Ασημίνα Λαμπράκου, στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα*

lambrakou20.3.17
favicon

(στη Μαίρη Μ.)

συμβόλαια· πόρτες σπασμένες πόμολα βγαλμένα σιλικόνες στη μπανιέρα· υγρασία στο υπόγειο λάμπες στο ανώγειο πεζουλάκια που δεν φτιάχτηκαν. ένα λαμπατέρ· ναι ένα λαμπατέρ περίσσεψε πάρτε το. ο καλός ο μάστορας ο κακός ο μάστορας· το «ηλεκτροδοτείται» σημαίνει πως το ακίνητο έχει ρολόι· για το ρεύμα κανείς δεν εγγυάται. νέα δήλωση νέο συμφωνητικό άλλη υποβολή· υποβολή παραβολή διαβολή υπερβολή· υπερβολή στο ειδέναι· υπερβολή βολή αθιβολή· ηλιο_βολή καταβολή. καταβολή· τι ωραίο χρώμα. ο αναισθησιολόγος οι κλινικές πόνου η πράσινη ρόμπα βάφει η ρόμπα χειρουργείου βάφει· τι ωραίο χρώμα· και πως τα καταφέρνετε· το σενάζι το πρέκι ένα μερεμέτι ναι ένα μερεμέτι· πιάνουν τα χέρια σας αλίμονο. τραγούδι· ω σπλάχνα μου! τραγούδι και χορός ω τι χορός! κι ο λάρυγγας· ο λάρυγγας ξερνάει ξεράθηκε ο λάρυγγας λίγο νερό αγάπη λίγη· ηλεκτρολύτες επειγόντως ηλεκτρολύτες. έναν κήπο ο κήπος· ο κήπος θέλω έναν κήπο θέλω έναν κήπο κι ένα λουλούδι θέλω να σκάψω το χώμα να μεγαλώσω ένα λουλούδι θέλω κι ένα χέρι. ένα χέρι  ­̶  σε χρειάζομαι ­̶  θέλεις να χαϊδέψεις τα μαλλιά μου; η ΔΕΗ η υπάλληλος. ο σκύλος σκάβει το τζάμι ο σκύλος θέλει παρέα ο σκύλος φωνάζει ζητάει· ζητάει εμένα· και· και όλα από την αρχή και όλα από την αρχή· όλα. γράφονται έτσι καλέ μου τα ποιήματα; πες, γράφονται; τι κι αν χθες στο δρόμο για Σούγια…

…χθες στο δρόμο για Σούγια στη στροφή. στη στροφή το βουνό δείχνει την κοιλιά του σχισμένη. η πλαγιά ματώνει κάτω από τις ελιές. το χαμομήλι θάλλει φορτωμένο το κόκκινο δίχτυ. κι οι πορτοκαλιές. οι πορτοκαλιές κι οι ανθοί της άνοιξης. οι λεμονιές. τα πορτοκαλοχώραφα στον Αλικιανό. στην άκρη μια λεμονιά. μια αγκορτσιά. κύμινο. οι επιδοτήσεις αφορούν μονάχα τα πορτοκάλια. πότε θα μαζευτεί τόσος καρπός; πότε; και τα δέντρα με τα κομμένα κλωνιά του χειμώνα. και τα σύννεφα κρέμα αραιή πάνω  σε γαλάζιο τζάμι. νάμουν ένας αητός. νάμουν το γεράκι πάνω από το βράχο. ο γλάρος ορθοπορών πάνω από το άγριο κύμα. νάμουν ο γλάρος· πώς χορεύει· πώς χορεύει στις δαντέλες της αγριάδας του νερού· νάμουν ο γλάρος ορθοπορών· νάμουν κι ο νοτιάς που μανίζει· κι ο βοριάς που φτιάχνει τη γκρίνια του στη μάνητα του νότου. σ’ έχω χάσει και δε σε βρίσκω. γιατί να χαλάσω αναλύοντας τη σειρά των πραγμάτων; θα βγω απέξω. όλοι έχουμε μια θέση. μια θέση κι έναν ρόλο. ο δικός μου ήταν αυτός που αγαπιέμαι για το βολική τους. και φόρτωνε. και φόρτωνε κι αρμέγετε εσείς πλεονέκτες. ω! σας μισώ! ω! δίχως σας πώς δεν μπορώ! που παίρνετε το νόημα στο φευγιό σας και· φύγε· φύγε· κι ας μην ποτέ βρεις απάντηση στις ψευδαισθήσεις. αν·  δεν τηλεφωνήσεις. δεν ρωτήσεις. δεν μάθεις. φύγε· φύγε. φύγε. δεν είναι δικά σου αυτά. πάρε δρόμο· πάρε δρόμο. δεν είναι δικά σου αυτά. δεν τ’ αξίζεις· δεν τ’ αξίζεις· δεν είσαι εσύ αυτή που είναι μέσα τους· δεν είσαι. εσύ είσαι· εσύ είσαι· εσύ είσαι μυρμηγκούλα· ναι! μυρμηγκούλα. πατάνε πάνω σου και δε σε νοιώθουν· πατάνε πάνω σου και· κρατς· δε σε ακούν που· δε σε ακούν να. φεύγε. φεύγε. φύγε. αυτό το ποίημα δεν είναι ακριβώς ποίημα· είναι ένας κόμπος στο στομάχι, μια ριπή στο βλέμμα, σύγκρυο στην κοιλιά· πόνος. επιθυμία. είναι επιθυμία. του αναγνώστη. εσένα. φύγε· φύγε. φεύγε. ο άνεμος μαλώνει· πες του να σταματήσει· ο άνεμος φωνάζει κίνδυνο. σαν τη νύχτα· σαν τη νύχτα που έκοβε το κορίτσι. θέλω να γυρίσω σπίτι μου· αυτό θέλω. εκείνο το ποίημα κάθε φορά με κάνει και θλίβομαι από επιθυμία. φεύγε· φεύγε. μη στέκεις· φεύγε. που είσαι…

…που είσαι ρε Μαίρη να σου δείξω Σούγια να χαρούμε παρέα; Νοτιάς δέκα μποφόρ σπάει τα δόντια της ακτής και σηκώνει κύμα δράκο. Σκύβει έπειτα στα βότσαλα και πηγαίνει σα δάχτυλα που φτιάχνουν σούρα στο φόρεμα. Οι στάλες περνούν τον κεντρικό ως πίσω τον Loto του Νίκου και το Santa Irene. Μούσκεμα μας έκαναν. Πάρε τα κύματα. Πάρε κι ένα γάτο σουγιανό. Έχει και δυο γερόντισσες στη βόλτα για κουβέντα. Μιας βδομάδας άνοιγμα τα μαγαζιά. Ίσα που τους έκανε καιρό. Οι γλάστρες ξερές ακόμη και τα δέντρα με κουρεμένα τα κλαδιά. Φτιάχνουν και το δρόμο μη πάρει κάτω. Να κάνεις δύναμη κι αγάπη. Να πάρεις κάποτε τα παιδιά να δούν κι αυτά εκεί στο νότο…

…εκεί στο νότο άκουσα βράδυ τη βροχή να ανεβάζει τις σεφερικές στάλες δυο φορές στη κλίμακα του ντο. μια ως το λα κι ύστερα ολόκληρη απ’ την αρχή ως πάνω το ντο. με βηματισμούς καιγόμενους  στα υγρά του Κάλβου, στα ένρινα του Πεντζίκη πακτωμένους και τα χειλικά του Σολωμού γλυκαμένους· μα τον Μέγα τον Έρωτα Άγιε μου Γιάννη Ρίτσο εγώ που στην άμμο έφτασα από κοιλάδα που βόγγαγε ανάγγιχτη κι απρεπής ._

*

* στίχος από το ποίημα του Γ. Σεφέρη: Επιφάνια – Αβέρωφ
©Ασημίνα Λαμπράκου

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία, πεζοποιήματα