Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [5] -Circus

thiveos6.3.18

fav_separator

(Σκηνικό άδειου δωματίου. Πρόκειται γι α μια μικρή αποθήκη ή γι α κάποιον κόσμο ολότελα παρατημένο. Στοίβες υφάσματα, κρίκοι, ολόχρυσα λοφία, ξέφρενων ίππων απομεινάρια, δίσκοι τσίγγινοι που περνιούνται για φεγγάρια όταν πρέπει μες στο θέατρο να γίνουν όλα ουρανός και σπάνια υαλικά, είναι όλα και όλα τα υλικά αυτού του κόσμου. Ένα κορίτσι, το πολύ είκοσι χρονών, ντυμένο συγκρατημένα, μ΄αγωνία, με υγρά μάτια, με χαρακτηριστικά της συντέλειας που κανένα κοινό και ποτέ δεν θα αντικρίσει ξεκάθαρα. Έξω ακούγονται φωνές, ήχοι θηρίων, λάμψεις φέγγουν απ΄τις φωτιές των μάγων, σαν δοκιμάζουν τα παράτολμα σχέδιά τους. Το κορίτσι που ντρέπεται φέρει με λίγα λόγια επάνω του ολόκληρη μια άνοιξη. Ένας άνδρας, μέσης ηλικίας, καλοντυμένος, με ένα περίτεχνο χαμόγελο, ενδεικτικό των προθέσεών του, των πιο μύχιων σκέψεών του πολιορκεί έντονα την νεαρή. Εκεί μες στον κλειστό κόσμο ενός δωματίου, στη σκιά του περίφημου τσίρκου Μοντερνάτζιο που θεμελιώνει πλάι στο ποτάμι μιας επαρχιακής πόλης την παράξενη ύπαρξή του ένα κορίτσι κινδυνεύει. Το τσίρκο Μοντερνάτζιο, ένα πελώριο καραβάνι από ακροβάτες, θηριοδαμαστές, τεχνίτες και αταίριαστες ειδικότητες εισβάλλει στην πόλη μας απ΄τις αφύλαχτες πύλες, απ΄τις αδάμαστες καρδιές. Είναι φτιαγμένο σύμφωνα με την ξεχασμένη αρχιτεκτονική της φαντασίας.)

ΝΕΑΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ (εφεξής θα ονομάζεται Κατερίνα, που είναι όνομα σαν τραγούδι, δίχως τέλος): Εγώ, εγώ δεν πρέπει να΄μαι εδώ μαζί σας. Έτσι δεν είναι;

ΑΝΔΡΑΣ (να είναι κραυγή από ΄δω και πέρα τ΄ονομά του, αυτό που βγαίνει απ΄τα χείλη της να΄ναι απελπισία) Μην φοβάσαι! Είμαι εγώ που σε ξεχώρισα ανάμεσα σε τόσα κορίτσια. Σ΄ενδιαφέρει μια λαμπρή καριέρα Κατερίνα, πες μου.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: (νιώθει κάπως βολικότερα, σαν να πείθεται) Το ξέρετε πως εγώ είμαι αποφασισμένη! Σας το΄πα τόσες φορές, εμπιστευτείτε με στα πιο παράτολμα σχέδιά σας, αυτές ήταν ακριβώς οι λέξεις μου, θυμάστε;

ΑΝΔΡΑΣ: Τότε δεν έχουμε τίποτε άλλο να πούμε! Αν κάνεις ότι σου λέω γρήγορα (την πλησιάζει, αγγίζει τρυφερά το πρόσωπό της. Εκείνη φοβάται μα είναι καιρός τώρα που σήμανε η άνοιξη παντού μέσα της), θα είσαι στο Παρίσι. Και εκεί! Α, εκεί θα σε λατρέψουν Κατερίνα! Στα πόδια σου είναι ικανοί ν΄αφοσιώσουν τα πάντα! Το ΄χω δει Κατερίνα!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: (τον αφήνει να την αγαπά λίγο) Απλά δεν βρίσκω τον λόγο να΄μαστε εδώ, σ΄αυτήν την κλειστή αποθήκη, εσείς και εγώ. Σε λίγο αρχίζει η πρόβα της γέφυρας, η πιο σημαντική στιγμή! Είμαι πλασμένη για τότε κύριε! Αφήστε με να σας δείξω, αφήστε με να φύγω! (ορμά προς την πόρτα, εκείνος την εμποδίζει.)

ΑΝΔΡΑΣ: Δεν είσαι φρόνιμη Κατερίνα. Εγώ είμαι εδώ το αφεντικό, καταλαβαίνεις; Όλα τα κορίτσια του καραβανιού ζουν από μένα. Και εγώ τις φροντίζω, τις καριέρες τους, τα νόθα τους, ένα σωρό πράγματα που μπορεί να σε διαλύσουν Κατερίνα. Έλα, θέλω και εγώ να δοκιμάσω τις δυνατότητές σου… (την πλησιάζει λάγνα, ότι προσπαθούσε να κρύψει ως τότε έχει πια καταργηθεί), τι λες λοιπόν;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Όχι, όχι…Δεν ήθελα αυτό όταν σας έλεγα…

ΑΝΔΡΑΣ: Κατερίνα! Τέρμα τα παιχνίδια, τ΄ακούς;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Τι θέλετε να πείτε, ποια παιχνίδια; Τι σας συμβαίνει κύριε; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα…

ΑΝΔΡΑΣ: Ποιος; Ρωτάς, ποιος; Ε, λοιπόν, ως αύριο το πρωί να΄χεις πάρει δρόμο. Χρειάζομαι δίπλα μου έμπιστους ανθρώπους. Ο λογιστής θα σου πληρώσει τις δυο παραστάσεις που συμμετείχες. Απλά βοήθησες δηλαδή, ήσουν σαν να λέμε εφεδρεία, όμως εγώ Κατερίνα κρατώ τον λόγο μου, είμαι καλό αφεντικό εγώ και πληρώνω όλους μου τους φίλους.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Μην με διώχνετε σας παρακαλώ! Είναι που νιώθω αηδία αν φανταστώ πως κερδίζω έτσι το ψωμί μου κύριε.

ΑΝΔΡΑΣ: Α, κάνεις λάθος! Είναι όμορφα πολύ, αν μ΄αφήσεις είναι όμορφα πολύ να σ΄αγγίζω Κατερίνα εγώ, εγώ που σ΄αγαπώ σαν παιδί μου, Κατερίνα. (τώρα την πλησιάζει και εκείνη είναι αφοπλισμένη και ο άνδρας εκείνος γίνεται δικός της άνδρας. Έξω ακούγονται φωνές. Οι γελωτοποιοί δουλεύουν ασκήσεις μ΄αστεία έξω στην αλάνα. Θα ήταν επιθυμητός τώρα ο ήχος ενός ανεμοδείκτη που δείχνει τον κόσμο, ένα έξαλλο λοφίο για τις ίλες της μέρας. Ωστόσο αρκεί μια μεγάλη σιωπή. Και ύστερα εκείνοι οι δυο άγνωστοι γελωτοποιοί μιλούν.)

ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ: -Είπαν ακριβώς, “ο Λουίτζι απ΄την Μεσσήνη φθάνει τα δύο και πλέον μέτρα. Και έχει γούνα άγριου ζώου, νύχια γαμψά και όμως ένα παιδικό πρόσωπο. Σαν να ΄μεινε αυτό απ΄την παλιά του ιδιότητα αυτά μονάχα τα μάτια του”.

- Η γοργόνα που κατοικεί το γυαλί είναι σωστή ατραξιόν! Αυτή μάλιστα! Κρατά την ανάσα της μερόνυχτα και βγάζει λέπια. Είναι λυπημένη από μια άγνωστη αιτία και δεν μιλά ποτέ. Κοστίζει μια περιουσία να την φέρεις σ΄αυτά τα μέρη.

- Έλα δούλεψε τώρα! Την άσκηση που πέφτεις με το ποδήλατο. Ε, τι λες; Θαύμα σαν τον Λουίτζι δεν υπάρχει! Φαντάσου τι κτήνος είναι, ε; Λένε πως γεννήθηκε στην Ινδία. Και πως πήρε πάνω του τη χάρη μιας θεάς και ενός λύκου.

(Στο μεταξύ μες στην αποθήκη ο θεατρώνης πέφτει νεκρός. Το κορίτσι με σκισμένα τα ρούχα του, άγριο, μ΄ολότελα χαμένο εαυτό τον κοιτά. Τα φώτα πέφτουν, οι γελωτοποιοί κρύβονται, ίσως για πάντα. Τώρα φέγγει μόνο η Κατερίνα.)

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Σας εξήγησα κύριε, πως δεν θα μπορούσα να βγάλω έτσι το ψωμί μου! Πώς τολμήσατε, γιατί νομίσατε πως είμαι σαν όλα τα άλλα κορίτσια του καραβανιού; Εγώ πετώ από μικρό παιδί, κράτησα τους καρπούς μου, έσωσα τη ζωή μου μονάχα για να με τραβήξουν κάποτε οι πελαργοί. Σας είπα, μην επιμένετε, αφήστε με να φύγω, τα χέρια σας, εγώ δεν αφοπλίζομαι. Για χάρη σας κύριε, σφράγισα κάπου μυστικά όλη μου την ψυχή. Κρατώ όσο χρειάζεται η ζωή για να γίνει κάπως ανεκτική και τίποτε άλλο. Είδατε; (μ΄άγριο χαμόγελο και δίχως πια άλλα μυστικά) Αυτή η αποθήκη είναι επικίνδυνο μέρος, έχει να σωρό παλιά πράγματα που πεθαίνουν. Σας το είπα, έτσι δεν είναι; Αντίο κύριε.

(Στη σκηνή φωτίζεται ξανά το ζευγάρι των γελωτοποιών που δοκιμάζουν το νούμερό τους.)

ΤΕΛΟΣ

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre, Ανταποκρίσεις, ελληνική λογοτεχνία, θέατρο