Αντώνης Μπουντούρης, Ειδωλολάτρης στην αντηλιά

boudouris28.2.18
fav-3

για όσα επόμενα υπόσχεσαι, ποτέ δεν είν’ αργά

α. Όσο οι σμίλες μας σκαλώνουν σε λίθο
δε φοβόμαστε τη λήθη.

Σκαλίζεις μια
τρέχουν μ’ ορμή τα δάκρυα
από τα ακροκέραμα τ΄ανθεμωτά.

Σκαλίζεις δυο
κι οι χοηφόροι αντικρυστά
Ποτίζουν βράχους.

β. Ζήλεψες τον έφηβο του Κριτίου
που στέκει μοναδικά στο λίθο.

Τα κορίτσια με
τους κροκωτούς χιτώνες.

Τους θαλλοφόρους γέροντες
Στο τέλος της πομπής.

γ. Ριπίζει τα στήθη ο πηλός
Γύψινο πρόπλασμα ο λαιμός
και
η φωνή δε βγαίνει.

Σε στάση αφήγησης
οι πόθοι,σε στάση αναβολής.

Φταίει και η αντηλιά
Που κλέβει τις εκρήξεις.

δ. Με λεπτό βελόνιασμα
πάνω στο βράχο
θά΄φτιαχνα τη μορφή σου.

Μ΄ αυτούς τους ψυχορραγισμένους
μορφασμούς.

Τις ρυτίδες σου
(σαν κίονες αράβδωτοι)

Το χαμόγελό σου
(σαν αυλακιά με άδειες λέξεις).

ε. Πέτρινα κυπαρίσσια
ίδια με καπνοδόχους

Στηλωμένα σε τάφους
ίδιοι με θεμέλια σπιτιού.

Τους έμαθα καλά
τους αγαπημένους μας
νεκρούς.

Οι ραγισμένες τους παλάμες
Είναι οι μόνες
Που δε λιώνουν.

Να είναι έτοιμες να σπρώξουν.

στ. Των κεκοιμημένων οι περιπλανήσεις
μόνος τρόπος
να χαδέψουμε ουρανό.

Που δε φτάνει νά’ ναι μόνο μπλέ
για να τον χαρείς

Πρέπει να μάθεις
και να τον ζωγραφίζεις…

*
©Αντώνης Μπουντούρης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση