Έκτωρ Πανταζής, αυτό που νοσταλγώ εγώ δεν υπάρχει

pantazis28.9.17b
fav-3

κάτι πολύ βαρύ. Διστάζει το πρωινό

αυτή εδώ τη γέννησε ο Μπερνίνι σάρκα από μάρμαρο υγρότητα, πάλλουσα επιφάνεια, η Προσερπίνα, η καθ ημάς Περσεφόνη
και πήρε σάρκα ο λόγος και ετεκνώθησαν θεοί

στα νεωτερικά ήθη με ρόκ ανταύγειες λύθηκαν οι φωνές

λύνεται το μέσα,εκεί είναι και το μοναδικό μας ταξίδι έλεγε ο Ρίλκε, ο γιός της μούσας και ζητιάνος,

ο ποιητής

κέντρο του και περιφέρεια ένα,στο μέτρημα της αβύσσου μετρά μηδενικά,
χτίζει με χαλάσματα (Ίλιο Θήβα Μυκήνες)
μια νέα Τροία,
τώρα τη χτίζει κάθετα και την εγκαταλείπει, ΝΥ, γινόμενος ερημίτης

γράφει περισσότερο με το ραβδί του, (Μπέκετ,Τζόυς Μπέρνχαρντ Πάουντ Σελίν),
δεν παύει όμως να στραβοπατάει σαν κλόουν τα παπούτσια του,

είναι λοξίας, έτσι ήταν πάντα
έτσι μας παρέχει μια πιο πυρακτωμένη εμπειρία της ύπαρξης
γιατί εν τω μεταξεί έχει μετατοπιστέι η πραγματικότητα,και μόνο οι ασκημένες και οξυμένες κεραιες πιάνουν τα σήματά της

αυτό λέγεται μαντεία του πραγματικού
θέλει νωπή πληγή
να νιώθεται η ύπαρξη
μην πιάνει κρούστα,Φιλοκτήτης στη Λήμνο
ο νεορεαλισμός πχ οι νέες του εικόνες
δεν μπορείς να τη δεις την άβυσσο αν δεν πλησιάσεις τα χείλη της
(για όποια χειλη κι αν πρόκειται)

αν ο ποιητής ο διανοητής χτίζουν στα χείλη της αβύσσου, ο άγιος χτίζει στο στόμα της
πχ Άγιος Οιδίπους, άγιος της ουτοπίας μας

η απουσία
περιβάλλει σαν αγκαλιά την παρουσία
εδώ έγκειται το μυστικό της αγάπης, εκεί κατεβαίνει ο Όμηρος να τη βρει να τη δει
στο μυστικό τάφο μέσα του,
μυστικό και του έργου

*
Αυτό που βρίσκει ο Βενσέν είναι ένας ήλιος που μπήγεται στο οργωμένο χωράφι, κι όλα αυτά στον καμβά,στο λερωμένο πανί του κόσμου από τα ξίδια που πίναμε

το Υπερβατό

είναι αυτό σαν άδυτο

Ο ήλιος καρβουνάκι αναμμένο βούτηξε στο θυμιατό, μια άχνη λεπτή λιβάνι κάτι πολύ βαρύ.Διστάζει το πρωινό κάτι πολύ βαρύ. Διστάζει το πρωινό έτσι μας παρέχει μια πιο πυρακτωμένη εμπειρία της ύπαρξης, γιατί εν τω μεταξεί έχει μετατοπιστεί η πραγματικότητα,και μόνο οι ασκημένες και οξυμένες κεραίες πιάνουν τα σήματά της

καιόμενο ρετσίνι πεύκου μαζί, θυμίασε το ανοιχτό. έρως ιερός, στιγμή που σμίγει γή κι
ουρανός

*

©Έκτωρ Πανταζής

H φωτογραφία είναι από τη συλλογή του ποιητή.

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση