Στέλιος Ροΐδης, Η σταγόνα

roidis1.3.17

favicon

Υπάρχει μια ιστορία πολύ παλιά που ακόμα σηκώνει πολλή συζήτηση. Κάποτε υπήρχε μονάχα μια σταγόνα για να ξεπλυθούν όλα τα χέρια του κόσμου. Ο κάτοχος της σταγόνας αυτής γνώριζε ότι δεν αρκούσε για να ξεπλύνει ούτε τα δικά του χέρια ακόμη. Και έτσι την πρόσφερε στον κόσμο όλο για να ξεπλυθεί από αυτήν. Η κίνησή του έγινε, όχι δίνοντας αλλά δείχνοντας που βρίσκεται η σταγόνα αυτή. Ήταν μια και μοναδική, και ίσως η τελευταία. Μόλις μαθεύτηκε η είδηση για την ύπαρξη της σταγόνας όλοι οι άνθρωποι ξεκινήσανε για τον τόπο που ο κάτοχος της τους έδειξε ότι υπήρχε. Ακολουθήθηκαν διάφορα μονοπάτια, από διάφορες διευθύνσεις, και στην διαδρομή πολλοί χαθήκανε. Υπήρχαν και κάποιοι ελάχιστοι που δεν κινήσανε μαζί τους, και ήταν όλοι αυτοί που πίστευαν απλά ότι μια σταγόνα δεν αρκεί. Όσο ταξίδευαν διψούσαν για αυτήν όλο και πιο πολύ. Στις ερήμους του κόσμου διάσπαρτα πτώματα βρισκόντουσαν παντού. Κανείς δεν έδινε όμως σημασία και όλοι συνεχίζανε τον δρόμο τους μπροστά. Υπήρχε μια εμμονή που ένωνε τώρα όλο τον κόσμο, και αυτήν, μόνο η δροσιά αυτής της μίας σταγόνας μπορούσε να την σβήσει. Οι μέρες στον δρόμο ήταν πολύβουες και κουραστικές, αλλά οι νύχτες ήταν γλυκές γεμάτες την γλύκα που έδινε το κάλεσμά της στο στόμα. Εν καιρώ, και αρκετά γρήγορα μάλλον, η σταγόνα αυτή, και το σημείο που βρισκόταν είχε περικυκλωθεί. Ετερόκλητος κόσμος που δεν είχαν ξαναβρεθεί μεταξύ τους από κάθε μεριά του ορίζοντα ήταν εκεί. Η ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν σχεδόν εορταστική. Ο κόσμος έπρεπε να ξεπλύνει τα χέρια του και από την βρώμα που είχαν όταν έμαθαν για την είδηση αυτή, όσο και από την βρώμα που απέκτησαν μετά από όλο αυτό το ταξίδι. Όσο για τον κάτοχο της σταγόνας, που είχε μείνει πίσω δεν γνώριζε τίποτα για τις εξελίξεις, και έκανε όπως πάντα τις καθημερινές του δουλειές. Στο μεταξύ γύρω από την σταγόνα ο κόσμος είχε στριμωχτεί, γιατί τώρα έπρεπε να βρούνε τρόπο να την μοιραστούνε προτού η σταγόνα, ανά τους αιώνες, εξατμιστεί. Προσπάθησαν λοιπόν να την μοιραστούνε- και έτσι διαμοιράσανε μεταξύ τους διάφορα βασικά και ουσιώδη καθήκοντα γύρω από αυτήν. Στην αρχή οι περισσότεροι ήταν απλοί φύλακες ενώ οι υπόλοιποι τους επιθεωρούσαν, αλλά σύντομα επειδή υπήρχαν βάσιμες υποψίες, φτιάξανε και οργανώσανε στρατό για να την προσέχει, και ακολουθούσαν το πρόγραμμα του με αναντίρρητη πειθαρχία. Ελάχιστα τους απασχολούσαν πλέον τα βρώμικα τους χέρια, αφενός γιατί η σταγόνα τώρα που την είχαν δει από κοντά δεν αρκούσε για όλη αυτή την βρωμιά, και αφετέρου γιατί είχαν συμφωνήσει και παραδεχθεί ότι θα τα ξεπλύνουν κάποτε μια και καλή. Η καθημερινότητα γύρω από την σταγόνα είχε πια ρυθμιστεί. Κάποιοι μάλιστα δεν της έδιναν πια καν σημασία. Κάποιοι άλλοι κάθε μέρα ήταν από πάνω της και σχεδόν την χαϊδεύανε. Άλλοι κάνανε αστεία εις βάρος της και άλλοι την χρησιμοποιούσαν για να κοροϊδέψουνε τους πιο αθώους. Στην πραγματικότητα όμως όλοι είχαν από καιρό συντονιστεί. Μπορεί τα χέρια τους να μην τα ξεπλένανε ποτέ αλλά τώρα είχανε λόγο. Πώς μπορείς να ξεπλύνεις άλλωστε τα χέρια όλου του κόσμου με μια σταγόνα; Καταντά αστείο. Και η ζωή έτσι απλά συνεχιζότανε. Στο μεταξύ πίσω ο κάτοχος της σταγόνας αυτής είχε τελειώσει με όλες τις δουλειές του και τώρα πήγαινε σπίτι. Στον δρόμο του που τραβούσε, βρήκε μια σταγόνα. Βλέποντας τότε, ότι από όσους είχαν φύγει δεν είχε επιστρέψει κανείς, την πήρε στα χέρια του προσεκτικά και την άφησε στην θάλασσα.

*

©Στέλιος Ροΐδης

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, Πεζογραφία