Ασημίνα Λαμπράκου, Σίμπιλ

lambrakou12.2.18

fav-3
(ή: πέντε λόγοι μπροστά στον ίδιο καθρέφτη)

Με φωνάζουν Σίμπιλ
χαζό, ε;
με φωνάζουν Σίμπιλ και δεν έχω τίποτα
δεν έχω φίλους
-κυρίως φίλους-
και κάποτε, που ένας αναφέρθηκε σε μένα,
σε έναν άλλον πήρε χρόνο και κόπο να με φτάσει
μου απευθύνθηκε ρωτώντας
τότε εγώ θέλοντας να δώσω τόπο στον χρόνο ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση…

Τη λένε Σίμπιλ
ένας μου την ανέφερε
μου πήρε χρόνο και κόπο να την συναντήσω
«γιατί αποσύρθηκες;», ρώτησα
εκείνη, θέλοντας να δώσει τόπο στον χρόνο ανάμεσα στην ερώτηση και την απάντηση, έσυρε την παλάμη της χωρίζοντας τον αέρα μπροστά μας στα δυο και με την άλλη τον σήκωνε ελαφρά προς τα πάνω…

Δεν είχε τίποτα
δεν είχε τίποτα που να μου τραβήξει την προσοχή
δεν ξέρω τώρα που καταγράφω αν ήταν ντυμένη περιποιημένη ψηλή γεμάτη όμορφη
δεν είχε τίποτε που να με αποσπά από το χαμόγελο στην άκρη των χειλιών της
το διαολεμένο χαμόγελο της Τζοκόντα κι εκείνου του άλλου του Μίκυ Ρούρκ, που σφραγίζει από κάτω του όλα τα κρυμμένα στην κοιλιά και που, αν την διαπεράσεις με ακτίνες ή τη σκίσεις με γροθιά, θα εμφανιστούν λεπτομέρειες του πίνακα του Μπος ή ψηλόκορμες, απόκοσμα φωτισμένες μορφές του Τισιανού ή -στην καλύτερη εκδοχή- σπαράγγια: μια σύνοδο σταλαγμιτών στα τοιχώματα της κοιλιάς…

Τι συνειδησιακά περιθώρια νομίζεις, μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που δοκιμάστηκε σε θήτα ψι έψιλον ( Ειδικά αν στον ενθουσιασμό του παρέσυρε κι άλλους Έγινε δηλαδή διάμεσος προβολής κι εγκυρότητας προς άλλους Ένα άλλοθι εξαιτίας της δικής του αναγνωρίσιμης και αποδεκτής ηθικής στάσης, να θαυμάσουν, επικροτή-σουν, εν τέλει ενθουσιαστούν, με τον διώκτη του ως ενάρετο Θαυμαστού στα πλείστα και δεινού, στις φαινόμενες στους πολλούς, ιδιότητες του,) από το να αποσυρθεί δείχνοντας με τη σιωπή του ένα αίτημα συγγνώμης και παράλληλα επισείοντας την προσοχή τους;

Έπεσε πίσω
άφησε τα χέρια κάτω
ο τόπος δόθηκε ξανά στον αέρα
ο χρόνος χάθηκε
δεν είχε τίποτα εξόν εκείνο το διαολεμένο χαμόγελο της Τζοκόντα ή του Μίκυ Ρουρκ
το χαμόγελο δεν έχει χρώμα ή έχει το χρώμα που του δίνει η οροφή του: τα μάτια
έγειρα σαν σακί
μου πήρε τρία χρόνια και πολύ κόπο να την βρω
άδειασα
κοίταξα πίσω και… :
να προσέχετε
κι επίσης… συγγνώμη ._

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση