρεμασμένη πάνω στο λεβιέ των ταχυτήτων
έγραφε ερωτικούς υπαινιγμούς
κλειδωμένους στη νωχέλεια των δαχτύλων

fav-3

μη γυρίσεις!
την ώρα που η ευχή σου θρυμμάτιζε τα οστά μου
έγινα οι σταγόνες της βροχής που
τώρα μουσκεύουν το λαιμό στάζοντας από τα γένια
και το πουκάμισό σου
για να σ’ αγγίζω δίχως το φόβο να με διώχνεις

fav-3

μη γυρίσεις!
την ώρα που σε χόρταινα
γινόμουν το απέναντι που ήθελες να φιλήσεις και σ’ αρνιόμουν

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση