Βασίλης Μπαρούτης, Ονειροπάρτες

baroutis4.12.17

favicon

Είναι σαν κι εμάς, όμως πλάσματα της πραγματικότητας παγιδευμένα στο απτό που γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις καθώς φθίνει.

Είναι δύστυχα πλάσματα, αυτό-αποκαλούνται «άνθρωποι», εμείς όμως τα λέμε «σαρκία».

Αυτά δεν έρχονται με άλλες μορφές ζωής σε επαφή εκτός αυτών της ύλης. Έχουν μία έμφυτη τάση να απομυζούν την ενέργεια από άλλα όντα, ομοειδή ή όχι, που συνυπάρχουν μαζί τους.

Ευτυχώς οι δικές μας ζωές είναι σε παράλληλη τροχιά με τον κόσμο τους.

Τα σαρκία έχουν αλήθεια μία κάποια αντίληψη για το σύμπαν στενεμένη σε όρια και κάπως θολή σαν δάκρια μέσα σε ένα ποτήρι νερό.

Η γνώμη τους εκφράζεται μόνο σε ανταλλαγές ή εναλλαγές έργου και σκέψης.

Μία στιγμιαία αντανάκλαση και μία παλινδρόμηση, μία άνοδος και μία κάθοδος, ύλη, ενέργεια, φάσμα, κύμα. Αυτά τα μόνα που κατέχουν.

Έχουν όμως πλήρη και ακλόνητη αντίληψη της υπόστασης τους, κάτι που ελάχιστα πλάσματα διαθέτουν. Η έπαρση που αμβλύνει τη γνώση αυτή, καθώς την επιδεικνύουν, τους προσδίδει διαστάσεις τερατώδεις. Εν τέλει τα καθιστά αδηφάγα σακούλια από χλιαρό δέρμα, άχρηστα, σαν ένα μόνο παράταιρο μεγάλο κουμπί κακοραμμένο πάνω σε πουκάμισο που δεν χωράει στην τρύπα απέναντι του να κουμπώσει.

Τα σαρκία είναι κατά το ήμισυ πάνω σε ποδαρικά και ενώ δίνουν την εντύπωση πως χαμοπετούν, δεν αλλάζουν ποτέ μεριά, μένουν στην ίδια κατανομή με τα υπόλοιπα υλικά είδη, όπως τα χλωρά ή τα άλλα σάρκινα είδη. Στο πάνω μέρος έχουν έναν υδροφόρο εγκέφαλο, χωνεύουν και αναπλάθουν σκέψεις και αποσκοπούν συνείδηση.

Είναι εν τέλει πλάσματα ζωντανά γι αυτό και σαρκία όμως σύντομα εκλείπουν και επαναλαμβάνονται μετά με τη διαδικασία της γέννησης.

Γέννηση, όχι όπως συμβαίνει εδώ σε εμάς, μέσα από την ενορχήστρωση του λόγου αλλά γέννηση από την φύση. Για να είμαστε πιο ακριβείς από τη γυναικεία φύση. Εκεί που έχει εντρυφήσει η μήτρα και μέσα της πλάθεται αυτό που λέμε σαρκίο. Στην πορεία της εισόδου προς την ζωή, έχει ήδη λειάνει την γνώση του για να την βαρύνει μετά μόνο από λειψές αντιλήψεις. Γεγονότα και ανταμοιβές γίνονται ένα, τα πάντα κλίνουν προς έναν απώτερο σκοπό γι αυτό και παραμένουν εις αεί ιδεατά ενώ το σαρκίο θνήσκει.

Η ενασχόληση τους με τα φυσικά θέματα είναι γήινη και αντικειμενική.

Δεν υποτιμούν τις πνοές όταν τους μιλάει ο άνεμος, το χώμα, η θάλασσα. Όμως δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η φύση όλη παραμένει ένα και μόνο αποτέλεσμα. Δεν παράγει ενέργεια από μόνη της, είναι ο κομιστής της που πάλλεται σαν να μεταναστεύει ένα σμήνος πουλιά και εκεί που περνούν και αφήνουν σημάδια πάνω στον άνεμο να κυλήσουν να κάνουν τα βότσαλα καθρέφτες του κόσμου μας.

Φωτίζεται το απάνεμο νερό στην ακρογιαλιά που αστράφτει κάτω από τα όνειρα μας.

Αυτά τα πλάσματα, τα όνειρα μας τα βλέπουν σαν αστέρια το βράδυ μέσα από την κοιλότητα που είναι κλεισμένα.

Ανακυκλώνει όμως η φύση τη μέρα στη νύχτα και έτσι έρχονται τα δικά τους όνειρα.

Εκεί το σαρκίο έχει ανοίξει ένα φεγγίτη, κάτι σαν μικρό αποτύπωμα στον κόσμο αυτό, έχει υφάνει μία λεπτή γραμμή επικοινωνίας που την καθιστά δίαυλο με εμάς και την συνείδηση του.

Η φύση του σαρκίου σίγουρα το τραβάει πίσω όμως η επαφή του με την μνήμη μας γίνεται εκούσια όταν αυτό κοιμάται. Μόνο έτσι μπορούμε να πάρουμε τα όνειρα του και να ζήσουμε. Κι επειδή εκβάλλονται στην όχθη της λήθης, αφήνουν μία σκιά εκεί για να τραφούμε.

Γι αυτό μας λένε «ονειροπάρτες». Κάθε ένας από εμάς έχει μία αντανάκλαση στον κόσμο της ύλης και για να γίνει ορατός στους υπολοίπους θα πρέπει να τον θρέψει πρώτα ένα όνειρο.

Ευτυχώς στον ύπνο τα σαρκία παραμένουν νωθρά και υποτυπώδη. Ακίνδυνα. Μας ζωντανεύουν χαρίζοντας μας την ασώματη πλευρά τους.

Και μόλις ξυπνούν ξεχνούν το πρόσωπο του ονειροπάρτη που συνάντησαν στην πλευρά των αθέατων κόσμων. Ειδάλλως θα έπρεπε να είχαμε εγκαταλείψει από πολλού το αόρατο ημισφαίριο και να είχαμε περάσει στην όψη του αληθινού. Κάτι που θα σήμαινε ότι μόνο έτσι ίσως είχαμε κάποια ελπίδα να αντισταθούμε του σαρκίου.

Σε μια ύπαρξη που η λήθη προϋπάρχει της ίδιας της ζωής οι κανόνες του αισθητού θέλουν τη νοημοσύνη ακλόνητη να καταργεί την ανυπαρξία εκτός κι αν, σαν μοναδική σανίδα σωτηρίας, η αντίληψη ηττηθεί από την φαντασία και το ονειροπάτημα.

Το φλοίσβο στην αντανάκλαση της λήθης πάνω σε ασώματες πλευρές του νου και της ψυχής.

Εμείς θα υπάρχουμε έτσι κι αλλιώς καθώς βλεφαρίζει το άπειρο να σαρκωθεί μέσα από τα όνειρα των ανθρώπων.

*

©Βασίλης Μπαρούτης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία