Αργυρώ Πατσού, Σιμούν

patsou2.11.17
fav-3

(Το Κάποτε στο Μέλλον)

Ήτανε κάποτε ένα βεγγαλικό
αιώνες που αναμάσαγε
στον ίδιο πυρωμένο ουρανό
την ίδια αστραπιαία ιστορία

***

Πάντα ερχόμουν από την Ανατολή
Πάντα καιγόμουν γρήγορα
Πάντα ξεθύμαινα στη Δύση

Μα ετούτη τη φορά είναι ανάγκη να καώ αργά
Είναι ανάγκη ξένα καύσιμα να χρησιμοποιήσω

***

Παράξενη ράτσα
μέρες που βαστά χωρίς νερό
Κράσεις γερές
Μέσα σε πλέγματα ηλιακά
οντότητες φειδωλές
Εύρωστη ύλη
που ανακυκλώνεται σε μετρημένες δόσεις
Το καραβάνι μου

***

Νύχτες αναπαμών
Σ’ ορμές θανάτου εγκαταλείπονται
πολύτιμοι οι συνοδοιπόροι

Λυσσάει η ανάσα της καλάιδος
Άκοπο μασάω καπνό την εκλογίκευσή μου

Μέσα σε αίθουσα τυφλή
το στόμα μου ανοίγω
Από τα μαύρα σπλάχνα μου κρυμμένοι σκαραβαίοι
αλώνουνε γυμνό κορμί
που σε μιμόδραμα ιαματικό
σηκώνει σ’ αμμοθύελλα
τη μαύρη μισεμένη γη του.

Σιμούν…
Μες σ’ αυτοσχέδια τελετουργία σκορπιέμαι
Σιμούν…
Μες σ’ αυτοσχέδια τελετουργία κρατιέμαι

***

Μέρες καθήκοντος
Σ’ ορμές ζωής υποχρεώνονται
πολύτιμοι οι συνοδοιπόροι

Ο ύπνος τους ατάραχος, βαθύς
Γι’ αυτή την ευεξία
ψωμί και μπίρα πρόσφερα
και αγόγγυστα αποφόρτιζα
τ’ ακασικά αρχεία

***

Σιμούν!
Εννιά οπές οι πύλες που μπαινόβγαινες
Τ’ ανάγλυφο των θινών ξαναβλέπω
Βαστάζοι με φέρνουν σε λημέρι σκορπιών
και στην τοιχογραφία
λύνεται του διπλού μου η ακαμψία
Είμαι Ζωή από Θάνατο
Έρχομαι απ’ τον Αμέντι
Απ’ το Βασίλειο των Νεκρών
που σ’ είχα κτέρισμά μου.

Εκεί…
Εκεί στα δυτικά
Πελώρια κύματα
Στην άμμο ξεβρασμένοι. Μισοπνιγμένοι
Το πένθιμο το βλέμμα τους ρωτούσε
γιατί απ’ τα πνευμόνια τους
δεν έπαιρνα το φονικό νερό
Στων πυρετών το παραμιλητό
τα δυο νεφρά μου ασκητές
ψάχνανε για οάσεις

Κεσμά!
Δεν ξαναφεύγω πια!
Σιμούν!
Πεσμένα στήθη κι άσπρα μαλλιά
Το τελευταίο μακρόβιο κορμί μου
άντεξε μέσα του το πάθος της ερήμου

*
©Αργυρώ Πατσού από το βιβλίο “Απόσταγμα” που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση