Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη, Στυλίδα

rodanthi8.9.17

favicon

Εκεί στα αβαθή των Καμένων να πας πενήντα χρόνια πριν με τον λουκουμά ακόμα στο τσίγκινο πιατάκι να φωτογραφίζεσαι με φόντο θάλασσα και βουνό κι ολίγο χωριό τους θυμάμαι έλεγες τους θυμάμαι λες και ξαναπήγες και κανέναν δεν την χήνα που σε κυνήγαγε στο περιβόλι τ΄ απέναντι παιδιά που τρώγαν στο βαθύ πιάτο παλιό ψωμί και γάλα με κακάο για το πρωί της λυγαριάς του σθένους λεωφορείο τρακτέρ που δεν ήξερες τα στοιχήματα να μπει να κολυμπήσει ο ομορφάντρας με το κουστούμι το κέρδισε είπε τόσα τα καθαριστικά τόσα σας πήρα το κέρδισε άκαυτα καλοκαίρια άκλαφτα όλα μπροστά κι ο Κάτσινος κι ο Αριστείδης με το σιγκλί που πούλαγε ό,τι περίσσευε απ΄τις βάρκες «Αρισείδη Αρισείδη» τον φώναζε ο πατέρας μου που του ζητούσε ένα τάληρο κι έτσι ονοματίστηκε κι ο γάτος συντροφιά στον ουρανό με την «Σεβλέπω» της θειάς Δήμητρας οι φωτογραφίες στοιχεία πανώρια με λιβανιστήρια με μυρωδικά που τα θυμάσαι και κρένεις απέναντι «Αθηνόδωρε, μωρέ Αθηνόδωρε» ένα σκίρτημα της καρδιάς ήτανε με το φεγγάρι στη χάση του άσε πια τώρα και φύγε κι ας λες κι ας ξαναπείς επιτρέπει ο χρόνος ο χρόνος ο χρόνος

Τη μάνα της μάνας μου δεν την αμφισβήτησαν ποτέ τα παιδιά της ήταν τέσσερα γιατί ήταν ο νόμος που πρώτη η ίδια εφάρμοζε

©Ιωάννα Ροδάνθη Σκουνάκη

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία