Ελένη Νανοπούλου, Πιπέρι ή έστω κάτι να καίει -κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Ενδυμίων

nanopoulou-bk22.11.17

Η Ελένη Νανοπούλου προσέρχεται στη γραφή με λεκτικό χάρισμα και αποχρώντα λόγο. Ενώ στις προηγούμενες συλλογές της άφηνε τις λέξεις στη μυστικότητα των πολλαπλών σημασιών τους για να ψαρέψουν βιώματα του αναγνώστη, εδώ, αναλαμβάνει στοιχεία του βίου της με τρόπο εξομολογητικό. Αποφάσισε πως ο βίος της μπορεί να μιληθεί κάνοντας το προσωπικό περιστατικό δυνατότητα κοινωνίας.
Σπάνια έχουμε την ευκαιρία να μπορούμε να πούμε ότι μια γραφή ωριμάζει. Αυτό συμβαίνει εδώ. Η Ελένη Νανοπούλου βάζει προϋποθέσεις για να γίνει μια από τις πιο ευδιάκριτες γραφές της γυναικείας ποίησης του καιρού μας. Τολμάει. και καθένας που τολμάει μας προσκαλεί σε κάτι ενδιαφέρον. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: bibliotheque / Θεμιστοκλέους 76 και Βαλτετσίου, Πλατεία Εξαρχείων. 10681 AΘήνα / bibliotheque.open@gmail.com & info@bibliotheque.gr

*

Δεν δεν δεν… πολλά δεν

Γεννήθηκα χωρίς λαιμό, κατ’ ευθείαν άρχιζαν οι ώμοι
μετά το σαγόνι, είχα και παρέα ένα άλλο μωρό
πανέμορφο, αγόρι. Η μάνα μου φώναζε:
-Δεν είναι δικό μου παιδί αυτό
με κοίταζε με ξανακοίταζε και το δεν πίστευε.
-Μα το κορίτσι να μου βγει έτσι;
Δηλαδή αν έβγαινε έτσι το αγόρι;
Για να λέμε την αλήθεια χάλι μαύρο ήμουν, αλλά
κανείς δεν σκέφτηκε ότι χωρίς λαιμό θα γλίτωναν από
πολλούς κόπους. Δεν θα είχα ποτέ προβλήματα με τις
αμυγδαλές, δεν θα γύριζα το κεφάλι μου αντιδραστικά
στις φωνές τους, δεν θα έγνεφα ποτέ όχι.
Δεν δεν δεν… πολλά δεν
-Σώπασε κυρά μου- της έλεγε η μαμή -να δες το πέλμα
του παιδιού, αυτή θα γίνει δύο μέτρα.
[Ωραία θα γίνω δύο μέτρα σκέφτηκα χωρίς λαιμό].

*
Τα βλέμματα των σκύλων

Κάτω από την πόλη έχει νερό
θαμμένο
εραστές και ποντίκια
φιλιούνται θροΐζουν
κρυφοκοιτάζουν
συλλαβίζουν με αυθάδεια
για τα ρυάκια του έρωτα
μαζεύονται τις νύχτες
σαν αδέσποτα σκυλιά
και καταβροχθίζουν
ο ένας τις λέξεις του άλλου
δεν έχουν κανέναν πόνο
καμία απουσία ή θλίψη
δεν τους βαραίνουν οι απώλειες
παρά
το ορατό νερό
που υπήρχε
στην πόλη
που υπήρξανε
οι έρωτες που δεν ζήσανε
από αναστολές
για τον έρωτα
οι οργασμοί της νύχτας
που τους ανήκαν
αλλά τους αρνήθηκαν
αθόρυβα
με τον φόβο
μην τους κατασπαράξουν
ζουν τις νύχτες
στα ξενυχτάδικα
ερωτεύονται
από ενοχή
τρέλα
θυμό
μέχρι να τους ξεριζωθούν τα μάτια
ως άλλος Οιδίπους
[ Έτσι πιάνεσαι κάποιες φορές από μια πόλη
και νομίζεις ότι θα αντέξεις τα βλέμματα των σκύλων]

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, ποίηση