Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Rhino 1959

Χαλκογραφία Ινδικού Ρινόκερου, βασισμένη σε πίνακα (1749) του Jean-Baptiste Oudry (1686-1755).

Χαλκογραφία Ινδικού Ρινόκερου, βασισμένη σε πίνακα (1749) του Jean-Baptiste Oudry (1686-1755).

fav_separator

Δεν συνθηκολογώ, δεν συνθηκολογώ, φώναξε ο Μπερανζέ και μ΄αυτόν τον ευφυέστατο τρόπο ο κίνδυνος κατατροπώθηκε.

Έπειτα για χρόνια ησυχάσαμε. Οι δείκτες της ειρηνικής συνύπαρξης σημειώνουν έκτοτε  σπουδαία, ομολογουμένως πρόοδο. Τα σχετικά εγχειρίδια έχουν καταγράψει με λεπτομέρειες τις χρυσές δεκαετίες. Τα κατορθώματα του ανθρώπινου πολιτισμού υπήρξαν μια εκδοχή  της επίδρασης που  το κλίμα στον παγκόσμιο πολιτισμό. Οι μεγαλύτερες πολιτείες του κόσμου μετέβαλαν οριστικά τα τοπία τους και παραχώρησαν γενναίες ελευθερίες στους ενσυνείδητους κατοίκους. Οι ρινόκεροι, αυτό το τρομερό είδος που πλήγωσε τη ζωή μας τόσο βάναυσα, συνιστά πια μια κακή ανάμνηση.

Ωστόσο, θα έχετε ακούσει πως οι πιο άγριες ασθένειες συνηθίζουν να εφορμούν μ΄απίστευτη ένταση, με προηγμένους κώδικες όταν όλα πια έχουν καταλαγιάσει. Τότε πιάνουν στον ύπνο τις θεραπείες, τα εργαστήρια μαίνονται απ΄το πένθος των ανθρώπων και των πραγμάτων, όπως σε μια συλλογή αδιάβαστων ποιημάτων. Έτσι λένε θα επιστρέψουν οι ρινόκεροι κάποτε. Ασημένιοι στο βάθος των λεωφόρων θα συντρίψουν όσα κατορθώσαμε. Κοπάδια από ρωγμές και μια παράφορη ιδέα για τη ζωή μας θα καταλύσει όλα τα αξιώματα, όλο τ΄απόθεμα της ανθρωπιάς μας, θα γίνουμε παρανάλωμα, καταλάβετε.

Όσοι ισχυρίζονται πως έτσι θα τελειώσει αυτός ο κόσμος συλλαμβάνονται κατηγορούμενοι για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Τους φωνάζουμε προφήτες και οι καρδιές μας λυπούνται όταν τους αντικρίζουμε να φλέγονται στην τρίτη πτέρυγα του κλεισμένου τους κόσμου.

Οι καρδιές μας  τότε νιώθουν πως ο κίνδυνος δεν πέρασε. Πως ο κίνδυνος κοιμάται στο εγκάρσιο κλίτος των ευτυχισμένων  σπιτιών, πως επωάζεται μες στους έρωτες και τα νευρώδη σώματα όταν τελεσφορούν οι προσευχές, όταν απ΄το μισό που μας αναλογεί δεν έχουμε πια τίποτε να δώσουμε.

Παρίσι, μισός αιώνας μετά,
Φωνή ραδιοφώνου, ασύρματοι στη διαπασών της νύχτας. Πενήντα χρόνια μετά.

“Αγαπητοί ακροαταί, η δημόσια διοίκησης εφιστά την προσοχή των πολιτών. Η τήρηση των κάτωθι κανόνων συνιστά την ευεργετική προϋπόθεση διά την ασφάλεια των κατοίκων. Οποιαδήποτε παράβασης θα τιμωρείται σκληρότατα. Η ασφάλεια του γενικού πληθυσμού τίθεται εις απόλυτην εξάρτηση με την ουσία της ατομικής ευθύνης.”

Μετά την εκφώνηση του λόγου, καίρια σημεία του οποίου αναγνώσαμε, -υπήρξαν και κάτι άλλες αναφορές όμως για λόγους κρυπτογραφικούς επελέγη η αποσιώπησή τους-, ο κύριος υπουργός προέτρεψε τον γενικό γραμματέα να προχωρήσει στην απαρίθμηση των διατάξεων. Ο γραμματεύς είναι νεότατος, προσωπική επιλογή του πολιτικού γραφείου. Τι και αν κατάγεται από οικογένεια ρινόκερων, το ποιόν και η αυταπάρνησή του τον ανέδειξαν τάχιστα στην ανώτατη βαθμίδα του κινήματος της ειρήνης. Ο ίδιος αποκήρρυξε την πολιτική καταγωγή του, επέλεξε να ταχθεί με το μέρος των αγωνιστών. Η μεταστροφή του υπήρξε μια ουσιώδης νίκη για ολόκληρο το κίνημα και μετέβαλε σε συλλογικό το αδυνατισμένο μας αίσθημα.

Οι διατάξεις περιελάμβαναν τα κάτωθι:

Πρώτον και κύριον, απαγορεύεται με κάθε μέσο η προφύλαξη ή η χορήγηση καταφυγίου στους καταδιωκόμενους ρινόκερους. Οι οικογένειες που φιλοξενούν τον εχθρό έχουν χρέος να καταγγείλουν την ύπαρξή του. Ειδικά κλιμάκια της αντιτρομοκρατικής θα μεριμνήσουν διά την οριστική εξόντωση των παχύδερμων θηλαστικών που τόσα έντονα απειλούν εκ νέου τους άρτιους κόσμους μας.

Δεύτερον, οι αρχηγοί των κατά τόπους σωμάτων της πολιτοφυλακής, παρακαλώ όπως μεριμνήσουν διά τον πολεμικό τους εξοπλισμό. Οι ως άνω επιφορτίζονται με την υποχρέωση να διανείμουν το υλικό στις διμοιρίες τους. Υπό την ευθύνη τους θέτονται όσοι εκθέσουν την άμυνά μας στον εχθρό ή αυτομολήσουν στις τάξεις του. Η τιμωρία τους είναι θάνατος διά της επιτόπου εκτελέσεως.

Τρίτον, εφόσον ο οιοσδήποτε τεθεί απέναντι στα τρομερά παχύδερμα, οφείλει να υπερασπιστεί το ανθρώπινο είδος. Υποκλίσεις και δηλώσεις μετάνοιας καθιστούν ποταπότερη κάθε πράξη και κάθε ζωή.

Εκεί το πλήθος χειροκρότησε, ενώ μες σε αυτό το κλίμα ο υπουργός διέταξε προς επισφράγιση της αποφασιστικότητάς μας να συμμετάσχουμε στη συμβολική εκτέλεση ενός αιχμαλώτου.

Το άθλιο θηλαστικό εξήλθε στο μέσον της αρένας και δέχθηκε ευθύς αμέσως τις φοβερότερες απειλές. Το πλήθος κινείτο εναντίον του και αν δεν ήταν τα ηλεκτροφόρα σύρματα και οι ζώνες των ενόπλων είναι βέβαιο πως η τύχη του θα ήταν κιόλας χαραγμένη. Ο ρινόκερος βάδισε περήφανα ως την άκρη του ικριώματος. Ο γενικός γραμματεύς που τότε μόνο αποκαλύφθηκε πως τις νύχτες τριγυρνά στην πόλη με μια κλονισμένη ψυχή, αυτός ο  τιμωρός της νέας τάξης πραγμάτων προέταξε το περίστροφό του. Το δύστυχο ζώο που τίποτε άλλο δεν ήταν παρά μια αυθαίρετη φαντασίωση αφού ως γνωστόν οι ρινόκεροι δεν ομιλούν την ανθρώπινη  ικέτεψε για την επανεξέταση της τύχης του. Κάθε προσπάθεια υπήρξε μάταιαη, κάθε βρυχηθμός,  το αφιονισμένο πλήθος αποζητούσε το αίμα. Ο πολιτισμός που βρισκόταν σε κίνδυνο, οι ίδιοι που θα ΄θελαν να υιοθετήσουν αυτόν τον ρόλο, σαν κακομαθημένες αρτίστες όταν γερνούν, ο χειμώνας που κάνει αυτή τη μοναξιά ακλόνητη, όλα ήθελαν τον αιχμάλωτο εκτελεσμένο, βορά στον αχόρταγο καιρό.

Μετά την εκτέλεση, οι επιθέσεις των ρινόκερων έγιναν πιο άγριες. Τώρα δεν αρκούσαν τα αγάλματα και οι επτά θαμένες πόλεις. Εισέβαλαν στους υπόγειους σταθμούς, διέκοψαν τις σταθερές μας τροχιές, το πλέον σημαντικό απ΄τα ευρήματα της εποχής, επιτέθηκαν στα παιδιά, απέκλεισαν όλες τις οδούς του ανεφοδιασμού. Θάνατος, φώναζαν και ξαναφώναζαν ελέγχοντας σαν γνήσιοι άνθρωποι των αγορών τα αποθέματα. Κάθε μέρα κάτι θα πέθαινε.

Κατασπάραξαν όλους τους θεούς, σάρωσαν τους ναούς, έθεσαν με το μέρος τους – δίχως δυσκολία είναι η αλήθεια-, τους ιερουργούς. Οι ρινόκεροι είναι και αυτοί πλάσματα του θεού. Δείξτε μεγαλοσύνη, θα ΄ρθει ο καιρός που η κυριαρχία τους θα πάψει. Ως τότε όμως θα πρέπει να υποκύψουμε στις επιταγές της εποχής μας. Ο ανώτατος ιεράρχης τους εκπέμπει ένα υψηλότατο επίπεδο ανθρωπισμού. Ο θάνατος, λέει δεν θα ΄ρθει αμέσως. Υπάρχουν ζητήματα που θα πρέπει να ρυθμιστούν, η εκπαίδευση των εργατών ρινόκερων, η εξοικείωσή τους με μια ευρεία γκάμα δραστηριοτήτων. Ως τότε μπορείτε να ζείτε στο σκοτάδι, διακριτικά πάντα. Ο θεός μας βεβαίως διαμελίστηκε, ωστόσο μπορείτε να τον λατρεύετε μυστικά, σε υπόγειες γαλαρίες, δίχως θορύβους. Πιστέψτε μας, πως η τάξη μας κρύβει μέσα της μια πολύ τρυφερή καρδιά για το τέλος αυτού του κόσμου.Μην ανησυχείτε, ο χαμός μας είναι βέβαιος.

Μάθαμε να ζούμε στις σπηλιές. Επιστρέψαμε εκεί που γεννηθήκαμε. Καραβάνια ολόκληρα, σειρές ατέλειωτες οδηγήθηκαν μ΄αγωνία στις απόμερες επαρχίες. Όσοι έζησαν εκείνες τις στιγμές και είχαν μάθει να κατοικούν αργά τα χρόνια, έχουν να λένε για τις καρδιές που έφθαναν ήσυχα, σαν εδώ και τώρα να γράφεται η τελευταία πράξη ενός δράματος. Οι πρώτοι άποικοι άντεξαν για δεκαετίες. Έστησαν τη ζωή τους  στα παραπήγματα του παρελθόντος. Αναζήτησαν τις παλιωμένες τους συνήθειες και τις βρήκαν όλες ακατόρθωτες. Τέτοιοι είχαν γίνει και του λόγου τους οι άποικοι. Πέθαιναν πάντα με μια λέξη στο γκρεμό των χειλιών τους, με μια λέξη που ποτέ δεν θυμάμαι. Μια λέξη που αρχίζει από τα βάθη για να φτάσει στη μεγαλύτερη ποσότητα. Συνέχισαν να ζουν στις επαρχίες, να παλεύουν με τη γη και τους κώδικες που είχαν λησμονήσει. Μέσα τους άναβαν οι παλιές πολιτείες, οι λαμπερές κοσμοπόλεις μετεωρίζονταν στις πηγές των ματιών και το σκοτάδι. Είναι θάλασσα η νοσταλγία, κύμα βουβό σ΄έναν κρυμένο όρμο.

Έτσι λοιπόν, όταν πια θέλησαν για τα καλά να επιστρέψουν, σήκωσαν απ΄τις παραλίες τις παλιές βάρκες. Και λίγοι λίγοι, επέστρεφαν μ΄άλλα σώματα. Γιατί εκεί, καταμεσίς της θάλασσας αποφάσισαν πως προκειμένου να ζήσουν όπως πρώτα, έπρεπε να υιοθετήσουν τους τρόπους των σκληρών θηλαστικών. Έτσι οι πιο δυνατοί αναδείχτηκαν σ΄αρχηγούς και οδήγησαν στις πολιτείες τους μέτοικους. Με το φόβο στα ύφαλά μας, όταν δέναμε στο λιμάνι είχαμε κιόλας μεταμορφωθεί.

Να δείτε πώς μας υποδέχτηκαν. Να ακούσετε μονάχα τα τραγούδια, τις ιακχές τους όταν πια δηλώσαμε υποταγή στην καινούρια τάξη των πραγμάτων.Να δείτε πώς λησμονήσαμε την παλιά μας ανθρωπιά όταν από φόβο είπαμε, ας ζήσουμε, δακρύζοντας.Όταν πριν τον έρωτα διακρίναμε μες στους καθρέφτες την παλιά μας όψη απαράλλαχτη πόσο ταπεινωθήκαμε.

Όλα μας τα μυστικά ταξιδεύουν τώρα με τα πουλιά. Οι ρινόκεροι επικράτησαν, ωστόσο είναι ένα καφενείο σε κάθε  πόλη αυτού του κόσμου, ένα τελευταίο προπύργιο κύριε Ευγένιε που αντιστέκεται. Ένα τσούρμο μεθυσμένοι, δίχως λογική με μια ακέραια φαντασία υψώνουν τα ποτήρια τους τούτη τη στιγμή. Φανταστείτε, οι τελευταίοι ένοικοι ενός παράξενου μοτέλ στον ψηλότερο όροφο, ανάμεσα στις ριπές του αρχαίου ανέμου. Είναι ένα θαύμα η ύπαρξή τους, κύριε.

©Απόστολος Θηβαίος

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under Ανταποκρίσεις, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία