Βασίλης Ν. Πης, ‘Απόηχοι που ζουν ακόμα…’

pis25.1.18
fav-3
ΗΧΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΜΕΡΕΣ

Τον δρόμο σου προσπάθησε να βρεις
Ανάμεσα στη γυναίκα που χορεύει Tango
Ερωτικό χορό για έναν θλιμμένο έρωτα
Για μια θλίψη που συνθλίβεται στο πάτωμα
Που δεν θέλεις πλέον άλλο να θυμάσαι
Και στη μοναξιά του ζεϊμπέκικου
Όταν σηκώνεις τα μπράτσα ανοικτά
Και χορεύεις για μιαν ανεκπλήρωτη επιθυμία

Έτσι μοιάζουν οι μέρες του βαθμιαίου χωρισμού

Η ευτυχία μοιάζει, λένε, με τα οικογενειακά τραπέζια
Όταν έτρωγες τις Κυριακές, ή τις γιορτές
Με τις θείες και τα εξαδέλφια
Οι μεγάλοι έπιναν κρασί και τα παιδιά χυμό πορτοκάλι
Και ύστερα το γλυκό με τον καφέ, ενώ οι χαρούμενες φωνές

Ηχούσαν για μέρες, χρόνια, ακόμα μες στην μνήμη σου
Παράξενες φωνές ηχούσαν μέσα στην ακοή σου
Απόηχοι που ζουν ακόμα και, κάπου – κάπου
Επανέρχονται κρυφά στον ύπνο σου
Σαν προεκτάσεις της μνήμης και, σε τυραννούν.

fav-3
ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ

Τις μεγάλες υπερβολές
Τον ξαφνικό ενθουσιασμό
Και τα μεγάλα λόγια

Σαν εικασίες άμυαλων ανθρώπων
Προσπάθησε ν’ αποφύγεις

Όλα τα πράγματα έχουν τον καιρό τους
Τα όμορφα πράγματα θα ’ρθούν
Θα δεις! Φτάνει την κατάλληλη ώρα
Την πόρτα να τους ανοίξεις

Ώριμος πια θα φτάσεις στο σπουδαίο γεγονός
Σαν έρθει το πλήρωμα του χρόνου

Όμως εσύ, τα επιθυμείς τώρα
Και αυτός ο Λακεδαιμόνιος ο Χίλων
Τι το ’θελε εκείνο το, « Μηδέν Άγαν ».

*
©Βασίλης Ν. Πης
Από το βιβλίο ‘ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΙΙ”, Εκδόσεις οδός Πανός, 2017

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση