Αμαλία Τσακνιά, ασήμαντη ρωγμή στην καταχνιά

Αμαλία Τσακνιά, 1932-1984

Αμαλία Τσακνιά, 1932-1984

fav-3
Σιωπή

Άκου κι εμένα, η σιωπή δέ χτίζεται
κι άσε τους ποιητές να λένε·

κατεβαίνει σαν τη διάφανη ομίχλη της Αττικής
δεν την ακούς
δεν την αγγίζεις
μπερδεύει τις εποχές
παραλλάζει τα χρώματα
περαστικούς παγιδεύει·
σαν έρθει η ώρα της
ανάλαφρη οδεύει προς τους ουρανούς.

fav-3
Σίγουρο πια

Πώς κάπου υπάρχει ασφαλιστική δικλείδα
σίγουρο πια. Την πρόσεξα πολλές φορές
εκείνη τη λεπτή στήλη ατμού
ασήμαντη ρωγμή στην καταχνιά
που αποτρέπει την έκρηξη
ή το καλόγνωμο φωτάκι πίσω από τα μάτια μας
π’αναβοσβήνει συνθηματικά
μονάχα ένα δευτερόλεπτο πριν απ’την τρέλα
ή τον μονόφθαλμο κλειδούχο
που ξεπετιέται από το μαύρο της πιό άγριας νύχτας
κι αδράχνει το μοχλό
ενώ το τρένο προσπερνά
ουρλιάζοντας.

fav-3
Τέφρα χιλιάδω ημερών

Βέβαια διώκονται οι τυμβωρύχοι.
Όμως τι να την κάνεις αυτή τη γυναίκα
που κανένα δεν ενοχλεί
δεν εμποδίζει
την ώριμη γυναίκα με τα σφιγμένα χείλη
στην ίδια στάση
στην ίδια θέση
στο ίδιο σεληνιακό τοπίο
μ’επιμονή σκυμμένη στον πελώριο κάδο
μ’ένα μακρύ ραβδί ν’ανακατώνει
να σκαλίζει
να σκαλίζει την τέφρα χιλιάδων ημερών.

*
Η Αμαλία Τσακνιά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Το 1950 αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων και εργάστηκε από το 1953 μέχρι το 1968 στη φαρμακευτική εταιρεία ΑΒΒΟΤΤ. Ήταν παντρεμένη με τον ποιητή και κριτικό Σπύρο Τσακνιά (1929-1999), με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Εύη. Το 1953 δημοσίευσε την εμπερίστατη ανθολογία “Κινέζικη ποίηση”, την οποία δούλευε και εμπλούτιζε συνεχώς. Το 1977 κυκλοφόρησε, ιδίοις αναλώμασιν, συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων της (έγραφε από παιδί) με τίτλο, “Το δέντρο”. Μέχρι το θάνατό της (1984), μετά από επώδυνη ασθένεια, συνέχισε αδιαλείπτως να γράφει και να μεταφράζει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφραστεί στα γερμανικά, αγγλικά και σλοβένικα.

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση