Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, ‘Μίλησέ μου για μένα’ -παρουσίαση 24 Μαΐου [απόσπασμα]

eurydice-bk19.5.17

Δοκίμιο. Η ταυτότητα στην Τέχνη, εκδόσεις Γαβριηλίδη -Παρουσίαση Τετάρτη 24 Μαΐου, 20:30 στο Poems & Crimes των εκδόσεων Γαβριηλίδη

Ποια είναι τα συστατικά που συμβάλλουν στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας; Εθνικές εικόνες, πρωτογενές τοπίο, δάσκαλοι, θρησκεία παιδεία, γεγονότα, αισθήματα, φιλοδοξία, έρωτας: το καθένας τους προσθέτει ένα πετραδάκι στον μικρό πύργο της Βαβέλ που τείνει να αναδυθεί αποφεύγοντας την ισοπέδωση. Κι ο καλλιτέχνης είναι ο οδοιπόρος που κατευθύνεται σε μια χώρα μοναδική που του ανήκει αποκλειστικά και που μας καλεί να μοιραστούμε τη ομορφιά και τη σοφία της: τη χώρα της ταυτότητας.[οπισθόφυλλο]

Απόσπασμα

Αδερφοφάδες
Κάποια μέρα, σε ένα συμπόσιο κριτικών τέχνης, άκουσα από το στόμα ενός συναδέλφου την εξής φράση: «Είμαστε όλοι εδώ επειδή ανήκουμε στην ίδια πατρίδα: την τέχνη».

Αμέσως ένιωσα έκπληκτη και γοητευμένη. Φαντάστηκα μια τεράστια χώρα, μεγάλη σαν τον κόσμο, όπου τα πιο ετερόκλητα άτομα αδελφώνονται κάτω από μία και μοναδική σημαία, τη σημαία της τέχνης. Ένα άκρως ευχάριστο συναίσθημα με πλημμύρισε και με έκανε να χαϊδέψω με το βλέμμα όλους τους διπλανούς μου. H απρόσμενη ευφορία δεν κράτησε περισσότερο από μερικά λεπτά: ως την ώρα που οι ομιλητές, προερχόμενοι από διαφορετικές χώρες, έλαβαν ο καθένας με τη σειρά του τον λόγο. Αυτό που επακολούθησε έμοιαζε με καταστροφή. Προφορές αλλόκοτες και ασυνήθιστες παντομίμες είχαν ως αποτέλεσμα να γίνει το πνεύμα μου αόριστα καχύποπτο. Εξακολουθούσα ωστόσο να διατηρώ την ελπίδα μου ανέπαφη. Αλίμονο! Όσα άκουσα, αντί να με οδηγήσουν, εμένα και όλο το ακροατήριο, σε ασφαλές έδαφος, εκεί δηλαδή όπου η διανοητική και συναισθηματική ανταλλαγή θα ήταν εφικτή και γόνιμη, μας εξώθησαν σε έναν Πύργο της Βαβέλ από όπου διακρίναμε μόνο τις πολλές και τρομερές μας διαφορές. Όταν τελείωσαν οι πρωινές ανακοινώσεις, σε μιαν ατμόσφαιρα θλιβερή, ανάμεσα στην απογοήτευση και την παραίτηση, κατευθυνθήκαμε προς την πόλη, μια πόλη ξένη για τους περισσότερους από εμάς. Και εκεί με περίμενε μια νέα έκπληξη. Έχοντας βρεθεί, σαν αλεξιπτωτιστές, μέσα σε ένα πληθυσμό αδιάφορο, που αγνοούσε τις ανησυχίες και τις αισθητικές μας διαμάχες, ω του θαύματος, ξαναγίναμε αδέλφια. Αδερφοφάδες.

©Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή

Comments Off

Filed under βιβλιοπαρουσίαση, Δοκίμιο, ελληνική λογοτεχνία, Τέχνη