Yves Bonnefoy, Του νερού, στα χείλη μας -μτφρ. Γιώργος Κεντρωτής

kentrotis1.12.17
fav-3
ΣΩΜΑ ΑΛΗΘΙΝΟ

Κλειστό το στόμα και πλυμένη η όψη
Εξαγνισμένο το κορμί, σαβανωμένο
Το πεπρωμένο τούτο φωτίζοντας τη γη του λόγου
Και ο γάμος ήδη τελεσθείς ο απώτατος.

Σκοτωμένη η φωνή που μού ’λεγε κατά πρόσωπο
Πως άγριοι είμαστε πως είμαστε χώρια.
Τοίχοι τα μάτια της: κι εγώ την Απόρροια κρατάω νεκρή
Στην τραχύτητά της που σφαλίστηκε μ’ εμένα πάλι.

Κι όσο μεγαλώνει το ψύχος που βγαίνει από το είναι σου
Όσο φλέγεται της οικειότητάς ο πάγος, Απόρροια,
Εγώ θα μιλάω εντός σου· και θα σ’ αγκαλιάζω
Στην πράξη της γνώσης και της ονοματοδοσίας.

fav-3
H ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΒΡΟΧΗ

I
Αλλά η πιο αγαπητή, πλην όχι
Η λιγότερο σκληρή
Απ’ όλες μας τις αναμνήσεις: η βροχή η καλοκαιρινή –
Ξαφνική και πολύ σύντομη.

Σαν να πηγαίναμε ήταν
Σ’ έναν άλλο κόσμο·
Τα στόματά μας μέθαγαν
Από τη μυρωδιά των χόρτων.

Χώμα,
Η στόφα της βροχής εκόλλαγε πάνω σου.
Ήτανε σαν το στήθος
Που είχε ονειρευτεί κάποιος ζωγράφος.

II
Και αμέσως μετά τον ουρανό
Συμφωνήσαμε ότι
Ετούτον τον χρυσό είχε η αλχημεία εκείνη
Τόσο πολύ να βρει γυρέψει.

Τον αγγίζαμε, έλαμπε,
Στα χαμηλά κλαδιά,
Και μας άρεσε η γεύση
Του νερού, στα χείλη μας.

Και όταν μαζεύαμε από κάτω
Κλαριά και φύλλα πεσμένα,
Αυτός ο καπνός, το δειλινό ύστερα, μεμιάς, αυτή η φωτιά,
Ήτανε, ναι, ήτανε ακόμα χρυσάφι.

*

©Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Comments Off

Filed under μετάφραση, Ξένη Λογοτεχνία, ποίηση