Τσαμπίκα Βασιλειάδη, Το απαγορευμένο

tsambika29.12.17
fav-3

Λευκό φως. Φυσικό. Το φως της μέρας.
Σήμερα εδώ στο δωμάτιο μου,
ημέρα Παρασκευή
-ίσως και Σάββατο (ημέρα των ψυχών)-
γεννήθηκε ο κόσμος.
Έτσι θα ‘πρεπε να ‘ταν οι πρώτες μέρες της δημιουργίας,
σιωπηλές
αργόσυρτες
σαν χελώνες που αφήνουν πίσω άντρες και παιδιά,
σέρνονται προς την ελευθερία.
Έτσι ήταν ο Θεός,
από χώμα φύτρωσε κι άνοιξε τα φύλλα του προς τον ήλιο.
Όχι πολύ ψηλός
-να κρύβεται από τα χίλια μάτια των ανθρώπων
και τ’ άλλα πεντακόσια των ταξιδιωτών.
Χαρισματικός
-να σου δίνει το χέρι
και σηκώνοντας σε απαλά από τη γη
να βλέπεις πόσοι πραγματικά είναι οι ορίζοντες.
Όταν ανακαλύφθηκε η φωτιά
γνωρίσαμε τον Θεό.
Κάθε φορά που τον εισπνέω μυρίζει αλήθεια
ευγνωμοσύνη
αγάπη
συμπόνια προς τη γη.
Σηκώνω τα χέρια ψηλά
κι αρμονικά ριζώνουν στο έδαφος.
Δεν υπάρχω στον χώρο.
Στη ράχη της γάτας φόρτωσα τα «όχι» μου,
χτυπιούνται στους σπόνδυλους σε κάθε βήμα,
έχουν την εικόνα ενός κύματος
χαρακτηριστικής συχνότητας.
Η επανάληψη!
Δεν έχω χρόνο.
Δεν έχω φωνή
μα έχω νου που με διατάζει να σωπαίνω.
Οι ήχοι του ανέμου είναι η ύψιστη μουσική,
θυμίζουν γαλήνη
ρομάντζο
ταραχή
απουσία
σεξ
ακόμα και θάνατο.
Έχοντας ζήσει όλους τους πειρασμούς
διάλεξα τον καλύτερο.
Αυτόν της αυτοκαταστροφής.
Γνωρίζεις ποια είναι τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή;
Αυτά που κρατάνε λίγο.
Το σπίτι μου δείχνει στοιχειωμένο
Κι αλίμονο!
Είναι η πρώτη μέρα -γεμάτη φως-της δημιουργίας. Φυσικό φως. Λευκό.

*

©Τσαμπίκα Βασιλειάδη

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση