Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre [2]

thiveos12.12.17
favicon

E LINE
Δράμα σε σταθερή τροχιά

(Κτίριο, κορυφαίο δείγμα του νεοκλασσικισμού. Ένα φόντο τύπου λεωφόρος Καρλ Μαρξ χαρακτηρίζει το τοπίο. Η Μπεάτα η πρωταγωνίστρια αυτού του πολιτικού δράματος, κατ΄ουσία δεν υπάρχει. Θέλω να πω δεν μαθαίνουμε τίποτε γι΄αυτήν, ούτε την αναγνωρίζουμε ως το τέλος της ελάχιστης αυτής πράξης. Ίσως κάποιες υποψίες, όμως τίποτε ολοφάνερο, όπως μάθαμε να λέμε.
Αυστηρή αίθουσα, δίχως φωτογραφίες ή κορνίζες ή σημεία των θεών. Με την πειθαρχία των δεκαοχτώ χρόνων τους αυτές οι καλλονές της τάξης των αλύτρωτων κοριτσιών, λάμπουν όπως ποτέ και τίποτε σ΄αυτόν τον κόσμο. Ο επικεφαλής, ένας ψηλός, ηλικιωμένος άνδρας, προβαίνει σ΄αδιάκοπες χειρονομίες. Τον διακατέχει μια αψεγάδιαστη ένταση, θα΄δινε τη ζωή του, εδώ και τώρα στο όνομα των πιστεύω του. Πρόκειται για την αποχαιρετιστήρια ομιλία της διευθύνσεως, στις αποφοίτους της Εθνικής Σχολής. Των κοριτσιών που αύριο θα στελεχώσουν τους πλέον νευραλγικούς τομείς του δημοσίου τομέα, διοικώντας ένα καλοδουλεμένο σύνολο, εξασφαλίζοντας μια σταθερή πορεία, αταλάντευτη, θυμάσαι; Η ανθρώπινη κατάφαση που γίνεται ποτάμι, τα κενά που πλημμυρίζουν από τη νέα τάξη. Τα κορίτσια της σχολής αποτελούν το προϊόν της συνέπειας ενός καθολικού συστήματος, με δικλείδες ασφαλείας, με τρομερές άμυνες. Δεν φαντάζεσαι πόσο σκληρές μπορούν να αποδειχτούν οι αποφάσεις, όμως το σύστημα πρέπει να έχει προκαθορισμένες αντιδράσεις, όχι τίποτε ξαφνικούς σπασμούς σαν να πεθαίνει μια εποχή. Οι επαγγελματίες αποτελούν εγγύηση.)

ΟΜΙΛΗΤΗΣ: (στηρίζεται στην έδρα, μιλά χαμηλόφωνα, σαν να αποκαλύπτει επιτέλους το μυστικό.) Στο τέλος αυτού του απογεύματος, όταν πια θα αφήνετε αυτές τις αίθουσες για πάντα, όταν θα βυθίζεστε και εσείς, (κοιτά κάπως χαμένος, με τη μελαγχολία του πολύ μόνου ανθρώπου), -ξέρω, ξέρω πολύ καλά πόσα δεν θ΄αλλάξουν στην αστραπή του βαγονιού, πόση αγωνία θα ξοδέψεις στην αναλαμπή, μες στον πάταγο πόσο θα πονέσεις (αγγίζει τρυφερά, μα με μια δόση ηδονής κάποια απ΄τις αποφοίτους, ίσως την Μπεάτα. Μα ποτέ δεν θα το μάθουμε.)-, στη μοναξιά της Ε Line μην αρνηθείτε το καθήκον σας. Οι συναισθηματισμοί δεν υπερασπίζονται κανέναν σκοπό. Προσέξτε, μην αφήσετε να εκτεθούν οι αδυναμίες σας. Αυτές θα προδώσουν το σύστημα, θ΄αδυνατίσουν την υπεροχή σας. Στις θέσεις σας, καλείστε να φέρετε εις πέρας μια μυθική αποστολή. Είστε η συνέχεια της καλοδουλεμένης μηχανής μας, ευλογημένη συνέπεια των κόπων μας, των θυσιών του συστήματος.

(Τα κορίτσια χειροκροτούν, μια δυο από αυτές γλείφουν προκλητικά τα χείλη των και τον κοιτούν μ΄αρπαχτικό, όλο ηδυπάθεια βλέμμα. Η ύπαρξή τους αρκεί για τη μηχανή, σκέφτονται και παραδίνονται αμαχητί στη νιότη που δεν είναι άλλο από κάποια μορφή σ΄ένα κλίτος εγκάρσιο.)

Τώρα, δώστε προσοχή. Η διεθνής κατάσταση, οι παγκόσμιες θέλω να πω σχέσεις, πολυσύνθετες απ΄τη φύση τους, κρύβουν κινδύνους. Πρέπει να είστε σε επαγρύπνηση και όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν τότε θα πρέπει να υπερβάλετε εαυτόν. Να περιφρονήσετε οτιδήποτε δεν σχετίζεται με την απρόσκοπτη λειτουργία του ιδιοφυούς μας συστήματος. Ίσως, λέω ίσως δεχτείτε πολλές φορές την αμφισβήτηση και την απαξίωση, (χάνει και πάλι τον εαυτό του), και ενδέχεται η σχέση σας με τον κόσμο να είναι ένας σπασμένος σύνδεσμος, το κάτοπτρο που νικήθηκε. Πώς να γνωρίζει κανείς αν αυτές οι κορυφές κατοικούνται, αν όσοι χάθηκαν και όσοι μας λείπουν περισσότερο, ζουν σε μια άλλη πλευρά περισσότερο ευτυχισμένοι απ΄την πρώτη, εκείνη, σκληρή φορά.

(Δείχνει αμήχανος. Κάτι τον παρέσυρε σε μια εξομολόγηση. Αν η Μπεάτα ξεχώριζε θα μπορούσε να τον ρωτήσει τι σημαίνουν όλα αυτά και αυτό το φυλλάδιο, με τα μπάουχάουζ σχέδια και την παράξενη , νεοκλασσική ομορφιά του δεν αξίζει τίποτε. Θα μπορούσε μέσα από το πλήθος της τάξης, με δεκαοχτώ κλειδιά ν΄ανοίξει διάπλατα τα παράθυρά του, με το πανέρι της ακόμη γεμάτο η Μπεάτα θα τον έσωζε. Βρίσκει τον εαυτό του και συνεχίζει.)

Το καλύτερο δώρο για τον εαυτό σας είναι η απαρέκλιτη τήρηση όσων διδαχτήκατε σ΄αυτά τα όμορφα χρόνια. Τώρα διακριτικά θα ανακαλύπτετε τα κενά της δοξασμένης εξουσίας μας και αποφασιστικά, όπως διδαχτήκατε θα διορθώνετε τις αβλεψίες, θα ρυθμίζετε τους όρους. Οι καλύτερες από εσάς ίσως αύριο διοικήσετε τον κόσμο από ένα διαφορετικό πόστο. Η τύχη και το θάρρος σας μπορούν άραγε να σας φέρουν στην ιεραρχία του συστήματος; Κανείς δεν ξέρει. Όμως εμείς που παρατηρήσαμε την πειθήνια στάση σας όλα αυτά τα χρόνια και συνηθίσαμε να εκτιμούμε την πρόοδό σας βεβαιώνουμε αυτόν τον κόσμο πως παραδίδουμε μια εξαιρετική τάξη αποφοίτων. Το μέλλον σας ανήκει. Η πολιτεία μας σήμερα χαιρετίζει τον όρκο σας και υπόσχεται πως θα στέκει διά βίου αρωγός στις φιλοδοξίες σας. Θέλω να πω, είμαστε όλοι υπερήφανοι για εσάς. Αυτή η τάξη φαντάζει η ομορφότερη του κόσμου!

(ένα από τα κορίτσια τον κοιτάζει με λαγνεία. Ο λαιμός της σημαίνει πολλά περισσότερα από έναν στατήρα, πάνω του θεμελιώνεται αυτός ο κόσμος.Χαμηλώνει δήθεν το βλέμα της, όμως κάτω απ΄την ντροπή της γυρεύει τον έρωτα. Ανάλογα τον αγαπούν και τα άλλα πρόσωπα του δράματος.
Μια μαθήτρια, γελά ξαφνικά. Ίσως είναι η Μπεάτα, ίσως το πρόσωπο απ΄εκείνη την βερολινέζικη φωτογραφία του χίλια ενιακόσια κάτι, που το σφάζει ο ήλιος. Μιλά και όλοι ξαφνιάζονται αφού τέτοιες παρεκλίσεις μπορούν αν προκαλέσουν ανείπωτο χάος και οδύνη σ΄όσους υπηρετούν το σπουδαίο σύστημα. Ο άνδρας κινείται προς την πλευρά της. Ήρεμα, δίχως φόβο, χωρίς να παίρνει τα μάτια του από πάνω της βαδίζει στην πλευρά της. Έχει σκοτεινιάσει πια και όλα τα κρύβει ένα φοβερό μυστήριο. Η ατμόσφαιρα της Καρλ Μαρξ έχει πια ξεχαστεί. Τώρα απέμεινε ο οιρμός του ονείρου και τίποτε.)

ΚΟΡΙΤΣΙ: (λύνει τα μαλλιά της και όλα σοφά επιστρέφουν κάποτε στη φύση.) Στο βαγόνι κάθεται πάντα ένας ηλικιωμένος κύριος. Βρίσκεται εκεί, σε κάθε σταθμό, ποτέ δεν εγκαταλείπει το ταξίδι, καθισμένος στην απαράλλαχτη θέση του χαμογελά τρυφερά. Μοιάζει μ΄εκείνους τους καλοσυνάτους τύπους που ξεχειλίζουν από συμβουλές και νοσταλγία. Τον λένε Στραντ και έζησε όλα του τα χρόνια στους υπόγειους του Βερολίνου. Εργαζόταν ως μηχανοδηγός και τώρα πια δεν μπορεί πάνω στο φως να κατοικήσει. Γίνεται επιβάτης, ελπίζοντας πως μια μέρα θα σβήσει στο μέσον της τροχιάς. Όταν κάνει πολύ θόρυβο, όταν ξέρετε τα μέταλλα συγκρούονται, (κοιτάζει τον ομιλητή που τώρα την πλησιάζει εφιαλτικά. Προσέχει και μιλά.), κάτι στιγμές που σβήνει το φως, σφίγγω το χέρι του κυρίου Στραντ επειδή φοβάμαι. Εκείνος μου χαϊδεύει τα μαλλιά, όχι όπως εσείς, όχι έτσι, όχι με τον πρόστυχο τρόπο που ξέρουν τα ζώα του καιρού μας. Όλα περνούνε τότε και η αγάπη φαντάζει το μόνο του κόσμου θεμέλιο. Ξέρω, μου ψιθυρίζει, πως περιμένεις αυτήν την ευκαιρία και όμως η αγωνία σου δεν περνά. Έτσι δεν είναι;

Εγώ τότε βρίσκω τον εαυτό μου, αναστυλώνω τα συντρίμια μου όπως όπως, τραβώ το χέρι μου και κρύβω όλους τους έρωτες. Ο κύριος Στραντ που σαν μηχανοδηγός, -μην με πλησιάζετε, θα φωνάξω!-, (κάνει βήμα προς τα πίσω, κάπως φοβισμένη, με μια διακριτική ακόμη αίσθηση του πανικού.) διαθέτει ειδικά αντακλαστικά, ένιωθε την επιθυμία μου. Χαμογελούσε και σε κάποια στάση έτσι ξαφνικά εγκατέλειπε τον αγώνα. Φοβάμαι όσο τίποτε τ΄άδειο βαγόνι, τις τρομερές ζωγραφιές στους καταπράσινους σταθμούς, τα βήματα ενός συνεπιβάτη που σε λίγο θα χυθεί στο κοπάδι της πόλης. Θα ΄θελα τον κύριο Στραντ, να κρατήσει πατρικά το χέρι μου. Νιώθω τότε απαίσια για μένα την ίδια, σιχαίνομαι τον εαυτό μου και την καλοδουλεμένη σας μηχανή! Στο διάβολο, λοιπόν αν έχασα για πάντα τον κύριο Στραντ. Και αν μένω μόνη στην E Line, από όλους και όλα νικημένη να ταξιδεύω για κάποιον σκοπό. Ποιος νοιάζεται αν τ΄όνομά μου είναι Μπεάτα, αν σημαίνει μυστικά ναυάγια των νησιών, ποιος.

(Ο άνδρας την έχει πλησιάσει σε απόσταση ασφαλείας. Έχει αποτραβηχτεί στο παράθυρο. Η Καρλ Μαρξ ή κάθε άλλος δρόμος έχει πια σβηστεί απ΄τους χάρτες.)

Στο τέλος του ονείρου, μετεωρίζομαι στο κενό. Έχω ξεφύγει για πάντα απ΄αυτόν τον κόσμο. Τα νησιά, σπαρμένα στα κύματα σημαίνουν έναν άλλο ουρανό. Οι ομορφότεροι σκοποί φθάνουν με αιώνες αρχαίου ανέμου, κερδίζουν ή σβήνουν, όμως φθάνουν. Η μηχανή σας είναι μια λησμονημένη ιστορία, εγώ έχω σωθεί, όλα τα ποντάρισα στ΄όνειρο και κέρδισα. Μείνετε μακριά μου!

(Γλιστρά απ΄το παράθυρο και βυθίζεται στο κενό. Επικρατεί για λίγο ησυχία και μια κάποια αναστάτωση. Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να αμαυρώσει την ημέρα. Όμως τα κορίτσια ξέρουν καλά πώς να φέρεται κανείς στον θάνατο. Πόση ταχύτητα απαιτούν τα αντανακλαστικά της ζωής, όταν κυλά ξέφρενη.)

ΟΜΙΛΗΤΗΣ: (αγγίζει τρυφερά την αγαπημένη του μαθήτρια. Όλα επιστρέφουν στο δόγμα του machine politique που κατέκλυσε τη ζωή μας.) Εσύ, που ήσουν τα πάντα για μένα, κοίταξε να φροντίσεις αυτήν την παράξενη κατάσταση. Είπαμε, εμείς καλύπτουμε τα κενά του συστήματος, έτσι; Λοιπόν, και πάλι συγχαρητήρια αγαπητές μου. (χαμογελά, γεμάτος δάκρυα.)

(Εκείνη τον κοιτάζει πρόστυχα. Η αυλαία πέφτει και όλα τότε αποκαλύπτονται.)

*

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Boutique_Theatre