Ασημίνα Λαμπράκου, Ashen lady(*)

lambrakou15.12.17
fav-3
Που πάς έτσι ντυμένη να ξεχειμωνιάσεις Άνοιξη;

άλφα

βροχή χορεύει σείοντας φύλλα σε ντελικάτο μίσχο:
που ξέρεις εσύ από ζωή; τη ζωή μου;
πώς μπορείς να γράφεις για μένα χωρίς να με έχεις γνωρίσει ποτέ
και να με παίρνει ένα κλάμα που σου ανήκει όλο
σα νύχι άντρα που γύρισε από τη βρώμικη δουλειά;
που με γνώριζες προτού με υποψιαστείς
που ερχόμουν άνους και υπερτροφική ελπίδας;
εσύ που θα ζυγίσεις την ευχαρίστηση
στο μέγεθος και το είδος της αυθαιρεσίας
που εγώ αποστρέφομαι;
πάρ’ το
στο χαρίζω
το κλάμα σού χαρίζω
και τη λεπτή βροχή
και το οξύ
και κρατάω τους παλμούς μιας καρδιάς παιδικής που ονειρεύτηκε αδιέξοδα
χαλάλι
χαλάλι η αγάπη
κι αν ήσουν εδώ
θα έσκυβα να βγάλω με τη γλώσσα μου το μαύρο από το νύχι
να το πιω σαν πιπέρι
που έχει ανάγκη η γεύση να δυναμώνει πόνο
χαλάλι ._

fav-3
Θα υπάρχει πάντα μια θέση στο ποίημα που θα μας χωράει
σαν αλήθεια ή την επιθυμία της

ο – μέγα

ash και ass και ας:
μου λείπεις κι ας πάνε στο διάολο σύνδρομα συνθώματα συγκοπές και μπαλώματα
στο διάολο και όλα τα ι που συνοδεύουν στα δεξιά το λ
κι η Στοκχόλμη στο διάολο κι οι αγορές κι οι φίλοι και το γινάτι
και τα ποιήματα στο διάολο
θα με πιάσει και θα επιστρέψω όπως δεν έχει γραφεί ακόμη σε ποίημα
και θά σου δώσω το κοπι ράιτ της δικής μου επιστροφής
σαν κύμα σαν άνεμος σαν συστροφή
σαν ήλιος στο πρόσωπο ένα απόγευμα μετά το παιχνίδι
ιδρωμένο πρόσωπο ιδρωμένο απόγευμα
και θάμαι φίλη
Φίλη –φίλη
και θα σέρνω όλα τα ι που συνοδεύουν στα δεξιά του το λ
σαν ρέμα στη κατεβασιά του και σαν ρεύμα ηλεκτρικό
να καίγονται οι ελίξεις κι οι απολήξεις
ένα απόγευμα φθινοπώρου μετά από ξηρασία μηνών· τέλος.

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

(*) αναφορά στο τραγούδι των Doors: Roadhouse Blues

φωτο: Στράτος Φουντούλης, νεανική ερασιτεχνική χορευτική παράσταση σε προάστιο των Βρυξελλών, 2009

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση