Αλέξανδρος Αραμπατζής, Η διαυγής άνωση των νεκρών

arabatzis2.2.17

fav-3

1.-
Χαράματα
Mε την πρώτη ψυχρολουσία
Βλαστημώ την ώρα και τη στιγμή που καταποντίστηκα στο υπάρχειν
Ολόγυρα γλίσχρο και ρηχό όλο το παραπεταμένο υλικό του χρόνου
Στις ενδόμυχες συγκινήσεις λογχισμένο το χαμένο στην σπατάλη
—————————–βασίλειο της φθοράς
Αρχίζω από το μηδέν, όπως κάνουν οι ευτυχισμένοι θεοί.
Και τελειώνω με το μηδέν, όπως κάνουν οι δυστυχισμένοι θεοί.

fav-3

2.-
Να σας διηγηθώ πως βγήκα από ένα τσόφλι αυγό:
Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δύσκολο ούτε απαραίτητο
Περπατούσα σαν βαρήκοος μες σε μια μινιατούρα ροδάκινο
Κι έβγαζα τη γλώσσα μου έξω να γευτώ το μπαρούτι
Που έλιωνε καυτό μες στο στιφάδο της πρωινής βροχής
Στην πρώτη παραχαραγμένη γωνία πάρκαρα το στυλό μου
Και μετά γράφοντας τα ίδια μεροκάματα στην μικρή πολίχνη
Δοκίμασα ν΄ αντέξω ένα κοφίνι άχυρο στην πλάτη
Πίστεψα πως μου κάνουν καψόνι αλήτες παραστρατιωτικοί
Καμουφλαρισμένοι σαν πράσινοι αστακοί ή κιτρινόμαυρες καραβίδες
Εντούτοις
—————όλα τα καλόβολα όντα ενός εξαπατημένου θριάμβου
Μου ξέσφιξαν λιγάκι τον λαιμοδέτη πριν την οδύνη της αγχόνης
Σήμερα δεν καίγεται κανείς στο καυτό γιαούρτι περισσότερο
Απότι καίγεται στο καυτό ζυμαρικό ή στα καυτά όσπρια
Μουδιασμένος έζησα το πριν και το μετά
Καυτή πληγή αναμονής σε απονενοημένο αρραβώνα

fav-3

3.-
Και συνεχίζω
—————πάλι με κείνη την μπρεχτική αποστασιοποίηση
Πίσω από κάθε μαύρο παρασκήνιο ν΄ απαγγέλω μαντινάδες
Με λιτή υπόκρουση να συνοδεύω
—————σπαραξικάρδιους κουβανέζικους ρυθμούς
Με οίστρο συβαριτικό να συντέμνω βουερούς πυροσωλήνες
Να γρυλίζω μες στις μακάβριες αντίξοες διευθετήσεις των οστών
Και πάνω απ΄ όλα να μοιροβολώ
Με μύρια πολυκλαδικά φυσίγγια την έκστασή μου
Στο κατόπι μου όλη μου η τύχη σπαρμένη με βλαβερά παράσιτα
Να τριζοβολεί στην καταχνιά σαν ξεκούρντιστο αηδόνι

fav-3

4.-
Κουφοβράζει ο χρόνος
Το πιο σαρκαστικό ηλιοβασίλεμα
Θα φέξει στο πρόσωπό μου σαν πράσινη κάμπια
Και η νύχτα μου θα κυλήσει σαν κοπρίτης κάβουρας
Αχά, με ψυχολογεί ακόμα ο παλιόκαιρος
Αλλά κι εγώ τον στρίμωξα στα σκοινιά για τα καλά
Τον φλόμωσα με ιμιτασιόν δώρα και λιβανίσματα
Θα τον βιδώσω στην χειμερία νάρκη του σαν αρκούδα
Και θα τον στρώσω σαν περσικό χαλί στον χωματόδρομο
Να μάθει στο στόμα του επιτέλους
————————-την λέξη λάσπη να την τρέφει σαν υβρίδιο

*
©Αλέξανδρος Αραμπατζής

φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε


aegean-campaign8.11.16

Comments Off

Filed under ελληνική λογοτεχνία, ποίηση