Ασημίνα Λαμπράκου, Αναγκαίο μου Κάτι

lambrakou13.11.17
fav_separator

Αγαπημένο μου. Όχι. Όχι αγαπημένο. Αναγκαίο. Ναι, αναγκαίο.

Αναγκαίο μου Κάτι,

χθες διάβασα δυο ξεχωριστές δημοσιεύσεις που θα ήθελα να τις μοιραστούμε

σήμερα χρειάστηκα τέσσερα πέντε δευτερόλεπτα μετρημένα σε μικρό αριθμό οπισθοχωρήσεων κι επαναφοράς έως ότου συνειδητοποιήσω κι αποφασίσω την έξοδο που όφειλα να ακολουθήσω και που θα μέ έβγαζε από αυτήν την πλευρά της πόλης

αυτό σημαίνει πως όσο δεν χρησιμοποιώ το σώμα μου, τόσο η αντίληψη μου ως δεξιότητα αδυνατίζει επιστρέφοντάς μου ένα μυαλό που γέρνει προς μια πλευρά πλημμυρίζοντας, ίσως κάποτε, τη στενή διέξοδο_τρύπα της λήθης με όλο το γάλα ανεξάρτητων συνάψεων μνήμης και ικανοτήτων
μια θάλασσα πληροφοριών σε ακίνητες αισθήσεις και συναισθήσεις –ένα άχθος λουλακί όπως το χρώμα των φλεβών

έφτασα στο σπίτι και…
ανέβασα μιαν αγγελική στο δωμάτιο
ξάπλωσα και άφησα να με φτάσει στο στομάχι διανύοντας το δρόμο των φλεβών από τις λεπτές απολήξεις στα νύχια των ποδιών έως επάνω
έγινα αγρός πλέοντος ουρανού καθυποταγμένος στην ευοσμία των ανθέων της

σηκώνομαι
ανοίγω την οθόνη και διαβάζω – μ… μου!
πατάω γερά το πλήκτρο «Μ» και δίνω εντολή στο σύστημα να γράψει μ
κάθε φορά που πατάω ένα πλήκτρο μεταφράζεται η επιθυμία μου ως εντολή στο σύστημα κι εκείνο την εκφράζει
το υπάκουο σύστημα, το τυφλό σύστημα, το παιδικής νοημοσύνης μπλεγμένο σύστημα με καθιστά εξουσιαστή
εξουσιάζω τη διάθεσή του, την καθυποτάσσω και την καθοδηγώ να με υπηρετήσει

πατάω το πλήκτρο «Μ» και δίνω εντολή στο σύστημα να εκφράσει τη διάθεσή μου να φανεί λέξη που ξεκινά από μ: μήλο μήπως μυστήριο μήνυμα μυρτιά μυριάκριβος μίγμα μιγάς μυριάκριβος μηνώ μίζα μα… μάγκα μου! πουλάς δάνεια κουράγια, πάλι! καλά κέρδη βρε! καλά κέρδη! πάρε και το στίχο μη σου χρωστάω:

Σκέψη ενός ηλιόλουστου πρωινού

Μια σουβλιά ή ντροπή, δε μου κοστίζει ποτέ
Σ’ ένα σκουλήκι πάνω κατά τύχη να πατώ.
«Αχα», λέω, «αγαπημένε μου μικρέ,»
«Απ’ τη φυλή σου μια μέρα, θα το πληρωθώ.»(*)

φυλή
φυ φυυυυυυυυ φυ; φυ
πατάω σφιχτά το πλήκτρο Φ
φίλος φίδι φυλάω φυλάξου
φυγοπονία φυγομαχώ φιλοψυχία
φιλυποψία φιλύρα φίμωση Φάρσαλα
Φαέθων

Φαέθων

στο μετρό είδα μια γυναίκα που κρατούσε τα χείλη διπλωμένα
να φορά ένα λαμπυρίζον κοκκίο στο λακκουβάκι του λαιμού
στη γραμμή του στέρνου
είχε κόκκινα νύχια και μάτια μιας πληρωμένης λύπης ._

fav_separator

(*) Ποίημα της Ντόροθυ Πάρκερ: Thoughts Of A Sunshine Morning, μτφρ.: α.λ.

*
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση