Γιώργος Δουατζής, ‘Τα Κάτοπτρα’ -προδημοσίευση [κυκλοφορούν σύντομα]

Από τις εκδόσεις Στίξις

douatzis30.8.17
fav_separator

Κάτοπτρο Όγδοο

Θαρρώ πως θα ήταν πέρα από παράτολμη κάθε ιδέα να μιλήσω για τις σκέψεις μου με όλους αυτούς να λοξοκοιτάζουν, να κρύβονται ή να λοιδορούν. Τους βλέπεις; Αποφασίζουν πάντοτε με βάση προσωπικά αιτούμενα, χωρίς ελάχιστη περίσκεψη και νου, χωρίς ματιά στον διπλανό. Θα ήταν ανόητο να τους ενημερώσω για τους επερχόμενους κινδύνους, παρά την άκρως ευαίσθητη κοινωνική μου συνείδηση. Διότι η σε ακραίο βαθμό τάση μου να δίνω ως και τα ιμάτιά μου μέσα στη βαρυχειμωνιά, έπρεπε να πάρει τέλος, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου έπρεπε να τους δώσω ό,τι ακριβότερο, τις σκέψεις, τους συλλογισμούς, τους στοχασμούς μου.

Ήταν από τις μέρες που καιροφυλακτούσε ένας άνεμος απελπισίας και οδύνης, έτοιμος να σαρώσει κάθε φωτεινή πτυχή στην πόλη και βεβαίως μαζί και τις ελπίδες των υποτελών. Οι προύχοντες γνώριζαν την επερχόμενη καταστροφή και φρόντισαν, ιδιοτελείς, να καρπίσουν τον κίνδυνο και, ως συνήθως, να χειραγωγήσουν με όπλο την απειλή και τον συνακόλουθο φόβο. Σκόπευαν, όπως πάντα, έχοντας γεμάτες τις δικές τους αποθήκες, να επωφεληθούν από την κατάρρευση. Οργάνωσαν τα αποθεματικά τους έτσι, που, αμέσως μετά την καταστροφή, θα έσπευδαν ως άλλοι σωτήρες να ανοικοδομήσουν, να προσφέρουν, να στηρίξουν τους χτυπημένους από τα αποτελέσματα της μικρόνοιάς τους, πουλώντας κερδοφόρα υλικά, ακριβές υπηρεσίες ανόρθωσης, και κυρίως ελπίδας –έως βεβαιότητας ελπίδας– για τη μελλοντική αποκατάσταση των πολλαπλώς πληγέντων. Δεν έκαναν κάτι νεοφανές οι άνθρωποι. Την ιστορία επαναλάμβαναν, αυτήν που κατά κανόνα ξεχνούν οι άμοιροι υποτελείς.

Παρέλειψα δε να πω το ουσιωδέστερο, ότι δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι προβλέψεις μου και αυτοί που οργανώνουν τώρα τη μεγάλη και σωτήρια ανθρωπιστική ανόρθωση, είναι οι ίδιοι που το ίδιο επιστημονικά και οργανωμένα έσπειραν την καταστροφή. Θα μου πείτε, δεν λέω κάτι καινούργιο, αλλά είναι τόσο ασθενής πλέον η μνήμη, που κάθε υπόμνηση δεν είναι περιττή.

Δείτε με πόσο θράσος μας παρατηρούν σαν ηδονοβλεψίες πίσω από κουρτίνες. Βεβαίως, προτιμούν να βλέπουν τις σκιές μας, γιατί αυτές δεν έχουν μάτια που διαπερνούν το ευτελές σαρκίο των πνευματικά πασίπτωχων. Η αδιαφανής κουρτίνα δεν κατόρθωσε να αποκρύψει τους πληροφοριοδότες των καταστροφέων-σωτήρων, λόγω γελοίου χειρισμού, αφού κάθε κουρτίνα είναι ταγμένη να κρύβει, αλλά και να αποκαλύπτει με την παραμικρή κίνηση τις σκοτεινότερες πλευρές της ανθρώπινης ψυχής. Το θέατρο του παράλογου αυτού κόσμου είναι αισθητικώς απεχθές χωρίς κουρτίνα. Από την άλλη, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή, χωρίς τις κρυπτοφοβικές κουρτίνες που ξεδιάντροπα κρύβουν το φως, χωρίς τις επώδυνες καταστροφές που δίνουν το έναυσμα των ανοικοδομήσεων, χωρίς τις αυταπάτες ολόκληρων λαών, χωρίς τις ψευδαισθήσεις που σώζουν στις υπέρτατες στιγμές της απόγνωσης. Γέμισε, βλέπεις, η γη σωτήρες, αυταπάτες, και χάθηκαν οι κρυψώνες μας.

Το παιχνίδι ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, σωτήριο για να μη βυθιστούν στο γκρι… Γι’ αυτό ενδύθηκα το ομορφότερο ποίημα, περιδιαβαίνω τις γειτονιές διακριτικά τα σούρουπα, σκορπίζω την αχλή της περίσκεψης, διερωτώμενος πόση δύναμη να κρύβει αυτή η συσσωρευμένη οργή, τι θα επισυμβεί μετά τη νομοτελειακή της έκρηξη. Και βάζω τις ψηφίδες μου στίχο το στίχο, οικοδομώντας την ύψιστη πολιτική μου πράξη, που δεν είναι άλλη από την ευαισθητοποίηση των ψυχών και το κέντρισμα κάθε κριτικής σκέψης. Μήπως και μέσα από όλα αυτά ορθωθεί η δύσμοιρη και ες αεί αιτούμενη αξιοπρέπεια του πολίτη.

*

©Γιώργος Δουατζής

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία