Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [3]

thiveos9.1.18
fav_separator

New Year ‘ s Eve
Όσο κρατούν
τ΄αντίστροφα
ρολόγια

(Φωτισμένος εξώστης. Τώρα και πάντα. Στο φόντο σκηνές απ΄την απαράμιλλη γιορτή αυτού του νέου, άγνωστου χρόνου. Σκηνές απ΄τις δεξιώσεις, τους γιορτινούς εξώστες, μέγαρα του νεοκλασσικισμού σε άπταιστο κάλλος, τα έρκερ φωτισμένα, οι γρύπες, τ΄αετώματα, η Αθήνα που φεύγει με στρας και αέρα συντριβής.)

ΑΝΔΡΑΣ: Έτσι απροσδόκητα έρχονται στο πλάι μου τα ήσυχα βράδια. Και πέφτει σιωπή σε όλο τον κόσμο και τα ρεφραίν γίνονται κομμάτια εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Ξέρω πως όσα ελπίσαμε κάποτε στο αίθριο του ξενοδοχείου Mirador είναι πια καπνός και παραπέτασμα. Ξέρω πως τέτοιος έρωτας δεν θα γνωρίσει ποτέ άσυλο. Αλλάξαμε σελίδα αγκαλιασμένοι για τελευταία φορά στον εξώστη του ξενοδοχείου Mirador. Εμπρός μας, τότε ανοιγόταν ένας ολόκληρος αιώνας. Θυμάσαι;

(ακούγεται φωνή ραδιοφώνου. Όλα είναι παλιά, σαν να γλιστρούν στον καιρό. Φωνή συρμάτινη που επαναλαμβάνει την παλια, σκληρή ιστορία. Εδώ η πραγματικότητα επεμβαίνει κάθετα στο θέατρο και ανεμίζουν ξανά τα μαλλιά κάποιας Νεφέλης, στο μπλε και το κόκκινο του ΄30. Σταδιακά η φωνή μεταβάλεται σε πιο εντατική, έτσι ώστε τίποτε λιγότερο από αγωνία να μην γεννηθεί εκεί ενώπιον των ψυχών.

ΣΥΡΜΑΤΙΝΗ ΦΩΝΗ ή ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Νωρίς το απόγευμα κατατέθη

(η φωνή επαναλαμβάνει τη λέξη, ξανά και ξανά)
η αίτηση ακύρωσης του ασύλου για τον Τούρκο αξιωματικό. Οι ισχυρισμοί του περί δίκαιης δίκης στη γείτονα χώρα, δεν βρήκαν έρεισμα στους κυβερνητικούς κύκλους. Και έτσι το ΣτΕ

 (αναβοσβήνουν παντού κόκκινα γράμματα νέον, η ίδια λέξη σαν να πρόκειται για δρόμο κακόφημο, τοπία σκληρής, σκληρότατης ζωής),

καλείται τις πρώτες εργάσιμες του νέου έτους να αποφανθεί οριστικά για την τύχη του αξιωματικού.

Εν τω μεταξύ, πεδίο σκληρών αντιπαραθέσεων μετατράπηκαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναφορικά με δηλώσεις γύρω απ΄το θέμα. Οι συνέπειες της συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης είναι δυνατόν να πολλαπλασιαστούν το αμέσως, επόμενο, χρονικό διάστημα, με απρόβλεπτη ένταση.

Άλλες ειδήσεις τώρα από το κοινωνικό ρεπορτάζ. Με πυροτεχνήματα και ακέραια την ελπίδα του υποδέχθηκε το ημισφαίριο το νέο έτος. Τα πιο φημισμένα σύμβολα των κοσμοπόλεων του 21ου αιώνα φόρεσαν τα γιορτινά τους, προσφέροντας ένα υπερθέαμα στο κοινό που κατέκλυσε τους δημόσιους χώρους, υπακούοντας πλήρως στα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Ένα αφιέρωμα στους σταθμούς της ζωγραφικής του Ρενουάρ,

 (ακούγεται δυνατά η λέξη “μετατέθη”, ανάβουν τα αρχικά του συμβουλίου της επικρατείας με όλο τους το δέος και τον αισθησιασμό ενός κακόφημου δρόμου που θυμάσαι. Η φωνή γίνεται συρμάτινη. Ξανά στον φωτισμένο εξώστη του Mirador, οι δυο τους, λίγο πριν ή λίγο μετά τον καινούριο αιώνα. Άλλωστε, τι σημασία έχει μες στη μεγάλη ιστορία αυτού του κόσμου.)

Σ΄όλη τη διάρκεια της φωνής η σκηνή φλέγεται απ΄τα νέον φώτα. Είναι όλα τους, ο κεραυνός που θέλησα να ζωγραφίσω απ΄την αρχή αυτού του έργου, μα τ΄ασημί μου ήταν φθαρμένο και απ΄το λευκό δεν απέμεινε τίποτε, τίποτε.)

ΑΝΔΡΑΣ: ήταν νύχτα στο αεροδρόμιο του Ρότερνταμ, μες στην πυκνή ομίχλη έφθαναν ένα ένα τα αεροσκάφη. Με τα λευκά τους φώτα έφερναν κάποιον πιο κοντά. Εσύ ντυμένη με το βαθύ, κόκκινο φουστάνι των ημερών, γυάλινη πολύ. Άλλαζαν οι σταθμοί με ξέφρενους ρυθμούς, από κάθε δρόμο έφθαναν επιβάτες. Ήταν τρομαγμένοι και δεν μοιράζονταν όσα είχαν δει. Θυμάσαι τον εξώστη του Mirador μου έλεγες εκκωφαντικά πιο  γερασμένη, με το ίδιο πορφυρό φουστάνι και μορφή σου πια υπερεαλιστική. Θυμάσαι;

(Ξανά η φωνή και τα σύρματα. Είναι ριψοκίνδυνο πράγμα ο ήχος της, είναι σπασμένες κιθάρες σε καθαρό ρεύμα. Ανάβουν ξανά τα φώτα με τα αρχικά. Τώρα όλη η σκηνή έχει γεμίσει συνθήματα, μια δυο λέξεις αρκούν για να συντρίψουν χιλιάδες ιδέες, σκοτάδι και παραλήρημα στην πλατεία. Πώς μπορεί, πώς, τόση ζωή να καταλάβει αυτό το θέατρο, εδώ στην καρδιά της σπουδαίας πολιτείας μας. Τα φώτα επιμένουν, κάθε τόσο σκόρπιες λέξεις, ολόκληρες προτάσεις από ειδήσεις του παρελθόντος.)

ΣΥΡΜΑΝΙΝΗ ΦΩΝΗ ή ΕΚΦΩΝΗΤΗΣ: Την βρήκαν νεκρή σε μια λίμνη αίματος…έφερε τραύμα στην άνω κοιλιακή χώρα…πρέπει να μου επιτρέπετε να επιστρέψω…το κατά κεφαλήν…για λίγες παραστάσεις, για λίγες παραστάσεις…η βόμβα εξερράγη περί την δευτέρα πρωινή…η νέα γαλαζοαίματη θα διαβεί αύριο…πυροβολήθηκε…Ραμάλα, Ραμάλα, λαμάσα βαχθανί…ο απόλυτος ηγέτης της τελευταίας κομμουνιστικής χώρας…κατέληξε πλήρης ημερών…κατά κεφαλήν…η βόμβα…Ραμάλα…οι άθλιες συνθήκες…αντικατέστησαν με μία ταμπέλα, ν΄απεργεί λέει σε μάκρος η φαντασία αυτού του κόσμου…πληροφορίαι εκ της γαλλο-ισπανικής μεθορίου αναφέρουν ότι καθόλην την σημερινήν ημέραν της Πέμπτης η μάχη εξηκολούθει με΄αδιαπτώτου πείσματος εις την περιοχήν του Τερουέλ, χωρίς κανείς των διαμαχομένων να δυνηθή να επιτύχη μέχρι στιγμής…)

(Μόνος στον εξώστη του Mirador. Νέα χιλιεατία, φλεγόμενες μέρες και όμως η καλιφορνέζικη σιέρα παραμένει ειρηνική, όπως ακριβώς στους πίνακες  του Χόπερ, για μια νικημένη γενιά που τώρα παραδίδει τα σκήπτρα της. Κάτω στα υπόστεγα ο κόσμος σκοτεινός, διαγράφει την σταθερή του τροχιά, για μια και μόνη φορά μες στην παρατεταμένη στιγμή της ζωής. Το βλέμμα του θα φθάσει πίσω. Τώρα το πεπρωμένο είναι ένα γραμμένο βιβλίο. Το Mirador λίγο λίγο χάνει τον παλιό του χαρακτήρα, γίνεται συντρίμμια. Όμως έτσι πρέπει στο παλιό που έριξε πια όλα του τα πέπλα, που κυλάει στους ποταμούς μιας στοργής περασμένης και μακραίνει. Στα έντυπα της εποχής η φιλοδοξία μιας νέας έκφρασης, η διατύπωση του νέου αισθήματος συνιστούν τα πιο κυρίαρχα ρεύματα. Όλα τον αφήνουν αδιάφορα.Επειδή εκεί, κάτω απ΄τις τσίγγινες στέγες, ένας άγγελος, μια σκιά χορεύει έξω απ΄του κόσμου τις αδρές τοιχογραφίες.)

ΑΝΔΡΑΣ: Θυμάσαι;

(ανάβουν όλα τα νέον. Στη σκηνή, την πλατεία παντού. Προβάλονται λέξεις και ορχήστρες σ΄έκσταση τραγουδούν τον έρωτα, τον έρωτα. Στον εξώστη του Mirador, πάντα σαν όλους τους καιρούς.)

Αναπάντεχα,

ΤΕΛΟΣ

*

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre, Ανταποκρίσεις, ελληνική λογοτεχνία, θέατρο