Στέλλα Δούμου, ‘κι ο χώρος έγινε σαν κάστανο που κάηκε’ -ποίηση

doumou19.5.17

fav-3

~Solution~

Άκου λοιπόν:
Λαχούριζε το δειλινό στις κυδωνιές
Με όλα του τα ένσημα χανότανε για πάντα
Φανατική της γεντιανής μέσα στ’ αγκάθια η βροχή
κατέβαζε ένα γάλα ολομέταξο
έτσι που όλα τα ασπόνδυλα των κήπων
μιλούσανενε το κίτρινο
Μέχρις εδώ καλά∙ μπηγόταν στις αρθρώσεις γλυκάνισο το φως
και τις εμέλωνε
Μετά, η Διάλυση∙ γκρεμίστηκαν τα μάτια
μετά θειαφίσανε τα αίματα
Αλκαλικά εκμαγεία πρόσωπα ραγίσανε και
οξέα στα στόματα αφρίζανε μάγμα, ποτάσα, στάχτη, μολυβόνερο
Και ανέβάσαμε μαζί ένα βράδι όλο φλύκταινες
που μόλις τ’ ακουμπούσαμε σε κάθε κοίτη του ανάβλυζε η σχάση
Ήταν που ήξερες εσύ από χημεία
εγώ με την φωτιά να παίζω σαν σκορπίνα
κι ο χώρος έγινε σαν κάστανο που κάηκε
κι ο χρόνος μπήκε σε σωλήνα από νεφρίτη και στομώθηκε.

fav-3

~Άνευ σημασίας λυρισμοί~

Σύκο στα χείλη.
Αλεπού το γυρεύει με σημαία από δίχτυ.
Άλλου γόνου τα βλέφαρα με ξομπλιάζουν σαν άινιγμα.’’Αν αλογα θες πίσω, φρόντιζε τη σέλα σου’’
Με καμάκι σε προσφέρω στα σφυρά της αβύσσου κι εσύ λαχανιάζεις στον ίλιγγο.
Φουρνιστά σε δαγκώνω με μέλι και ζάχαρη.
Σε παφλασμό μελάνης, πόσα ‘’πλαφ’’ ακούς και είναι σάρκινα;
Πώς μου πρέπει το πένθος; Στα στήθη, στα μάτια ή στα Καυκάσια μου μήλα;
Με φιλάς μες στα μάτια και λείπω.
Ακάλυπτη λύπη, ομοφωνεί στην τσίλια της σελήνης.
Να γαβγίσω κιόλας;

*

©Στέλλα Δούμου

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση