Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Δεν θα φύγουμε τυφλοί

xoulioumi20.2.18
favicon

Tελευταία συχνάζω σ’ άλλον καφενέ δυο τρία τετράγωνα παρακάτω απ’ το Καφενείον ο Νίκος. Μια ζωή στέκι μου. Πήγαινα νωρίτερα, πριν μαζευτεί η παλιοπαρέα και στρωθούμε στην πρέφα ή για κανένα ουζάκι. Ήθελα να μένω για λίγο μόνος μου, με τον καφέ μπροστά μου να βυθίζομαι στις σκέψεις μου, να καθαρίζει το κεφάλι απ’ τη βαβούρα της μέρας, να χαλαρώνω. Μύριζα το άρωμα του φρεσκοψιμένου καφέ, τον έβλεπα ν’ αχνίζει, μισόκλεινα τα μάτια και ταξίδευα, ταξίδευα. Και τι δεν έχω δει και που δεν έχω πάει. Έτσι κι αλλιώς εμένα οι διαδρομές μου καθημερινά ήταν σπίτι-δουλειά τα πρωινά, σπίτι-καφενείο τα βραδάκια. Αυτά. Τίποτε άλλο, πέρα από ειδικές περιπτώσεις. Γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες. Που να πας με ένα μεροκάματο κι αυτό κουτσουρεμένο. Η κυρά μια ζωή στο σπίτι με τα παιδιά κι όταν ξεπαίδιασε άρχισε να γηροκομεί τα μωρά μας τα μεγάλα. Είχα και τα άλλα ταξίδια μου βέβαια. Της εικόνας. Ας είν’ καλά η τιβί για όσα είδα, για τόπους μακρινούς, για μέρη ονειρεμένα. Έ τί, πες πως τα είδα, πες πως τα περπάτησα κι εγώ τόσα και τόσα μέρη πανέμορφα. Αλλά για να λέμε την αλήθεια, τα πιο όμορφα ταξίδια τα έκανα στον καφενέ μπροστά στον καφέ μισοκλείνοντας τα μάτια. Αχ βρε Νίκο… Πώς να ξεχάσω…Τόσα χρόνια, τόσα ταξίδια… Γουλιά και ταξίδι κι ο καφές βαπόρι καλοτάξιδο ν’ αχνίζει μπροστά μου. Τώρα ο Νίκος βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Ο γιος του γκαρσόν στη Γερμανία. Το Καφενείον ο Νίκος λουκέτο κι εγώ με μερικούς που απομείναμε απ’ την παλιοπαρέα μετακομίσαμε παραπλεύρως στο Καφενείο ο Χάρης. Έ, δεν ήταν και το καλύτερο βέβαια αλλά τι να κάνουμε, έχει η ζωή γυρίσματα όπως λέει και ο καινούργιος στην παρέα μας. Αυτός πάλι καθημερινά μας αφηγείται και μια απίθανη ιστορία ζωής απ’ την περιδιάβασή του στον κόσμο. Έτσι ακριβώς το λέει περιδιάβασή του στον κόσμο. Ας είν’ καλά το Μαρικάκι μου, μας έλεγε πάλι σήμερα, ας είν’ καλά. Πες πες μου άνοιξε τα μάτια, συνέχισε χαμογελώντας ευχαριστημένος. Δε γινόταν αλλιώς. Τι να γίνει. Κάποιος πρέπει να κάνει την υπέρβαση της υποχώρησης – άκου υπέρβαση πρώτη μου φορά άκουγα τη λέξη – μου είχε πει μια μέρα στην αρχή ακόμη και αφού μου εξήγησε τί σημαίνει η λέξη κατάλαβα ότι αλλιώς δε θα κάναμε χωριό. Εδώ χαμήλωσε κάπως τον τόνο της φωνής του σαν να μίκρυνε λιγάκι αλλά αμέσως ανασκουμπώθηκε και συνέχισε. Αλλά μπράβο της. Χαλάλι της οι υποχωρήσεις μου χαλάλι. Και που δεν πήγαμε και πού; Δε θα το πιστέψετε αλλά το πρώτο ταξίδι μας το κάναμε με τραπεζοδάνειο, ομολόγησε λίγο μαζεμένος πάλι. Αν ήταν σ’ εμένα, ένας μπακαλόγατος και μισός. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ξυπνούσα κοιμόμουν στον πάγκο μου. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Καλά που μεσολάβησε η γειτόνισσά μας η κυρά Κατίνα για το συνοικέσιο. Ακόμα έτσι θα ήμουν ένας μαγκούφης μπακαλόγατος άτολμος να ξεμυτίσει. Ήμασταν νιόπαντροι θυμάμαι, είπε κομπιάζοντας ελαφρά και με είχε πείσει να πάρουμε δάνειο για ν’ αγοράσουμε έπιπλα. Στην αρχή αντέδρασα, δεν ήθελα ν’ ακούω για τέτοια. Είχα φόβο απ’ τον συχωρεμένο τον πατέρα μου. Συνέχεια έτρεχε να προλάβει τα γραμμάτια του μπακάλικου που τον κυνηγούσαν. Μια ζωή να παρακαλάει για τα βερεσέδια, να τρέχει να προλάβει τα γραμμάτια. Να παρακαλεί για τα βερεσέδια, να τρέχει να προλάβει τα γραμμάτια. Είχε εγκριθεί το δάνειο συνέχισε ο καινούργιος και μετά από μερικές μέρες, επιστρέφοντας στο σπίτι μου είπε το Μαρικάκι μου. Κοίτα Αρίστο δε βρήκα καλά έπιπλα για ν’ αγοράσω αλλά σου έρχομαι με κάτι πολύ καλό. Δυο εισιτήρια για δέκα μέρες στις Μαλδίβες. Γούρλωσα τα μάτια. Μου γύρισαν ανάποδα. Και τι στο διάβολο είναι οι Μαλδίβες ξεστόμισα ξεψυχισμένα. Και πού βρίσκονται αυτές οι πως τις είπες επιτέλους. Και όμως ήταν πολύ ωραία στις Μαλδίβες με μπόλικο παραδάκι στην τσέπη. Επιστρέφοντας αγοράσαμε έπιπλα με δόσεις. Και από τότε δεν πάψαμε να ταξιδεύουμε. Όλο το Νότιο ημισφαίριο γυρίσαμε σας λέω. Ας είν’ καλά το Μαρικάκι μου. Άκουσε να δεις μου ξεκαθάρισε, θέλω και κάποιες χαρές στη ζωή μου. Δε θα φύγουμε τυφλοί μ’ έλεγε και με ξανάλεγε μέχρι που τελικά άρχισε να μ’ αρέσει κι εμένα. Και πού δεν πήγαμε και τι δεν έχουν δει τα μάτια μας… Έχ, ήθελα να τον σταματήσω. Να το βάλω στα πόδια αν ήταν δυνατό. Για μια στιγμή ένιωσα να γκρεμίζεται ο κόσμος μπρος στα ορθάνοιχτα, τυφλά μάτια μου. Όλα τα ταξίδια μου στο Καφενείον ο Νίκος να καταρρέουν, να σβήνουν. Πάει πια… ούτε τα ραδίκια, σκεφτόμουν κι ένιωθα λες και βρισκόμουν στα πρόθυρα συντριβής. Εδώ και στον αιώνα τον άπαντα τυφλός… ούτε τα ραδίκια, ούτε τα ραδίκια… Ο καινούργιος της παρέας μας, Αρίστος με τ’ όνομα το βιολί του κι εγώ να προσπαθώ να στρέψω αλλού την προσοχή μου. Σε λίγο όμως τέντωσα τ’ αυτιά μου ν’ ακούσω καλύτερα. Μου φάνηκε πως έβγαλε κι έναν αναστεναγμό πριν συνεχίσει. Έ, βέβαια ύπουλο πράγμα οι πιστωτικές και τα δάνεια. Έτσι έλεγε κι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου για τα γραμμάτια. Ύπουλο πράγμα. Εντάξει μπορεί να μας έφαγαν το σπίτι, ακόμη και τα έπιπλα, αλλά άλλο πράμα τα ταξίδια βρε αδερφέ άλλο πράγμα. Κι ύστερα εκείνο το μαγαζάκι μου σκέτος μπελάς. Θηλιά στο λαιμό είχε καταντήσει. Κι όλο με τραβούσε προς τα κάτω. Δε το άντεχα άλλο, θηλιά να με πνίξει σας λέω ύψωσε τη φωνή με αγανάκτηση. Εδώ και καιρό τώρα μένουμε στο σπίτι της μάνας της είπε κομπιάζοντας πάλι και μετά πρόσθεσε σκεπτικός, αλλά δε βαριέσαι, άλλο πράμα τα ταξίδια. Ζεις σαν άνθρωπος βρε αδερφέ. Έστω για λίγο ζεις σαν άνθρωπος. Ταξιδιώτες της ζωής δεν είμαστε άλλωστε…συνέχισε ο Αρίστος με τ’ όνομα κι εγώ άρχισα να συνέρχομαι κάπως…

*

 ©Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη -Από ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων

Η Καϊτατζή Χουλιούμη Δέσποινα κλινικός ψυχολόγος –ψυχοθεραπεύτρια, (MSc) της Σχολής Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ουψάλα Σουηδίας, όπου έζησε και εργάστηκε στην Ανοιχτή Μονάδα της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουψάλα, είναι μέλος της Εταιρίας η Συντροφιά της Karin Boye (Karin Boye Sällskapet) και μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (ΕΛΘ). Το «Λιγοστεύουν οι λέξεις», 2017, εκδ. Μελάνι είναι το τέταρτο ποιητικό της βιβλίο. Έχει εκδώσει επίσης τις ποιητικές συλλογές “Διαδρομές” 2015, εκδ. Γαβριηλίδης, “Συναισθηματικό αλφαβητάρι”, 2009, εκδ. UNIVERSITY STUDIO PRESS , “Ο Δρόμος”, 2006, εκδ. Δήμου Σερρών. Ποιήματά της δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και περιέχονται σε ποιητικές ανθολογίες, όπως και μεταφράσεις της από τα σουηδικά. Είναι τακτική συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού http://www.intellectum.org όπου δημοσιεύονται μεταφράσεις της. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα ιταλικά, αγγλικά, γερμανικά και βουλγαρικά.

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία