Ολβία Παπαηλίου, #MeToo

papailiou8.11.17

favicon

Θα μπορούσε και να την έχει πυροβολήσει εν ψυχρώ, ή να την είχε σβήσει απ΄τη σκέψη του κι από τη σκέψη του κορμιού του, το ίδιο ήτανε. Όμως τα πράγματα είχανε πάρει μια απρόβλεπτη τροπή, που θα κατέληγε ωστόσο στο ίδιο μέρος, με τρόπο απαράλλαχτο, σα μία πρόβα ενός εγκλήματος κατά της θηλυκότητας, ίδια με τα κουστούμια των μασκαρεμάτων της γιορτής των πεθαμένων, εκείνα τα γελοία νυφικά δεκαετίας εβδομήντα, από προστυχοΰφασμα πολυεστερικό.

Με γραμμή Α, με μπούστα σφηκοφωλιές. Με τα μανίκια τους κομμένα λίγο κλος, με λαιμοκόψεις που ζηλότυπα θα κρύβανε τυχόν δαγκωματιές πάνω στους ώμους (την είχε άλλοτε δαγκώσει με τη λαχτάρα ενός παράφρονος, από το πάθος του κανθάρου, φυσιοδίφη ή μήπως μόνη της το είχε φανταστεί;). Αυτά τα νυφικά του Νοεμβρίου, πασαλειμμένα με τα αίματα των κινηματογραφικών παραγωγών των ταινιών με Δράκουλες, Βρυκόλακες και άλλα ζοφερά ανθρωποειδή, γεμίζανε τις φθινοπωρινές βιτρίνες σε καρδιακώς στενή συνομιλία με διάφορα τσεκούρια πλαστικά, με αλυσίδες που κατέληγαν σε μπάλες σιδερένιες από μαύρο φελιζόλ. Ψευδή και κακοφορμισμένα τραύματα, μάσκες με πληγωμένα μάγουλα που, λαστιχένια, έχεαν μαυρίλα, πίσσα και τις απαίσιες μολύνσεις που πρασίνιζαν πριν να ξεσπάσουνε σε γάγγραινα ανελέητη – χώρια και τις δερματικές ανίατες παθήσεις, ξεσηκωμένες μέσα από τα εγχειρίδια πλανόδιων γιατρών και τσαρλατάνων που υπέγραφαν με κόκκινο μελάνι συνταγολόγια με ονόματα περίπλοκα, Δόκτορας Καλιγκάρι, και Λουγκόζι, και Βαν Χέλσινγκ.

Αυτό συνέβαινε: μια επίθεση στη γυναικεία θηλυκότητα! Το είχε αντιληφθεί με την ενάργεια που διέθεταν από το βάθος χρόνου οι πεταλούδες, ιδιαίτερα εκείνες που θα είχανε καδραριστεί σωστά καμφοριασμένες, συμφοριασμένες σε μια στάση πτητική, στην καταδίκη να πετάνε με τα τέσσερα φτερά πάντα ανοιχτά κάτω από γυάλινες βιτρίνες επιτοίχιες. Στάσου Πεταλουδίτσα μου (στάσου να σε τσακώσω – δε θα σου τσαλακώσω καθόλου τα φτερά) και η κορνίζα σου θα έχει μυρωδιά φρέσκιας παντοτεινά αιωνιότητας. Αυτό ήταν το θέμα ακριβώς, ο τύπος ήτανε συλλέκτης κι αυτή έντομο, ακόμα και πανέμορφο, μα έντομο. Την είχε ακινητοποιήσει με το δόλωμα της ζαχαρένιας του ματιάς, επιδερμίδας, φωνής που έσταζε πικρούτσικη βανίλια: γεγονός! Ποτέ φωνή δεν είχε υπάρξει μες στ’ αυτιά της πιο επικίνδυνη, μα είναι πράγματα αυτά που της μετάφραζε ο νους της απ΄το ηχόχρωμα εκείνου του ασίγαστου δαιμόνου; Πηγαίνανε στο σινεμά και θα την κέρναγε ποπκόρν: κι ενώ τη ρώταγε αν ήθελε να πιεί αναψυκτικό (κι εκείνη έβλεπε το στόμα του να σχηματίζει αυτές τις λέξεις ολοκάθαρα) κάπου στα μέσα μέρη του κοχλία της η φράση έπαιρνε τον ήχο παρατήρησης, προειδοποίησης, μιας τιμωρίας προδοτικής και μιας απόρριψης. «Πηγαίνω μ’ άλλη». «Δε μου αρέσει όπως βάφεσαι, ξεβάψου». «Θα προτιμούσα να τα πίνω με τους φίλους μου». Μα του απάνταγε πως ναι, διψάει, όχι, έχει κορακιάσει. Και φανταζότανε τη μέρα που στ’ αλήθεια θα κοράκιαζε: με το κίτρινο ράμφος της που θα του τρύπαγε τις σάρκες, και με πόση αγάπη θα του ρούφαγε τα μάτια του να μη βλέπουνε άλλες και να μην κακοκολάζεται. Και, αν της έλεγε κάτι μες στη συνείδηση πως έχανε τη μπάλα και μαζί τη λογική της, εκείνη θα απαντούσε πως δεν έφταιγε κανείς, μόνο ο κόσμος: που δεν είναι φτιαγμένος για γυναίκες που θέλουν να ποθούνε το αδύνατο, όπως άλλωστε κάνουνε κι όλοι οι εφευρέτες. Ναι, έφταιγε ο κόσμος, ο καιρός, η μαύρη μοίρα της. Οψότανε ο μισογυνισμός που έδερνε τις άσωτες ψυχές – ήτανε βέβαιο.

Κι ούτε για μια στιγμή δε θα το είχε φανταστεί πως ήτανε, εκείνη, που μισούσε: πάνω στο πρόσωπό του τον πατέρα και τη μάνα της, κι όσους την είχαν πείσει στη ζωή πως ήταν πρόσφυγας, αντιπροσώπευε ένα φύλο ξοφλημένο.

*

©Ολβία Παπαηλίου, 2017

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

 

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία