Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κυνηγητό

petritsi31.3.17
favicon

Είναι απόγευμα, ο ήλιος δύει στο Λονδίνο. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα ανεβαίνει τρέχοντας την κυλιόμενη σκάλα και βγαίνει από το μετρό. Στο φανάρι κοντοστέκεται και ρίχνει μια ματιά πίσω του. Διασχίζει βιαστικά το δρόμο και περνά απέναντι. Κοιτάζει γύρω του, ελέγχει τους περαστικούς και κατευθύνεται προς μια στοά γεμάτη φτηνιάρικα εμπορικά καταστήματα. Μπαίνοντας βλέπει το αγόρι με την κουκούλα που στέκεται στην άλλη άκρη. Το αγόρι με την γκρι φόρμα κοντοστέκεται λίγο και μετά αρχίζει πάλι να τρέχει σαν τρελό. Ο άλλος τον ακολουθεί. Είναι και οι δυο γύρω στα δεκαοκτώ και γεροδεμένοι.

Το αγόρι με τη γκρι φόρμα φεύγει όσο πιο γρήγορα μπορεί, σπρώχνει τους περαστικούς, αδιαφορεί για τις βρισιές. Μετά από αρκετή ώρα βγαίνει σε ένα ξέφωτο, προσπαθεί να πηδήξει το φράχτη που του κλείνει το δρόμο, και σκοντάφτει στο συρματόπλεγμα. Ο άλλος συνεχίζει να τον κυνηγάει. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα σηκώνεται, τρίβει το γόνατό του και το βάζει ξανά στα πόδια. Συνεχίζει να τρέχει κοιτώντας πότε πότε πίσω του. Έχει αρχίσει να του κόβεται η ανάσα. Η καρδιά του χτυπάει γρήγορα. Στους κροτάφους του κυλάνε σταγόνες ιδρώτα.

Φτάνει σε μια λαϊκή γειτονιά γεμάτη χαμόσπιτα. Τα παιδιά παίζουν στα χώματα, οι νοικοκυρές στέκονται στα κατώφλια των σπιτιών τους. Στην άκρη του δρόμου διακρίνει τις δημόσιες τουαλέτες. Ο άλλος τον ακολουθεί λίγα μέτρα πιο πίσω. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα τρέχει και χώνεται στις γυναικείες. Κλείνεται σε ένα κουβούκλιο και κάθεται πάνω στη λεκάνη. Ακούει το αγόρι με την κουκούλα που βροντάει τις πόρτες μία μία, ψάχνοντας. Οι γροθιές του αντηχούν σαν πυροβολισμοί. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα κρατάει την ανάσα του. Κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να ανασαίνει όσο πιο σιγά γίνεται, να μην κάνει τον παραμικρό θόρυβο. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει η αγωνία του μεγαλώνει. Ο ιδρώτας του κυλάει πια και στο μέτωπο. Σκουπίζεται με το μανίκι και περιμένει.

Το αγόρι με τη γκρι φόρμα βγαίνει από τις γυναικείες τουαλέτες τη στιγμή που το αγόρι με την κουκούλα εμφανίζεται από τις αντρικές. Κοντοστέκονται για μια στιγμή, κοιτάζονται και ξαναρχίζουν το τρέξιμο. Στη γωνία του δρόμου, το αγόρι με τη γκρι φόρμα κολλάει πάνω στον τοίχο και περιμένει. Η καρδιά του πάει να σπάσει. Το αγόρι με την κουκούλα εμφανίζεται μπροστά του, τον πλησιάζει και στέκεται σε απόσταση αναπνοής. Βάζει τα χέρια τους ώμους του αγοριού με τη γκρι φόρμα και τον κοιτάζει. Μένουν για μια στιγμή ακίνητοι, πρόσωπο με πρόσωπο, ιδρωμένοι και λαχανιασμένοι. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ο άλλος τον χτυπάει στην πλάτη, χαμογελούν και συνεννοούνται σιωπηλά.

Μετά, το αγόρι με τη γκρι φόρμα γυρίζει στον τοίχο, διπλώνει το χέρι και κρύβει το πρόσωπό του. Το αγόρι με την κουκούλα αρχίζει να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση, ενώ στον άδειο δρόμο δεν ακούγεται πια παρά μόνο η φωνή του αγοριού με τη γκρι φόρμα που μετράει δυνατά. «Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι, εφτά, οκτώ, εννιά, δέκα».

Στο «δέκα» το αγόρι με τη γκρι φόρμα σηκώνει το κεφάλι, κοιτάζει γύρω του, διακρίνει το αγόρι με την κουκούλα που τρέχει στο πάρκο κι αρχίζει να τον κυνηγάει καλπάζοντας στο σκοτάδι.

*

©Μαρία Πετρίτση

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Οι ιστορίες της Πέμπτης, Πεζογραφία