Γιώργος Ρούβαλης, Τα νεράντζια της οδού Σπηλιάδου κ.α. ποιήματα

rouvalis4.4.17

fav-3

ΤΑ ΝΕΡΑΝΤΖΙΑ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΠΗΛΙΑΔΟΥ

Δεν στέκονται περήφανα
πάνω στο δέντρο.
Πεσμένα στο χώμα,
μισοσαπισμένα,
πορτοκαλιές πινελιές
είναι για λύπηση.

Δεν χρησίμευσαν σαν πυρομαχικά
σε παιδικούς πετροπολέμους
ούτε φλούδες νόστιμες
για γλυκό ή μαρμελάδα.

Άχρηστα, ζουληγμένα
είναι για τα σκουπίδια.

Μόνο σε μένα μοιάζουν
δυνατά χρώματα στον πίνακα του εδάφους
του αγαπημένου δρόμου όπου μεγάλωσα.
Κάτω απ’ το πέτρινο σπίτι
των γειτόνων, του φίλου μου του Μιχάλη.

Μέχρι που βγαίνει η νοικοκυρά
και τα μαζεύει με σκούπα και φαράσι
καθαρίζοντας το πεζοδρόμιο.

Τα νεράντζια του δρόμου πετάχτηκαν στα σκουπίδια
κι οι πικροί καρποί τους
θυμίζουν τα χρόνια που πέρασαν
και δε γυρνάνε.
Χρόνια πικρά, χρόνια γλυκά
παρελθόντα χρόνια.
Σαν τα πεσμένα νεράντζια
που κάποιος νοικοκύρης
σκούπισε και μάζεψε.

fav-3

ΟΝΕΙΡΟ ΜΕ ΣΚΙΕΣ

Οι πεθαμένοι Αναπλιώτες
σκιές απ’ το παρελθόν
βγαίνουν συχνά στον ύπνο μου
και με κοιτάνε.
Έντονες ματιές, καρφωτές,
σαν να μου λένε
«εδώ είμαστε, εδώ!
Μη μας ξεχνάς!»

Στις πλατείες και στα πάρκα μας
όρθιοι και καθιστοί
ταβερνιάρηδες, καραγωγείς, υπάλληλοι,
γυναίκες παντρεμένες
με καπέλα και βέλο
τραγιάσκες, καβουράκια,
μουστακάκια και μαύρα γυαλιά
δικηγόροι, φορτοεκφορτωτές
ρουφηγμένα μάγουλα
μιζέριες
μικρά παιδιά με κασκέτα.

Οι πεθαμένοι Αναπλιώτες
έντονες σκιές, μπροστά μου
μου ζητούν λογαριασμό
για τη ζωή μου την ανέμελη
για τη μνήμη μου που κρατά
και που λησμονάει.
Στριμώχνονται μπροστά μου
ο καθένας τους πρώτος να βγει
απέναντί μου.
Απ’ τη λήθη να γλιτώσει
να ιστορηθεί,
η φωτογραφία του σε βιβλίο να μπει
η ζωή του να αναβιώσει.

Όλους τους θυμάμαι
και όσο περισσότερους προλάβω
θα αναστήσω.
Μη σπρώχνεστε, μη σπρώχνεστε!
Δεν πήγε στράφι η ζωή σας.
Είστε παρόντες μέσα μου
στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου
στα όνειρά μου
στη δικιά μου ζωή.
Είμαι εσείς.

2006

fav-3

ΣΙΝΕ ΤΡΙΑΝΟΝ – ΘΕΡΙΝΟΝ

Ο Γιώργος ο Πέτσας,
οι Λάκης, Μίμης και Τάσος Πανόπουλος
όρθιοι μας ατενίζουν στην είσοδο του σινεμά.
Δίπλα τους τα δεντράκια.
Και στο πλάι οι φωτογραφίες
από το έργο της ημέρας.
Έτος 1961
-ή κάτι τέτοιο-.

Πίσω τους οι φωτογραφίες με τους λαμπρούς
αστέρες του Χόλυγουντ.
Κι ακόμα πιο μέσα το εκράν κι η ευτυχία.
Πόσες φορές δεν έχω μπει μέσα, στα όνειρά μου:
Ελέφαντες στη ζούγκλα,
ντετέκτιβ στο Λος Άντζελες,
ο Κερκ Ντάγκλας Σπάρτακος,
η μάχη του Γκουανταλκανάλ.
Παραδινόμαστε ανυπεράσπιστοι, εκόντες,
στη μαγεία των εικόνων.
Χιλιάδες έτη φωτός μακρυά.

fav-3

ΣΤΥΛΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

Στη γωνία του σπιτιού μου στο Ναύπλιο
υπάρχει ένας ξύλινος, μαυρισμένος στύλος της ΔΕΗ.
Βρίσκεται στο δρόμο προς την πόρτα μου
όταν φτάνω με το λεωφορείο.
Είναι γεμάτος αγγελτήρια θανάτου.
Πάντα σταματάω να τα διαβάσω όλα.
Μου λένε ποιοι πέθαναν:
παλιοί συμμαθητές, φίλοι, συμπολίτες
απλοί γνωστοί, νέοι και γέροι.
Εκεί αντίκρισα το θάνατο της Γωγώς,
ξανθιάς ομορφιάς,
νέας και ωραίας γειτόνισσάς μας στον Ψαρομαχαλά
που πέθανε έξαφνα στα 50 της από μία επιπλοκή κιρσού.
Ο συμμαθητής μου, ο Κώστας ο Ματζούνης,
ο φίλος του πατέρα μου, ο Μωριάτης,
έσχατος άνδρας της μεγάλης παρέας
-απομένουν ακόμα κάποιες κυρίες-
ο παλιός οδοκαθαριστής του Δήμου, με τις μουστάκες του,
ο συμπαθέστατος υδραυλικός μας, ο Βασιλάκης.
Μοιάζει ο στύλος ζωντανό νεκροταφείο.

Έχω χύσει δάκρυα επί δακρύων μπροστά του
έχω αναθυμηθεί εκατοντάδες στιγμές,
ανθρώπους, παλιούς καιρούς.

Μου θυμίζει βέβαια ο στύλος
ότι εγώ είμαι πάντα ζωντανός
ζωντανός και μόνος,
για να τους αναπολώ και να τους κλαίω.

*

©Γιώργος Ρούβαλης

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση