Αλέξανδρος Αραμπατζής, Ο καφές σας κύριε – το τσάι σας κυρία

arabatzis25.8.17
favicon
-          Πόσο μαύρο σκοτάδι θέλετε στον καφέ σας για να φουντώσετε από έρωτα κύριε;
-          Τόσο που η αμαρτία να μου κόψει τα χέρια σύρριζα από τον καρπό κυρία.
-          Ω, είσθε τόσο κωμικός κύριε! Να σας προσφέρω τα περιλάλητα ντόνατς μου;
-          Ασφαλώς κυρία!  Μαζί με την περιλάλητη κωδωνοκρουσία των ερωτικών παλμών σας!
-          Είσθε θρασύς κύριε. Ποιος σας επέτρεψε να εντοπίσετε τις ερωτικές μου κωδωνοκρουσίες;
-          Η Φύση κυρία. Αυτή που μας τιμωρεί με τη μάστιγα των ανελέητων πειρασμών της.
-          Δεν είσθε σοβαρός κύριε. Καθυβρίζετε την Φύση. Παρακαλώ να ανακαλέσετε.
-          Ανακαλώ κυρία. Θα αρκεσθώ προς το παρόν στην αιώνια μουσική των Αισθαντικών Σφαιρών σας.
-          Ω μα τι παραφορά! Ακόμα δεν αισχύνεσθε για τους ματαιόσπουδους σολοικισμούς σας;
-          Δεν αντέχω άλλο κυρία. Περιμένω εναγωνίως τον καφέ σας.
-          Μήπως και τα κοσμοξακουσμένα ντόνατς μου ίσως;
-          Ω, μα γι΄αυτά λιώνω αληθινά κυρία.
-          Ορίστε λοιπόν κύριε. Carpe diem.
-          Ευχαριστώ κυρία. Αλλά η μέρα τέλειωσε. Ο κορυδαλλός κοιμήθηκε. Το παγωτό στο ψυγείο έλιωσε.
-          Οι καιροί αλλάζουν κύριε. Τα πάντα ρεί και η ψυχή μου απορεί. Ο ηρακλείτειος δαίμονας βυσσοδομεί στο παρμενίδειο κορμί μας.
-          Είναι ακαταμάχητος ο δαίμονας κυρία. Ας ενδώσουμε.
-          Όχι κύριε. Τουλάχιστον όχι όσο η μονομανία σας αδικεί την δική μου υποχωρητικότητα.
-          Σύμφωνοι κυρία. Εγώ τον καφέ μου εσείς το  τσάι σας. ΄Ετσι θα είμαστε πάτσι. Μην ξεχάσετε τη ζάχαρη κυρία.

©Αλέξανδρος Αραμπατζής

φωτο©Στράτος Φουντούλης

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία