Βασίλης Λαλιώτης, τρία ποιήματα από τη συλλογή “Η Μνηστή της Κορίνθου”

laliotis12.2.18

Στα γενέθλια του Βασίλη

fav-3
2
Κι εσύ Θεά κορμιών των εμπολέμων
και του Άγριου που πάντα θα τα πάρει
φυλάκισε τα λόγια των ανέμων
και δωσ’ μου λέξεις από κεχριμπάρι.

Τρυφερές να ’ναι σαν τα δυο της χείλη
στα δόντια μου ανάμεσα πιασμένα
και διάφανες απ’ των ματιών την ύλη
που σ’ άλλα μάτια είναι βυθισμένα.

Και δωσ’ μου τέλος ένα ρολογάκι
που ν’ ανταλλάσει έρωτα με χρόνο
κι ένα, μπορείς, θαλασσινό αλογάκι
να της κρεμάσω στο λαιμό. Και μόνο

μια πείρα να ’χω στα ατομικά μου είδη
από τη φτέρνα που πατάει το φίδι.

fav-3
6
Βοριάς ήταν κι ερχόταν σαν αέρας
στεφάνι τα μαλλιά σου να τα πλέξει
στη γλώσσα σου ενέδρευε η λέξη:
ταυ έψιλον ρω άλφα σίγμα τέρας.

Για των ματιών μου τη χαρά η μέρα
φως και σκιά σου δώριζε, σπατάλη
καθώς γυρνούσες πέρα το κεφάλι
κι έγραφες την υπόσταση του αιθέρα.

Κι ύστερα το φιλί σαν μια πατρίδα
στα παιδικά μου χρόνια ξεχασμένη
το μαύρο του άσπρου όλο να το παίρνει
που απ’ τα κλειστά μου βλέφαρα δεν είδα

παρά μονάχα ένα φτερό ν’ απλώνει
κι ότι αγγίζει να μεταμορφώνει

fav-3
8
Ό, τι κατάγεται απ’ τα σάκχαρά σου
σαν φρούτο μες στα λόγια μου ωριμάζει.
Σκίζει το δόντι κι η μορφή που σπάζει
μια γεύση αφήνει γύρω απ’ τα σφυρά σου.

Γυρεύω εικόνες μιας γλυκιάς φθοράς μας
αυτό που ρέει να το ακινητήσω.
Στιγμή να πιάσω να τη φέρω πίσω
μέσα στο δίχτυ που ’ναι η αγκαλιά μας.

Μάταιος κόπος να γυρεύεις λόγια
εκεί που η κραυγή μονάχα φτάνει
ανίσχυρα τα λόγια όλα να κάνει
για ένα δραπέτη χρόνο απ’ τα ρολόγια.

Κι ο χρόνος απ’ τον έρωτα έχει μάθει
παίρνει στιγμή κι αιώνια σε πλάθει.

*

©Βασίλης Λαλιώτης, από τη συλλογή ‘Η Μνηστή της Κορίνθου’, εκδόσεις Ενδυμίων

*

*

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση