Δημήτρης Φύσσας, Δέκα short short stories

fyssas1.2.18
favicon
Όπου δέκα συγγραφικές ιδέες παραμένουν περιλήψεις περιλήψεων

  1. Ποιο CERN; Τώρα που ο άγνωστης προέλευσης αλλά ισχυρότατος πυρηνικός πύραυλος  εξαφάνισε την ομάδα Βάσερμαγερ – Έπσταιν – Χασιμπάλα και όλα τα αρχεία της (και φυσικά το στόχο CERN και σχεδόν τη μισή Ελβετία γύρω του), θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να συλληφθεί ξανά ως σκέψη και ν΄ αναπτυχθεί πειραματικά  η απόρρητη  νευρωνοειδής απελευθερωτική τεχνική που οδηγεί στην τηλεμεταφορά του σώματος με μιαν απλή πνευματική εντολή από το φλοιό του εγκεφάλου. Στο μεταξύ, βεβαίως, θα έχει πουληθεί και το τελευταίο κυβικό εκατοστό φυσικού αερίου και η τελευταία σταγόνα πετρελαίου.
  • Συνέδριο. Μπαίνοντας τους είδα όλους εκεί. Μερικοί σηκώθηκαν και με χαιρέτησαν, «Γεια σου Ροβύρο» και τα σχετικά. Ανέβηκα στο βήμα και κήρυξα την έναρξη των εργασιών. Πίσω μου το μεγάλο πανό έγραφε: «1ο Συνέδριο αυτονομημένων ηρώων του Ιουλίου Βερν».
  1. «Αλέκος με τα κυδώνια». Μας δόθηκε η δυνατότητα να φέρουμε ένα μόνο αρχαίο πρόσωπο στη δική μας εποχή και ψηφίσατε διαδικτυακά τον Αλέξανδρο Φιλίππου Μακεδόνα με 71%. Ικανοποιηθήκατε λοιπόν με την αυθεντική μαλακία  του ανδρός;  Όσοι τον ψηφίσατε, λουστείτε τον τώρα που μας τα πρήζει.
  1. Το ενιαίο και ασαφές του πράγματος. Στην αρχή το ονειροσκόπιο, που εξωτερικά έμοιαζε με ακουστικό για βαρήκοους, βοήθησε τον καθένα όχι μόνο να κοιμάται, μα και να κατευθύνει τα όνειρά του προς επιθυμητές κατευθύνσεις: έτσι ο ύπνος έγινε δραστηριότητα ευχάριστη ακόμα και για τους άυπνους, ενώ οι εφιάλτες εξαφανίστηκαν. Σύντομα ωστόσο, τα όνειρα του ενός άρχισαν ν΄ αναμειγνύονται με τα όνειρα των άλλων, και τελικά κανείς δεν ήξερε αν έβλεπε το δικό του ή κάποιου/κάποιων άλλων: τα ονειροσκόπια είχαν, με κάποιο τρόπο, συντονιστεί μεταξύ τους. Στο τέλος της διαδρομής, τα όρια ανάμεσα στην αληθινή ζωή και τα όνειρα (αν είχαν υπάρξει ποτέ τέτοια όρια) καταλύθηκαν για πάντα. Κανείς δεν ήξερε αν ζει ή αν ονειρεύεται, αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος. Ίσως πια η αληθινή ζωή ήταν τα όνειρα, και η συσκευή λειτουργούσε πλέον σαν ζωοσκόπιο. Τώρα πια όλοι έβλεπαν το ίδιο όνειρο (ή ζούσαν την ίδια ζωή;) συγχρόνως. Τότε, όσοι τελευταίοι διατηρούσαν ίχνη προσωπικής συνείδησης νοστάλγησαν το παλιό, καλό, προσωπικό όνειρο, απρόσμενο και εφιαλτικό και αναπάντεχο, καθώς και την αϋπνία του μη όνειρου. Αλλά, φυσικά, ήταν αργά.
  1. Φάρσα έστω; Τι θα πει δε με γνωρίζετε; Αφού εδώ ζω εδώ και 30 χρόνια. Μαρία; Βάσω; Γιώργο, ούτε καν εσύ;  Αντώνη; Και γιατί το δέρμα σας ολονών σας έγινε πράσινο και μπλε;
  1. Ριζικά μέτρα. Ο παράγοντας που εκτόπισε για πάντα τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια και κάθε άλλο κινητό εμπόδιο από τα αθηναϊκά πεζοδρόμια: παιδικά και αναπηρικά καρότσια εξοπλισμένα με αυτοσύνειδους εξαϋλωτές εμποδίων η τελευταία λέξη της τεχνολογίας του 2019.
  1. «Οι ανίδεοι Αντιοχείς διαβάζουν Εμονίδην». Ομιλητές και ακροατές στην αυτοαποκαλούμενη «εργατική συγκέντρωση», συλλογείς λουλουδιών στους εναπομένοντες αγρούς και αραχτοί στο σπίτι, βουβάθηκαν όλοι. Η μεγάλη σκιά που σκέπασε το μισό πλανήτη έλυσε μια για πάντα τη διαμάχη για το αν η 1η του Μάη είναι γιορτή εργατική ή των λουλουδιών, του περαιτέρω ύπνου ή του επιπλέον σεξ, αργία ή απεργία : η 1η του Μάη δεν είναι, πλέον, παρά η Μέρα της Επαφής.
  1. Οδύνης εγκώμιο. «Δε θέλω με την Νέα Βαριάντα του Χρόνου να μη μ΄ αφήσει η γυναίκα μου. Θέλω να επιστρέψω στο σημείο πριν τη γνωρίσω, ώστε να μη γνωριστούμε ποτέ. Ναι, έχω πλήρη συνείδηση ότι η Νέα Βαριάντα – με αφετηρία έντεκα χρόνια πίσω, όταν ήμασταν κι οι δυο ακόμα φοιτητές–  μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση στην οποία να είμαι άρρωστος, ακρωτηριασμένος ή νεκρός. Γνωρίζω επίσης ότι έτσι θα πάψουν να υπάρχουν τα δυο παιδιά μας. Τέλος, γνωρίζω ότι, εφόσον ζώ, είναι πιθανό οι μνήμες από την έως τώρα Παλιά Βαριάντα να μην εξαφανιστούν και να με ταλανίζουν, με συνεχείς συγκρίσεις και  τύψεις. Κι ωστόσο επιμένω. Υπέγραψα τα πάντα, πλήρωσα, επιβεβαιώνω και αυτή τη στιγμή την απόφασή μου. Παρακαλώ προχωρήστε στη Νέα Βαριάντα».
  1. «Γιατρέ, μήπως…». Τα τελευταία λόγια του πατέρα μου, που πέθανε από καρκίνο (;) σε πλήρη πνευματική διαύγεια: «Πεθαίνω από φυσικό θάνατο, κοίτα λοιπόν να πάρεις το πιστοποιητικό θανάτου αποφεύγοντας τη νεκροτομή. Είμαι ρομπότ».
  1. Το τέλος ενός μύθου. Το Εργαστήρι Συγγραφέων Επιστημονικής Φαντασίας (Ε.Φ.) της ΑΛΕΦ τον Ιούνη του 2008 υπήρξε και το κύκνειο άσμα του όλου εγχειρήματος. Το διήγημα «T.G., T.G. για πάντα» της άγνωστης συγγραφέως με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο «Flora Mirabilis» ήταν τόσο άρτιο και έθεσε τόσο ψηλά τον πήχη, ώστε κανείς πλέον, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στο εξωτερικό, δεν τόλμησε να ξαναγράψει Ε.Φ. Το διήγημα σάρωσε όλα τα βραβεία, εθνικά και διεθνή (του Νόμπελ συμπεριλαμβανομένου, που για πρώτη φορά απονεμήθηκε σε έργο και όχι σε συγγραφέα, και μετά αυτοκαταργήθηκε, γιατί τι άλλο πια μπορούσε να βραβεύσει;), ενώ εκδόθηκε σε αυτοτελή τόμο, κι ας ήταν μόνο 2.000 λέξεις, και μεταφράστηκε στις 7.000 ζωντανές γλώσσες του πλανήτη, γραφόμενες και μη.  Τα 928.000.000 αντίτυπά του που κυκλοφόρησαν σε φυσική μορφή και τα πολλαπλάσια σε ηλεκτρονική τα διάβασαν όλοι, ενώ οι αγράμματοι το έμαθαν απέξω, όπως τα παραμύθια. Κανείς δεν ήθελε πλέον να διαβάσει καμιά άλλη έκφραση της Ε.Φ.,  γιατί δεν είχαν νόημα οι κατώτερες κατασκευές. (Ακόμα και η συμβατική λογοτεχνία κινδύνεψε- κι εξακολουθεί να κινδυνεύει, αφού κι αυτή συρρικνώνεται συνεχώς.) Οι μέχρι τώρα συγγραφείς Ε.Φ. στράφηκαν σε άλλα είδη, διαπρέποντας π.χ. σε Οδηγούς Μαγειρικής. Οι μέχρι τώρα αναγνώστες Ε.Φ. ρίχτηκαν ιδίως στα Εγχειρίδια Κηπουρικής για Βεράντες. (Οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες εξασφάλισαν σίγουρη δουλειά δεκαετιών σε ψυχιάτρους και ψυχολόγους.) Συνεπώς το συγκεκριμένο διήγημα, εξαφανίζοντας συγγραφείς και αναγνώστες, οδήγησε στην εξαφάνιση και της Ε.Φ. ως είδους.

*
©Δημήτρης Φύσσας -Από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων, “Μια εφικτή ευτυχία”, Διηγήματα επιστημονικής και πολιτικής φαντασίας

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία