Βάγια Κάλφα, Της μάνας -δύο ποιήματα

kalfa9.5.17

fav-3

I.
είσαι η μεγάλη πιατέλα
τα φρούτα που στάζουν
τα παχιά κρέατα
με τα λίπη
και τα κόκκαλα
που φέρνουν πνιγμονή

είσαι το μαχαίρι
που σε κόβει και σε μοιράζει
ακριβοδίκαια σε όλους
όμως σε σένα
ξεχνάς να βάλεις
κι εμείς είμαστε πολύ πεινασμένοι
για να σε μοιραστούμε

ατύχησες, μάνα
είμαστε εγωιστές, ο εαυτός μας

μένεις πάντα νηστική

fav-3

>
ΙΙ.
μπήκες στο σπίτι
κι εγώ σκαρφάλωσα
στην κοιλιά σου
-τη μεγάλη χαράδρα-
“δε βγάζει πια
παιδιά”, είπες
“η κοιλιά σου χάλασε;”, ρώτησα
γέλασες

είπα στο μπαμπά
να σου ρίξει ένα κέρμα
κι είπες πως
αν χαλάσει κάτι απ’ το κέντρο
δεν φτιάχνεται
αλλά είναι εντάξει
δε χρειάζεται να λειτουργούν τα πάντα
και “τι τα κάνουμε τότε”
ρώτησα

“τα πετάμε”
απάντησες
κι έσπρωξες τον πατέρα

που δε γελούσε πια

*

©Βάγια Κάλφα

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση