Paul Celan, Νυχτερινή αχτίδα -μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου

avramidou3.11.17
fav-3

Τα μαλλιά της εσπερινής μου αγαπημένης φλεγόμενο βάτος:
της στέλνω το φέρετρο από το ελαφρύτερο ξύλο.
Το αγκαλιάζουν τα κύματα όπως και το κρεβάτι
—–των ονείρων μας στη Ρώμη·
φορά κι αυτό λευκή περούκα όπως κι εγώ και μιλά βραχνά:
μιλά όπως εγώ, όταν ανοίγω δρόμο στις καρδιές.
Ξέρει ένα γαλλικό τραγούδι για τον έρωτα, το τραγουδούσα
—–το φθινόπωρο,
όταν στα ταξίδια μου ξαπόσταινα στη χώρα της εσπέρας
—–κι έγραφα γράμματα στην ανατολή.

Μια ωραία λέμβος είναι το φέρετρο, καμωμένο στο δάσος
—–των αισθημάτων.
Κι εγώ κατηφόριζα μαζί του το αίμα,
—–όταν ήμουν πιο νέος απ’ το μάτι σου.
Τώρα είσαι νέα σαν νεκρό πουλί στο χιόνι του Μαρτιού,
τώρα έρχεται σε σένα και τραγουδά το γαλλικό τραγούδι του.
Είσαστε ανάλαφροι: κοιμόσαστε την άνοιξή μου μέχρι τέλους.
Είμαι ελαφρύτερος:
τραγουδώ ενώπιον ξένων.

*
Μετάφραση ©Ιωάννα Αβραμίδου
Από: Πάουλ Τσέλαν, Αυτός ο κόσμος ο δυσανάγνωστος, εκδόσεις Ροδαμός 1992

Comments Off

Filed under μετάφραση, Ξένη Λογοτεχνία, ποίηση