Παναγιώτα Αξιώτου, Ο ταξιδευτής

axiotou11.12.17
fav-3

«φθάνοντας ἀπό πάντοτε σύ πού θά φεύγεις παντοῦ»
Αρθούρος Ρεμπώ

Οἱ μεγάλοι γερανοί
ἁπλῶσαν τά φτερά τους
μές τήν διάφανη ὁμίχλη
τό φθινόπωρο
μιά προοπτική
στό χτές καί στό σήμερα
ἡ ἀσημένια κλωστή
πού μᾶς ἑνώνει
ὅταν περνάω δίπλα σου
χωρίς νά σ ΄ ἀγγίζω
χωρίς νά σέ κοιτῶ
χωρίς νά σού μιλῶ
πολύ βαθειά
ἐκεῖ πού ὁ χρόνος
συναντιέται
κατευθεῖαν
σάν μυστική ἀποκάλυψη
στό φῶς
στό γαλάζιο διάστημα
πού ταξιδεύει ἡ ψυχή μου
χωρίς ἐπιστροφή
στό γαλάζιο μπλέ τῆς νύχτας
καί στό πράσινο τῆς μέρας
συνταξιδεύουμε
Φεύγω πάλι
ἀπ ΄ τό σημεῖο πού εἶχα ἔρθει
ἀκριβῶς ἀντίθετα
κι εσύ περνᾶς
μακρυά στό θάμπος
θαμπωμένος
ἀγγίζοντας
ἀκκίζοντας
τήν θλίψη
μιᾶς νέας ἐγκατάλειψης

Ὅλα αὐτά
δέν ἦταν τίποτ ΄ ἄλλο
παρά τό φῶς
κι ἕνα ταξίδι
ἀφημένο
πάνω στό τραπέζι
ὁ ταξιδευτής
βίαια κι ὁλοκληρωτικά
νά ἐπιστρέφει
στήν φυγή του

*
©Παναγιώτα Αξιώτου, Νοέμβριος 1991, Ὀροπέδιο Θραυσμάτων

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση