Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Τζιχάντ

sotirellos6.11.17
favicon

…Ο αγώνας του Σίσυφου που περιφρονεί τους θεούς, αγαπά τη ζωή και μισεί το θάνατο, γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης μοίρας...”. -Albert Camus

«Ξύπνα Ραφίκ, ώρα να ετοιμαστείς»

Ένιωσε τη χοντρή παλάμη του να διατρέχει το μέτωπο του μητρικά. Δεν θυμόταν ποτέ στα δεκαοχτώ χρόνια της ζωής του να τον είχαν ξυπνήσει τόσο γλυκά. Η μητέρα του, κάθε πρωί προτού ξεκινήσει για το σχολείο, τον σκουντούσε σαν σακί με πατάτες. Όσο για τους φύλακες στο αναμορφωτήριο, προσπαθούσε να ξεχάσει τα ουρλιαχτά και τις ξυλιές τους που ακόμα τον επισκέπτονταν στον ύπνο του. Στο τραπέζι του μικρού διαμερίσματος στο Schaerbeek τον περίμενε μια κούπα αχνιστού τσαγιού. Ο καθοδηγητής στάθηκε απέναντι και του ανέλυσε για μια ακόμη φορά το πλάνο.

«Στις οχτώ ξεκινάει το παιχνίδι του Βελγίου με τη Ρωσία για την πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η πλατεία του St Gery θα είναι γεμάτη από άπιστους. Θα πάρεις το τράμ δύο ώρες νωρίτερα και θα πάς στο κανονισμένο διαμέρισμα, μέχρι να φτάσεις εκεί δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς, αν σε σταματήσουν οι μπάτσοι δείξ’τους τα χαρτιά σου. Σύμφωνοι;»

Κούνησε το κεφάλι του χωρίς να μιλήσει. Είχε άλλωστε ακούσει τα ίδια λόγια ένα σωρό φορές τις τελευταίες μέρες.

«Μόλις φτάσεις ο σύνδεσμος θα σου φορέσει το γιλέκο με τα εκρηκτικά, ευτυχώς η σημερινή μέρα είναι νεφελώδης και έτσι το αδιάβροχο που θα το καλύψεις δεν θα κινήσει τις υποψίες. Ο Αλλάχ φροντίζει για όλα. Από τη στιγμή που θα βγεις μέχρι να φτάσεις στην πλατεία δεν θα περπατήσεις περισσότερο από εκατό μέτρα. Αν σε σταματήσουν για έλεγχο ενεργοποίησε τα εκρηκτικά χωρίς δεύτερη σκέψη. Φρόντισε να στείλεις στην κόλαση όσους περισσότερους μπορείς, ο Αλλάχ θα σε ανταμείψει πλουσιοπάροχα. Αλλάχου Άκμπαρ!»

«Αλλάχου Άκμπαρ»

Επανέλαβε τα λόγια του νιώθοντας την κατάνυξη να τον διαπερνά. Γύρισε το κεφάλι του ύστερα προς το παράθυρο κοιτώντας για τελευταία φορά την γειτονιά της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. Θυμήθηκε τις βόλτες με τα ποδήλατα μαζί με τον Σαμίρ και τον Μο. Το χόρτο που καπνίζανε πίσω από τον σταθμό, τις χοντρές μαύρες πουτάνες στις βιτρίνες που μεγαλώνοντας άρχισε να επισκέπτεται τακτικά. Θυμήθηκε εκείνο το βράδυ στη Louise όταν ο πορτιέρης του κλάμπ τον έδιωξε επειδή ήταν Άραβας. Σε λίγα χρόνια που θα γινόταν Ράπερ το ίδιο καθίκι θα του έκανε τεμενάδες αναλογίστηκε. Πόσο χαζός ήταν τότε, έπρεπε μπει τελικά στο αναμορφωτήριο για να ανακαλύψει τον αληθινό δρόμο. Ένας «αδερφός» του μίλησε για εκείνο το υπόγειο Τζαμί κοντά στα Σφαγεία, γνώρισε και τον Ιμάμη που μια μέρα τους επισκέφτηκε και όταν βγήκε άρχισε να παρακολουθεί τα κηρύγματα του τακτικά. Έκοψε τους παλιούς του κολλητούς και άφησε μούσι. Κάθε μέρα ερχόταν και πιο κοντά στον Αλλάχ, γέμιζε το κενό του με την αλήθεια του, περίμενε αυτή τη στιγμή πως και πως. Και τώρα είχε φτάσει. Κατέβηκε στο τρίγωνο του St Gery ζωσμένος με τα εκρηκτικά. Κανείς δεν τον σταμάτησε μέχρι να φτάσει στο κέντρο, ένιωσε τόσο παράταιρος ανάμεσα σε όλον αυτόν τον κόσμο, διέκρινε στα μάτια τους μια ευτυχία που του φάνηκε άδεια και ανούσια, τα γέλια τους έπεφταν στο κορμί του σαν φθονερά βέλη, μα εκείνος ήταν ένας στρατιώτης, δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Λίγο πριν πατήσει το κουμπί στύλωσε το βλέμμα του ψηλά στον ουρανό, ένιωσε την ύστατη ώρα μια κλεφτή αμφιβολία να φωλιάζει στην ψυχή του, στιγμιαία αλλά αρκετή για να τον πετάξουν δύο χέρια στο έδαφος και να τον ακινητοποιήσουν. Ελάχιστοι από τους παρευρισκομένους κατάλαβαν τι ακριβώς συνέβη, το γκολ του Βελγίου γέμισε την ατμόσφαιρα με ιαχές και πανηγυρισμούς…

*

©Αχιλλέας Σωτηρέλλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία